ชนชั้น

ตอนที่7 ชนชั้น

บรื้น…..บรื้น….บรื้น ….. ปี๊บๆ 

“ ว๊าย “ แก้วกำลังจะเดินไปขึ้นรถที่หน้าปากซอยเธอก็ต้องตกใจ เมื่ออยู่ๆเสียงของแตรรถก็ดังขึ้นมาทางด้านหลัง 

“ ขึ้นมาสิ “ คาลโล ที่ออกมาจากคฤหาสน์ด้วยความรีบเร่ง ก็ขับรถออกมาเอง โดยที่ไม่รอคนขับรถ นั้นทำให้คนที่คฤหาสน์แปลกใจแล้วก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเจ้านายถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น แต่ก็ไม่ทันที่ทุกคนจะได้คิดเมื่อเห็นเจ้านายออกมาแบบนั้นทุกคนก็คิอว่าเจ้านายคงเกิดเรื่องอะไรแน่ ก็เลยรีบขับรถตามออกมา 

“ นะ นะ นาย นาย นี้มันอะไรกันคะ “ แก้ว ที่เห็นเจ้านายครับรถมาจอดทางด้านข้างของเธอ เธอก็ถึงกับตกใจกลัวขึ้นมาทันที เพราะที่ผ่านมาชื่อเสียงของเจ้านายมันน่ากลัวมาก พอเธอเห็นมาขนาสบข้างของเธอแบบนี้ความหวาดกลัวก็ทำเอาแก้วแทบล้มทั้งยืน 

ปึก 

“ ขึ้นมาสิ ฉันไปทางนั้นพอดีเดี๋ยวฉันไปส่ง “ คาลโล เดินลงมาจากรถเมื่อเห็นสายตาของเด็กน้อยที่มองอย่างตื่นตกใจ คาลโลก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็เลยต้องลงมาจัดการกับลูกน้องที่จอดรถ เต็มท้องถนน เมื่อส่งสัญญาณเสร็จคาลโลก็บอกให้หญิงสาวขึ้นมาบนรถทันที แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็สะดุ้งตัวโยน เพราะคนที่บอกให้เธอขึ้นรถนั้นเคยบอกว่าถ้าเธอโตขึ้นจะเอาเธอไปขาย เมื่อโดนแบบนั้นหัวใจดวงน้อยก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา น้ำใสๆไหลออกมาจากตา แต่ก็ยอมขึ้นรถไปโดยดี คาลโลที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย ว่าทำไมเธอถึงได้ร้องไห้ 

ตุบ 

“ นี้เธอเป็นอะไรร้องไห้ทำไม ฉันไม่ได้จะฆ่าเธอสักหน่อย “ คาลโล ปิดประตูรถลง เมื่อสายตาของเขาเหลือบมาเห็นเด็กน้อที่นั่งอยู่ด้านข้างร้องไห้ คาลโลก็อดแปลกใจไม่ได้ แต่ในใจก็ถามตัวเองว่าเขาบังคับเธอรึเปล่า 

“ อึก อึก นะ นะ นาย นาย นายอย่าเอาหนูไปขายเลยนะคะ ฮือออออ ฮือออออ หนูสัญญาเลยว่าจะทำตัวดีๆ จะรีบใช้หนี้ให้จบ แล้วหนูสัญญาเลยว่าจะไม่มาให้นายเห็นหน้าอีกเลยคะ ฮืออออ ฮืออออ “ แก้ว ที่นั่งเกรงพร้อมกับบีบมือด้วยความหวาดกลัวทั้งน้ำตาเธอก็ตัดสินใจพูดสิ่งที่เธอคิดและก็กลัวออกมาว่า เธอเป็นอะไร คาลโลที่ได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วหนามองหน้าเธอ ด้วยความรู้สึกหลากหลายทันที ก่อนจะพูดออกมาว่า 

