คำขอก่อนจาก 16

“…...” ฉันได้แต่เงียบตอนนี้แทบจะไม่หายใจเลยก็ว่าได้เมื่อคุณเขาเดินใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

หวังว่าเขาคงจะไม่ทำอะไรฉันตรงนี้ เพราะแฟนคุณเขา พี่พิมพ์ก็อยู่ที่นี่!

“มาทำอะไรที่นี่?”

น้ำเสียงราบเรียบแต่ทำเอาฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความกลัว

พร้อมสายตาเยือกเย็นที่มองฉันอย่างพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้า

“พี่รู้จักกับน้องแนนด้วย?” เป็นผู้ชายที่ชื่อบอลพูดแทรกขึ้น พร้อมมือสากที่เอื้อมมาแตะไหล่ฉัน

“......” ฉันรีบถอยห่างเขาทันที

“...ฉันถามว่ามาทำอะไรที่นี่!” คุณเขาปรายตามองหน้าไอ้คนชอบฉวยโอกาสแล้วหันมาพูดกับฉันด้วยโทนเสียงต่ำ

“นะ!! หนูมากับแม่!” ฉันได้แต่ก้มหน้า

“มากับแม่?”

คุณเขาเดินเข้ามาใกล้ ๆ ใกล้จนลมหายใจอุ่นพ่นรดหน้าผากฉัน

“นะ...หนูกำลังจะกลับ!”

“ขอตัวนะคะ!”

ฟิ้ว ~~

ฉันกลั้นใจเดินผ่านหน้าคุณเขาออกมาจากตรงนี้ทันทีโดยไม่หันกลับไปมอง ไม่ว่าคุณเขาจะลงโทษยังไงแต่ขอออกจากตรงนี้ก่อน

“เฮ้อ! เกือบไปแล้วไหมล่ะแนนนี่!” ฉันย่อตัวนั่งยอง ๆ ลงกับพื้นอย่างหมดแรง เมื่อกี้ฉันแทบจะลืมหายใจเลยก็ว่าได้

แล้วถ้าคุณเขาเอาเรื่องฉัน ฉันจะทำยังไง จะแก้ตัวยังไงมันก็คงฟังไม่ขึ้นเพราะคุณเขาเห็นกับตาขนาดนั้น

แค่คิดน้ำตาก็จะไหลแล้ว ทำไมฉันต้องเจอแต่เรื่องแบบนี้ด้วย

เฮ้อ...ฉันลุกขึ้นเดินเหม่อไปเรื่อย ๆ

“ถ้าตายตอนนี้จะเป็นยังไงนะ” ตอนนี้ฉันยืนอยู่บนสะพานแล้วมองลงไปที่แม่น้ำที่ไหลเชี่ยว

แต่ไม่ได้ฉันยังตายตอนนี้ไม่ได้ ฉันต้องอยู่เพื่อน้องพาร์ท! ฉันยิ้มให้กับตัวเองแล้วเดินกินลมชมวิวไปเรื่อย

นานแล้วนะที่ฉันไม่ได้มาเดินเล่นแบบนี้

ฉันจำได้ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยแอบหนีพ่อไปเล่นกับพี่ไรอัน ที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน

เราเล่นรถไฟต่อแถวกันเดินตามเส้นที่เขียนไว้ตามพื้น ตอนนั้นฉันจำได้ว่าฉันมีความสุขมาก ได้ยิ้มได้หัวเราะออกมาเต็มที่ แต่ตอนนี้ทุกอย่าง ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว

ถ้าเลือกได้ฉันไม่อยากโตเลย เป็นเด็กเจ็บสุดแค่โดนพ่อตีเพราะถูกจับได้ว่าแอบหนีไปเล่น จนเกือบจมน้ำตายแต่มันก็แค่โดนตีทายาก็หาย

แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันดูโหดร้ายสำหรับฉันมากเกินไปไหม

ฉันเพิ่งจะอายุ 17 ย่าง 18 กลับต้องเจอเรื่องแย่ ๆ มากมายเสียตัวให้คนที่ไม่เคยรู้จักตั้งแต่เรียนยังไม่จบ ม. ต้น ด้วยซ้ำ ถึงจะไม่ใช่การข่มขืนแต่มันก็ไม่ได้มาจากความรัก

มันก็แค่ความสัมพันธ์แบบข้ามคืนไม่สิ มันไม่ใช่ความสัมพันธ์แต่มันเป็นการซื้อขายมากกว่า

2 ปี สองปีแล้วที่ฉันยังคงต้องอยู่แบบนี้อยู่เป็นที่รองรับอารมณ์ เป็นนางบำเรอเหมือนที่แม่พูดไม่มีผิด รองรับอารมณ์ป่าเถื่อนของคุณเขาทุกอย่าง

ทุกครั้งที่คุณเขาทำกับฉันเขาไม่เคยอ่อนโยน ไม่เคยถามความรู้สึกฉันด้วยซ้ำ

แต่ฉันก็ต้องทนเพราะอยากอยู่ใกล้น้องพาร์ท

เพียงแค่เพราะตอนนั้นฉันยังเด็ก ไม่รู้จักป้องกัน ทุกครั้งที่คุณเขาให้ฉันไปนอนด้วยเขาไม่เคยป้องกันสักครั้ง

