LOGINทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 17“คุณคิดหรือว่า การหนีคือทางออกและปลอดภัยที่สุด ฉันว่าไม่น่าใช่ คุณประมาทคุณลุงเกินไปแล้ว ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูพี่ฌอร์นล่ะก็ ซวยแน่” คนที่เอมิลี่กลัวที่สุดคือ ฌอร์น ลูกพี่ลูกน้องจอมวายร้าย ที่ไม่เคยปล่อยคนทำผิดกับครอบครัวให้ลอยนวล “ครั้งที่แล้วมีเอ็มกับพ่อมันเป็นแพะ จะให้มันมารับผิดอีกก็ไม่ได้ คุณอยากได้เงินอะไรนักหนา เงินที่ฉันให้คุณใช้ไม่พอหรือไงถึงได้ทำอีก แล้วฉันสงสัยอย่างหนึ่งว่า ทำไมต้องนัดรับพรุ่งนี้แทนจะเป็นเมื่อวานหรือวันนี้ คนอยากได้ข้อมูลเมื่อคุณหาของให้ได้แล้ว ทำไมไม่นัดรับเร็วๆ รอสองวันทำไม”เอมิลี่นึกสงสัย“เขาไม่ว่าง อยู่เมกากลับพรุ่งนี้เที่ยงเลยนัดตอนเย็นไง” แม็คตอบ “ครั้งนี้ก็เหมือนครั้งที่แล้วแหละ ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันเป็นคนทำ”“คุณคิดอะไรตื้นๆ ที่ว่าจับใครมือดมไม่ได้ฉันว่าไม่ใช่นะ อย่าลืมสิว่า เมื่อวานนี้มีคุณคนเดียวที่เข้าไปในบ้านคุณลุง คนที่อยู่ในบ้านมีแค่สามคนและเป็นคนที่ไม่มีวันทรยศคุณลุง ผู้ต้องสงสัยก็ต้องเป็นคุณคนเดียว” เอมิลี่รู้จักสามคนที่ว่านั้นดี เป็นคนเก่าแก่มายี่สิบกว่าปี ซื่อสัตย์และภักดีกับฟาบิโอมาก ไม่มีทางทำเรื่องร้ายกับผู้ม
ทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 16 ภายในตู้เซฟมีของมีค่าหลายอย่าง ทว่าแม็คไม่สนใจ สิ่งเดียวที่เรียกความสนใจให้เขาคือ เฟลชไดร์ฟ เครื่องบันทึกข้อมูลสำคัญมูลค่าสิบล้านปอนด์ เขาสอดมันเข้าไปในกระเป๋า ปิดตู้เซฟลงตามเดิม ก่อนดึงกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วเล็กเท่าเมล็ดส้มที่ลอบติดไว้ตรงขอบตู้ไม้ รัศมีของกล้องตรงกับแป้นตัวเลขหน้าตู้เซฟ แม็คจึงรู้รหัสตู้เซฟใบนี้ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการครบ แม็ครีบเดินออกจากห้องนอนฟาบริโอทันที แต่หารู้ไม่ ปฏิบัติการนำข้อมูลลับไปให้ฝ่ายตรงข้ามของแม็คครั้งนี้ ต่างกับครั้งก่อน คนอย่างฟาบริโอไม่ยอมให้ข้อมูลรั่วไหลจนสูญเสียเงินไปหลายร้อยล้านปอนด์เป็นครั้งที่สองแน่นอน 21.30 น. เดิมทีกนิษฐาต้องกลับบ้านตั้งแต่ช่วงเย็น แต่ที่กลับช้าเพราะแวะเยี่ยมมารดาณัฐกิตต์ ที่ยังคงนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลต่ออีกสองถึงสามวัน เนื่องจากนางมีอาการปวดร้าวหลัง ลุกนั่งเองไม่ได้ อาจเป็นเพราะตอนลื่นตกบันได แผ่นหลังกระแทกกับขอบบันได ส่งผลให้มีอาการดังกล่าว วันนี้กนิษฐารู้สึกเหนื่อยล้ามาก ทั้งที่งานวันนี้เป็นงานเบาๆ ถ่ายแบบให้ผลิตภัณฑ์ตัวหนึ่งที่จ้
ทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 15 สายวันต่อมา มื้อเช้าบ้านฌอร์นวันนี้ต่างไปจากวันก่อน นอกจากตั้งสำรับช้ากว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ยังมีแขกพิเศษอีกสองคนมาร่วมโต๊ะอาหารด้วย คนแรกคือนรวิชญ์ คนที่สองคือพงษ์พัฒน์ คนรักนรวิชญ์ อาหารเช้าเป็นโจ๊กหมูร้อนๆ มีปาท่องโก๋ชิ้นเล็กที่วิลลี่ไปซื้อจากร้านใกล้ซอยบ้าน เหตุผลที่มื้อเช้าล่าช้าไปกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่งเป็นเพราะ แม่ครัวสาวตื่นสาย ซึ่งฌอร์นก็ไม่ปลุก เขาปล่อยให้ปรินดานอนหลับให้เต็มอิ่ม ชดเชยที่เขามักมากในกาม หลับนอนกับเธอรวมสามยก กว่าจะได้พักผ่อนจริงๆ ก็ปาไปตีสี่กว่า พอกลับขึ้นมาบนห้องกนิษฐายังคงหลับ ฌอร์นเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำ อาบน้ำให้สดชื่น จากนั้นก็เดินมาล้มตัวลงนอนที่ของตน โดยที่กนิษฐาไม่รู้ว่า เขากลับมานอนตามเดิม “วันนี้ดูพี่ฌอร์นอารมณ์ดีนะครับ” นรวิชญ์สังเกตเห็นพี่ชายเดินยิ้มเขามาในห้องกินข้าว ปกติใบหน้าฌอร์นจะนิ่งๆ แม้บางครั้งจะมีรอยยิ้มก็ไม่ได้ยิ้มแก้มแทบปริเช่นวันนี้ “ก็คนมีความสุขก็ต้องยิ้มสิ” ฌอร์นตอบ ใบหน้ายิ้มราวกับคนมีความสุข “มีความสุขเรื่องอะไรครับ ผมว่าต้องมีอะไรเป็น
ทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 14ความที่สองหนุ่มสาวดำเนินกิจกรรมบนเตียงมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งสองรู้ใจกันและกัน อีกฝ่ายรุก อีกคนก็จะตั้งรับ ฌอร์นดันตัวตนอวบใหญ่เข้าสู่รวงผึ้งฉ่ำหวาน ปรินดายกสะโพกรับ ในขณะที่ปากหนุ่มผลัดเปลี่ยนทำงาน จุมพิตเรียวปากอิ่มบ้าง ก่อนเลื่อนใบหน้าไปยังยอดถันตั้งชัน โลมเลียด้วยลิ้น ดูดดื่มและเม้มด้วยปาก เพิ่มความเสียวให้หญิงสาว ความสุขจึงวิ่งเข้าใส่ร่างงามความอ่อนโยนระคนเร่าร้อนที่ได้รับ ปรินดาคิดว่า หัวใจห่อหุ้มด้วยความสุขอันเจิดจรัส แสงบนฟากฟ้าไม่ใช่สีดำทะมึนน่ากลัวอีกต่อไป มีหมู่ดาวเคียงข้างพระจันทร์กลมโต เสริมความสวยงามด้วยพลุไฟหลากสี สว่างวาบปัดความทุกข์ ความเสียใจและหม่นหมองไปจากจิตใจเธอจนสิ้น ปรินดาอ้าแขนรับความสุขเอ่อล้นด้วยความเปรมปรีดิ์“คุณฌอร์น...คุณฌอร์นขา...อา”ปรินดาจับท่อนแขนกำยำแน่น ร่างเกร็ง ช่องทางรักตอดขมิบตามความสุขโหมในกาย ไม่ใช่ว่าทุกครั้งที่ร่วมหลับนอนกับเขา ปรินดาจะไม่ได้รับความสุข เธอได้รับมัน เพียงแค่ว่าครั้งนี้ หญิงสาวสุขทั้งกายและหัวใจ“พระเจ้า...น้องสาวเธอยังรัดฉันแน่นเหมือนเดิม...อา...ดีเหลือเกิน...อูวว์”ร่องโยนีรัดรึงตัวตนชาย กระตุกถี
ทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 13 ฌอร์นเชยชมดอกบัวคู่งามชั่วครู่ เขาเลื่อนใบหน้าไปยังจุดหมายใหม่ที่หัวใจร่ำร้องหนักมากว่า ต้องเดินทางไปเชยชม เป็นความรู้สึกนึกคิดที่ไม่เคยมีในหัว ทว่าเวลานี้ความปราถนามีมากเหลือเกิน มากจนเขาไม่อาจหยุดยั้งได้ริมฝีปากฌอร์นไล่ต่ำลงมาตามหน้าท้องไร้ไขมัน ที่เวลานี้แขม่วตามอารมณ์พิศวาสโห้มไหม เธอรุมร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา อุณหภูมิในกายเพิ่มระดับทุกขณะ ยามเขาป่ายปากตวัดลิ้นไปตามผิวเนื้อสาวรอบร่องกลางสะดือ เธอเข้าใจความหมายของคำว่าเนื้อเต้นขึ้นมาทันทีทันใด ปรินดาหายใจไม่ทั่วท้องเพราะคิดว่าเขาจะหยุดปากเพียงแค่ช่วงท้อง หาใช่ตามใจคิด ใบหน้าเขาต่ำลงไปอีก ต่ำลงไปจนเธอใจสะท้าน ตื่นเต้นเป็นที่สุด“คุณฌอร์น...อา...คุณฌอร์น”คลื่นเสน่หาไหลเวียนไปทั่วกายาปรินดา ผิวกายเต้นเร้ารับสัมผัสเร่าร้อน หัวใจปรินดาเต้นแรงมาก เมื่อใบหน้าเขาซุกตรงอิสตรีเพศ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฌอร์นโลมไล้ร่างกายตนต่ำกว่าเอว และเป็นครั้งแรกที่เธอทำความรู้จักกับคำว่า เสียวแทบขาดใจฌอร์นลงลิ้นบนดอกกุหลาบงามที่ไม่เคยเห็นค่าอย่าไม่รังเกียจ เขาไม่เคยป้อนความสุขให้หญิงสาวคนใดเช่นนี้มาก่อน แม้แต่กนิษฐ
ทัณฑ์บำเรอมาเฟีย Chapter 12 “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ” ปรินดารีบตอบ “แอลไม่คิดว่าคุณฌอร์นมาหาแอลค่ะ” “วันนี้ไปไหนกับมันมาบ้าง” “ไปกินข้าวค่ะ แล้วตั้งใจว่าจะดูหนัง แต่ก็ไม่ได้ดูเพราะคุณลุงโทรมาบอกเรื่องคุณป้าลื่นตกบันได พี่ตั้มกับแอลก็เลยไปโรงพยาบาลค่ะ”เธอตอบตามความจริง ฌอร์นนั่งบนเตียงให้เธอยืนอยู่ระหว่างขาตน “เธอคงชอบไปไหนมาไหนกับมันสิท่า ชอบมันหรือไง” น้ำเสียงขุ่นมาก “ไม่ค่ะ แอลไม่ได้ชอบพี่ตั้ม แอลคิดกับพี่ตั้มแค่พี่ชายค่ะ” “แต่ท่าทางมันจะคิดกับเธอมากกว่านั้นนะ” ผู้ชายด้วยกันย่อมดูออก “แอลไม่มีวันมีใครอื่นค่ะ แอลมีคุณฌอร์นคนเดียวค่ะ”จากน้ำเสียง สีหน้าและคำพูดชวนหาเรื่อง ทำให้ปรินดาที่อยู่กับเขามาหลายปีรู้ดีว่า ฌอร์นกำลังอารมณ์ไม่ดี เธอต้องใช้คำพูดให้ความไม่พอใจจางลง “ก็ลองมีคนอื่นสิ ฉันเอาตายทั้งคู่” กระแสเสียงหนักแน่น จริงใจ มองปรินดาด้วยสายตาผิดแปลกไปกว่าทุกวัน “เธอทำให้ฉันหงุดหงิดมากเลยรู้ไหม เธอต้องถูกทำโทษ” “แล้วคุณพายล่ะคะ เธอ...” เสียงหวานเอ่ยไม่จบประโยค เสียงทุ้ม


![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