“ นี้เธอฉันไม่ได้จะเอาเธอไปขาย ฉันแค่จะไปทำงานแล้วก็ผ่านทางนั้นพอดี ก็เลยจะไปส่งเธอเท่านั้น ทำไมต้องสำออยขนาดนั้นด้วย “  คาลโล มองหน้าเธอด้วยความรู้สึกไม่ค่อยพอใจมากนักเมื่อได้ยินที่เธอบอกว่าเธอจะรีบใช้หนี้ให้เขาแล้วก็ไป แต่เพื่อไม่ให้เธอเข้าใจผิดคาลโลก็เลยบอกเธอไปว่าเขาแค่จะไปส่งเธอเท่านั้น แก้วที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับอึ้งแล้วก็หันมามองหน้าของชายหนุ่มอย่างตกตะลึง ว่าสิ่งที่เธอคิดเธอแค่เข้าใจผิดเท่านั้น แก้วเธอก็เลยยิ้มออกมาทั้งน้ำตาด้วยความดีใจก่อนจะพูดพร้อมกับยิ้มหวานออกมาว่า 

“ จริงเหรอคะ นาย พูดจริงเหรอคะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ “ ผลึบ ด้วยความดีใจแก้วเธอก็พูดพร้อมกับยิ้มหวานทั้งน้ำตาจนตาหยี๊ จนเธอลืมตัวเผลอจับมือของชายหนุ่มขึ้นมากุมแล้วก็กล่าวขอบคุณอย่างลืมตัว คาลโลที่โดนแบบนั้นก็ถึงกับอึ้งทำตัวไม่ถูก ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าคาลโลไม่เคยผ่านผู้หญิงมาเลย ยิ่งถึงเนื้อถึงตัวไม่ต้องพูดถึง หึหึหึหึ แต่ที่คาลโลไม่เข้าใจตัวเองเพราะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกหนี้และก็เป็นเด็กในบ้าน ซึ่งที่ผ่านมาเขาไม่เคยยุ่งกับเด็กในบ้านเลยแม้แต่คนเดียว 

“ เอ้อ เอ้อ เอ้อ แก้วขอโทษคะ แฮะๆ “ แก้วเมื่อเห็นสายตาเรียบนิ่งของชายหนุ่มมองมาที่เธอ แก้วก็รู้ตวทันทีว่าเธอเผลอทำอะไรลงไป เมื่อรู้ตัวแก้วเธอก็ทำตัวไม่ถูกในใจก็รู้สึกกลัวชายหนุ่ม แต่ก็ต้องกล่าวขอโทษเขา ด้วยเสียงตะกุกตะกักออกไปทันที เผื่อว่ามัจจุราชตรงหน้าจะไว้ชีวิตเธอ 

บรื้น……บรื้น…..บรื้น 

คาลโลไม่พูดอะไรออกมานอกจากนิ่งแล้วก็ขับรถตรงมายังถนนสายกลางทันทีมุงตรงไปยังมหาวิทยาลัย โดยที่ภายในรถเงียบกริบแม้แต่เสียงลมหลายใจก็ยังเงียบเลย 

มหาวิทยาลัย xxxxx 

“ ใครมาส่งเธอ อ๊ะแก้ว “ แก้วที่ลงมาจากรถ เพื่อนปีเดียวกันที่เพิ่งเจอกันเมื่อตอนรับน้อง แก้ม เด็กสาวน่ารักแต่เปรี้ยวปี๊ด เดินเข้ามาเรียกแก้ว พร้อมกับถามเพื่อนออกมาว่าใครมาส่ง เพราะรถที่แก้วนั่งมามันเป็นรถหรูที่โคตรจะแพง ไม่ใช่ว่าใครก็ได้ที่จะมีเงินซื้อมาขี่ได้ง่ายๆ แก้วพอเห็นเพื่อนก็ยิ้มหวานพร้อมกับบอกเพื่อนเสียงหวานไปว่า

“ อ้าวแก้ม มาถึงเร็วจัง ออ้ เจ้านายเราน่ะท่านจะออกไปทำงานพอดีท่านก็เลยแวะมาส่งเรา ว่าแต่แก้มเถอะมาเช้าจัง “ แก้ว ยิ้มหวานให้เพื่อนด้วยความดีใจ เพราะวันนี้เป็นการมาเรียนวันแรก พอเธอได้เจอเพื่อนเรียนแก้วเธอก็รู้สึกดีใจ จากนั้นสองคนก็เดินคุยกันไป แก้วเธอบอกตามความจริงไปอย่างคนไม่คิดอะไร แก้มที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ไม่ได้แปลกใจอะไรเพราะแก้วได้บอกเรื่องราวของตัวเองให้แก้มรู้แล้วว่าเธอเป็นมายังไง ส่วนแก้มเธอก็ได้บอกกับแก้วไปเหมือนกันว่าเธอเป็นใครอะไรยังไง 