ฉันจำได้วันที่คุณเขารู้ว่าฉันท้องเขาโกรธมาก เขาทำลายข้าวของด่าทอฉันสารพัด แต่ฉันผิดเหรอฉันแค่ 15 เองนะไม่เคยมีแฟน ไม่เคยรู้จักยาคุมกำเนิด

นอกจากบ้านกับโรงเรียนก็ไม่เคยไปไหนฉันจะรู้เรื่องพวกนี้ได้ไง แล้วตอนนั้นพ่อกับแม่ก็ไม่เคยสนใจ ไม่เคยถามฉันด้วยซ้ำ

มีแต่เวลาที่พี่เทเลอร์ไปส่งที่บ้าน พ่อแม่ก็จะมายื้อแย่งเงินที่คุณเขาให้ แต่ไม่เคยสนใจความรู้สึกฉันสักนิด

แต่ดีที่คุณเขาให้เก็บเด็กไว้ เขาให้ฉันหยุดเรียนแล้วไปอยู่กับเขาที่จีน ถึงเขาจะชอบดุชอบด่าว่าฉันแรง ๆ แต่เขาก็ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี

แต่ที่เขาทำดีก็เพราะฉันอุ้มท้องลูกเขาอยู่ หลังจากที่คลอดน้องพาร์ทไม่ถึงสองเดือน คุณเขาก็ให้พี่เทเลอร์บินมาส่งฉันที่ไทย

จัดการเรื่องเรียนให้ ด้วยเงินและอำนาจของคุณเขาฉันสามารถเรียนจบพร้อมเพื่อนคนอื่น ๆ

และถูกสั่งห้ามไม่ให้ไปเจอน้องพาร์ทอีก แต่ก็ยังดีที่พี่ไทเกอร์ใจดีคอยส่งข่าว

อัดคลิป ถ่ายภาพส่งให้ดูตลอด ที่ฉันอดทนมาได้จนทุกวันนี้ก็เพราะน้องพาร์ทคนเดียว

ถึงคุณเขาจะดูไม่ชอบหน้าฉัน แต่อย่างน้อยก็อย่างที่ฉันเคยบอกคุณเขารักและห่วงน้องพาร์ทมาก แค่นี้ฉันก็ดีใจแล้ว

ถ้าคิดในมุมกลับกันถ้าน้องพาร์ท อยู่กับฉัน น้องคงจะลำบาก

ถึงฉันอยากจะพูดคำว่า แม่รักหนู สักครั้งต่อหน้าลูกแค่ไหนก็ตาม ถ้าฉันได้พูดคำนั้นแล้วน้องพาร์ทต้องอยู่อย่างลำบากอดมื้อกินมื้อฉันว่าเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว!

ฉันยอมเจ็บยอมเสียใจอยู่แบบนี้ ดีกว่าเห็นคนที่รักต้องลำบาก

“พี่แนนจะรอดูวันที่หนูโตนะครับ!” ฉันจูบรูปในมือถือ ก่อนจะเดินไปนั่งเล่นที่ใต้ต้นมะม่วงหิมพานต์ ตรงส่วนสาธารณะแถวนั้น…

“พี่ขอโทษนะพิมพ์ที่วันนี้...”

ปืนมองหน้าหญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ อย่างรู้สึกผิดทั้ง ๆ ที่ตั้งใจจะคุยเรื่องหมั้นแต่กลับหมดอารมณ์เพราะเห็นเด็กสาวยืนอยู่กับคนอื่น

ไหนจะชุดบ้า ๆ นั้นที่ทั้งสั้นทั้งรัด โชว์เอวคอดอวดผิวขาว ๆ ที่เขาแสนหวง

“ไม่เป็นไรค่ะ”

แต่แพรพิมพ์แฟนสาวกลับยิ้มดีใจที่ยืดเวลาหมั้นออกไปได้ เพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากหมั้นกับชายหนุ่มและยังรู้สึกผิดต่อเขาทั้ง ๆ ที่ในใจเธอมีคนอื่นแต่กลับต้องแสร้งทำเป็นว่ามีใจกับเขา

และคนที่ไม่พอใจที่สุดจะเป็นอื่นไปไม่ได้นอกจาก แพรวพรรณ ที่ต้องการให้คนทั้งสองหมั้นและแต่งงานกันให้เร็วที่สุด เพราะอยากจะมีหน้ามีตาคุยโวในหมู่คุณหญิงคุณนาย

“เอ่อ... แล้วพี่รู้จักกับแนนนี่ด้วยเหรอ”

“พิมพ์รู้สึกถูกชะตากับแนนนี่มากเลยน้องแนนดูน่ารักพิมพ์อยากมีน้องสาวแบบนี้สักคน”

แพรพิมพ์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อพูดถึงเด็กสาว พร้อมทั้งจับพิรุธแฟนหนุ่มที่ทำหน้าเครียดตั้งหน้าตั้งตาขับรถ

“เพื่อนเบบี๋ ลูกคุณนภดล!” ชายหนุ่มตอบเรียบ ๆ

“คุณนภดลเพื่อนคุณอาใช่ไหมพิมพ์จำได้ นึกว่าใครที่แท้ก็คนกันเอง!”

ด้วยความที่รู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนแพรพิมพ์เลยรู้เรื่องทุกอย่างดี รู้จักกับพ่อเด็กสาวพอสมควร

“แล้วทำไมพี่ต้องดุน้องด้วย แล้วท่าทางน้องจะกลัวพี่มากเลยนะคะ”