“ อื้ม / ที่เรามาแต่เช้าก็จะมาดูหนุ่มๆนะสิยะ คริ คริ คริ “ แก้มเธอพูดเป้าหมายของตัวเองให้เพื่อนรู้ตามความจริงว่าที่เธอมาแต่เช้าด้วยสาเหตุอะไร แก้วที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับยิ้มส่ายหน้าอย่างรู้สึกเอ็นดูกับคำตอบของเพื่อน 

“ แก้ว แก้ม รอด้วย “ ระหว่างที่สองสาวเดินคุยกันอยู่อย่างสนุกสนานอยู่นั้นเสียงของอีกคนก็ดังมาจากทางด้านหลังแต่คราวนี้เป็นเสียงของผู้ชาย 

“ นัท “ แก้มกับแก้วหันมาทางเสียงเรียก พวกเธอก็ยิ้มหวานพร้อมกับเรียกเพื่อนที่เข้ามาใหม่ หนุ่มน้อยรูปหล่อคณะบริหารธุรกิจปีหนึ่งห้องเดียวกันกับแก้วแล้วก็แก้ม 

“ โห้….เธอสองคนเดินไม่รอเราเลย เราเรียกเธอตั้งแต่หน้ามหาลัยแล้ว “ นัท วิ่งหอบเข้ามาพร้อมกับบ่นอุบให้กับสองสาวว่าทั้งคู่ไม่รอ 

“ นี้อีนัทเรียกเราตอนไหน ฉันกับแก้วไม่เห็นได้ยิน “ แก้ม เอ็ดเพื่อนออกมาอย่างนึกมั้นใส้ เพราะเธอไม่ได้ยินเสียงของไอ้เพื่อนบ้านี้เรียกจริงๆ แล้วที่นัทเข้าหาเธอกับแก้วเป็นเพราะนัทสนใจแก้ว นั้นเลยทำให้แก้มไม่ค่อยชอบนัทเท่าไหร่ แต่ที่พูดอะไรไม่ได้เป็นเพราะ นัทเป็นน้องชายของเจ้านาย ตัวเอง 

“ แก้วทานข้าวเช้ารึยัง “ นัท กำลังจะอ้าปากเถียงแก้ม แต่ก็หุบปากแค่นั้น เพราะคนที่เขาสนใจคืออีกคน แก้มที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกมั้นใส้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจ ส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย 

“ ออ้ เอ้อ ๆเราทานแล้วจ๊ะนัท ขอบใจจ๊ะ แล้วนัทละทานข้าวเช้าแล้วเหรอ “ แก้ว ที่เอาแต่ยิ้มมองเพื่อนทั้งสองคนอย่างคนรู้สึกเอ็นดู พอนัท หันมาทางเธอแก้วเธอก็เลยทำหน้าไม่ถูกเพราะไม่ได้ตั้งตัวก่อนจะพูดออกมาด้วยท่าทาง ตะกุกตะกัก ก่อนจะพูดพร้อมกับยิ้มหวานเมื่อตั้งตัวได้

เวลาต่อมา 

“ แก้ววันนี้รีบไปไหนรึเปล่าเราว่าจะชวนไป นั่งกินอะไรเย็นๆสักหน่อย “ แก้ม ถามเพื่อนรักออกมาเนื่องจากว่าวันนี้อาจารย์ลาไม่มาสอน เลยทำให้แก้วกับแก้ม ไม่มีเรียน แล้วอีกอย่างวันนี้อากาศก็ร้อนมากแก้มเธอก็เลยอยากชวนเพื่อนไปหาอะไรเย็นๆกิน 

“ เอ้อ อื้มไปได้นะแต่เราไปนานไม่ได้เดี๋ยวคุณท่านจะเอ็ดเอา “ แก้ว เธอพยักหน้าว่าตัวเองไปได้ แต่ก็อดที่จะกกลัวเจ้านายว่าไม่ได้ว่า เธอแอบอู้งาน ทั้งที่เป็นหนี้เขาอยู่อย่างมหาศาล แก้มที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็พยักหน้า แต่ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจะออกจากมหาลัย ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงของใครบางคนพูดขัดขึ้นมา 

“ ต๊ายยยยยย ร้อนแบบนี้เหม็นกลิ่นโสโครกชะมัดเลย ทำไมมหาลัยนี้ถึงได้รับพวกชนชั้นต่ำมาเรียนที่นี้ได้นะ “ ระหว่างที่สองสาวกำลังจะเดินออกมา เสียงของหญิงสาวหน้าตาน่ารักกลุ่มหนึ่งพูดกระแหนะกระแหนแก้มกับแก้วออกมาอย่างเยียดๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าที่เธอพูดเมื่อกี่หมายถึงอะไร แก้มเธอเป็นนักเต้น หรือว่าเด็กเอ็น ส่วนอีกคนก็เป็นคนใช้ที่มาจากทุนของมหาลัย

“ นี้เธอ เมื่อกี่เธอว่าใครอ๊ะ “ แก้ม เธอรู้ว่าคนที่พูดหมายถึงใค ส้มเด็กสาวลูกของนายกรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศ ด้วยความที่เธอเป็นลูกสาวคนเล็ก เลยทำให้ไม่ว่าใครต่างก็เอาใจเธอ วันหนึ่งส้มขอเฮียของเธอเข้าไปคาสิโนด้วยเลยทำให้แก้มได้เห็นว่าส้มเป็นคนแบบไหน และนับแต่นั้นเป็นต้นมาส้มก็ตามจิ๊ก ตามกัดแก้มไม่ยอมให้เธอได้มีความสุข  

“ หึหึหึ เปล๊า ไม่ได้ว่าใคร ทำไมเธอร้อนตัวเหรอ / courtesan

 ( โสเภณี )” ส้ม เธอเดินเข้ามาหาแก้ม พร้อมกับปฎิเสธเสียงสูงว่าเปล่า เธอไม่ได้ว่าใคร แต่เมื่อเธอพูดเสร็จก็ก้มหน้ามาที่ข้างหูของแก้ม ก่อนจะเรียกเธอเป็นภาษาอังกฤษออกมาว่า โสเภณี แก้มที่โดนดูถูกแบบนั้นเธอก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก แก้มเธอกำมือแน่น พร้อมกับน้ำตาที่เอ้อขึ้นมาในดวงตา แก้วที่เห็นแบบนั้นเธอไม่ใช่คนโง่ที่จะดูไม่ออกว่าคนตรงหน้านั้นตั้งใจจะหาเรื่อง 

“ แก้มไปกันเถอะ “ แก้ว เธอไม่อยากมีเรื่องกับคนพวกนี้ ด้วยความที่ผ่านเรื่องแบบนี้มาจนชินชา เธอรู้ดีว่าถ้าสู้กลับก็มีแต่เสียกับเสีย เธอก็เลยบอกเพื่อนว่าให้ออกจากที่นี้ แต่ไม่ทันที่แก้วจะก้าวเท้าออกไป เธอก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้ง 

“ อีกคนก็เป็นโสเภณี อีกคนก็เป็นคนใช้ โอ๊ยยยยย เหมือนที่คนเขาพูดกันจริงๆเลยอ๊ะ ว่าผีเน่ากับโลงผุ เป็นของคู่กัน / ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “ เสียงของอีกคนพูดขึ้นมา อย่างดูถูกแล้วก็นึกมั้นใส้แก้ว ด้วยความที่เธอสวยกว่าแล้วก็มีผู้ชายให้ความสนใจตลอดเวลา แอปเปิ้ล เพื่อนรักของส้ม ทนเห็นคนมีความสุขมากกว่าตัวเองไม่ได้ เธอก็เลยพูดขึ้นมาเสียงดังดูถูกแก้วกับแก้มให้ผู้คนได้ยินแล้วก็ทำให้แก้วกับแก้มรู้สึกอับอายผู้คน