ข้าวคำเดียว

ตอนที่ 6 ข้าวคำเดียว

หลังจาที่พาทุกคนไปเที่ยวนรกมาแล้ว ตอนนี้ก็เป็นคิวของสวรรค์ แล้วเมื่อสาวๆพริตตี้และก็นางแบบกำลังรอให้บริการกับเทพบุตรอย่างพวกเขาอยู่ 

ตูม…….ต๊าม……

“ ฮ่าๆฮ่าๆฮ่า “ 

เสียงหัวเราะและก็เสียงของแก้วที่กระทบกันอย่างสนุกสนาน คาลโล อาเธอร์ พีช และก็ลูกค้าต่างก็พากันมานั่งดื่มคุยกันเรื่องมากมายเกี่ยวกับชีวิตประจำวัน 

ด้านในครัว 

“ นี้นังแก้ว แกทำอะไรของแกเนี่ย “ ระหว่างที่แก้วกำลังล้างถ้วยจานอยู่หลังจากที่เจ้านายและก็เพื่อนเจ้านายรับประทานเสร็จ แต่ระหว่างที่แก้วกำลังล้างจานกองโตอยู่นั้น ขมิ้น จิ้งหรีด ที่กำลังจะออกไปเที่ยวกันก็ร้องโวยวายออกมาเมื่อน้ำที่แก้วล้างจานกระเด็นมาโดนตัวเอง 

“ ขะ ขะ ขอโทษ ขอโทษคะแก้วไม่ได้ตั้งใจ “ แก้ว เมื่อได้ยินเสียงของคนที่อยู่ด้านหลังโวยวาย เธอก็หันมาพร้อมกับกล่าวขอโทษด้วยความตกใจแล้วก็กลัวว่าพี่สองคนจะด่าเธอ 

“ แกรู้ไหมว่าชุดนี้มันราคาเท่าไหร่ คนอย่างแกหาเงินทั้งเดือนยังซื้อมาคืนฉันไม่ได้เลย นังบ้า “ เพลี๊ยะ 

“ อ๊ะ “ ขมิ้น ที่อยากหาเรื่องแก้วอยู่แล้วยิ่งเห็นหน้าของเธอที่ดูใสซื่อแวลาที่ตนกับเพื่อนด่า ขมิ้นยิ่งรู้สึกมั้นใส้ นั้นเลยทำให้เธอฟาดฝ่ามือเข้าใส่ใบหน้าขาวเนียนของแก้วอย่างแรงจนเธอล้มลงไปกองกับพื้น จนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ 

“ พะ พะ พี่ขมิ้นคะ แก้วขอโทษนะคะ แก้วไม่ได้ตั้งใจจริงๆคะ อึก อึก ฮือออออ ฮือออออ “ แก้วเธอเอามือกุมแก้มพร้อมกับร้องไห้ออกมา ด้วยความตกใจแล้วก็เสียใจที่โดนตบโดยที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเลย 

“ ขอโทษเหรอ อีแก้ว “ พรึบ 

“ อ๊าย “ 

“ ทำเหี้ยอะไร “  ขมิ้นยิ่งเห็นน้ำตาของแก้วเธอก็ยิ่งโกรธเกลียดแก้วเท่าทวีคูณ ขมิ้นทำท่าจะตบแก้วอีกครั้งแต่ก็ต้องหยุดมือของเธอแค่นั้นเมื่ออยู่ๆมีมือของใใครบางคนจับข้อมือของเธอเอาไว้ พร้อมกับพูดออกมาด้วยเสียงเรียบนิ่ง แต่แฟงไปด้วยความดุดัน ขมิ้น จิ้งหรีด ที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับตกใจแทบล้มทั้งยืน เมื่อคนที่จับแขนของตนนั้นเป็นใคร 

“ คะ คะ คะ คุณ คุณ ท่าน “ ขมิ้น พูดออกมาด้วยเสียงตะกุกตะกัก เพราะคนที่จับข้อมือของเธอตอนนี้คือเจ้านายของเธอที่ไม่ว่าใครก็รู้ว่า โหดแค่ไหน 

ปึก 

“ ใสหัวไปซะอย่ามาทำตัวเป็นสก๊อยแถวนี้ /ไป “ คาลโล ผลักร่างบางของขมิ้นอย่างแรงจนเธอล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนจะด่าเธอแล้วก็ไล่เธอให้ไสหัวไป ขมิ้น จิ้งหรีดที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบวิ่งออกมาจากที่เกิดเหตุทันที ส่วนแก้วที่คิดว่าตัวเองจะโดนตบซะแล้วพอพระเอกขี้ม้าขาวมาช่วยเธอก็รู้สึกทราบซึ่งเขาเป็นอย่างมาก 

“ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะคุณคาลโสล “ เสียงเอะอะโวยวายของ ขมิ้นและจิ้งหรีดทำให้ป้าแจ๊มออกมาจากห้อง ทั้งที่ความจริงแล้วป้าแจ๊มจะต้องนอน 

“ อ้าวแก้วเป็นอะไรไปทำไมหน้าเป็นรอยมือแบบนั้น ละ “ ป้าแจ๊ม เหลือบไปเห็นเด็กในสังกัดของตัวเองเธอก็ถึงกับตกใจว่าหน้าของเธอทำไมแเดงเป็นรอยนิ้วแบบนั้น แก้วกำลังจะอ้าปากพูดเธอก็ต้องหุบปากแค่นั้น เมื่อคาลโลพูดขึ้นมาขัดจังหวะก่อนว่า 

“ ทำไมไม่ไปนอน มาทำอะไรดึกๆดื่นๆที่นี้ “ คาลโลหันมาเอ็ดแก้ว ที่ยืนน้ำตาไหลอยู่ แก้วที่ได้ยินแบบนั้นเธอก็ถึงกับหน้าชาอ้าปากค้างว่าเขาเป็นบ้าอะไรมาด่าเธอ ทั้งที่เธอก็ทำหน้าที่ของเธอสิ 

“ ไปแก้วไปนอนได้แล้วพรุ่งนี้เดี๋ยวก็มีคนมาทำ ไปเร็วเข้า “ ป้าแจ๊ม ที่เห็นสายตาของคาลโลมองมาที่แก้ว ความรู้สึกเป็นกังวลของเธอก็ผุดเข้ามาในหัวใจ ป้าแจ๊มก็เลยรีบบอกให้แก้วไปนอน ทันที แก้วที่ได้ยินแบบนั้น ด้วยความที่เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เธอก็ไม่พูดอะไรนอกจากทำตามที่ป้าแกบอก 

“ขอบคุณคะนาย “ ระหว่างที่แก้วจะเดินผ่าน ด้วยความทราบซึ่งที่ถูกคนใจร้ายช่วยเธอก็กล่าวเสียงหวานขอบคุณเจ้านายออกมา ทั้งน้ำตา ก่อนจะเดินไปยังห้องนอนของตัวเองทางด้านหลังอย่างเงียบๆโดยมีสายตาของคาลโลมองตามไป 

เช้าวันต่อมา 

“ ป้าคะเป็นไงบ้างคะยาที่แก้วซื้อมาให้ ป้าหายคันไหมคะ “ แก้วที่ทำงานบ้านอยู่ พอเห็นป้าแจ๊มเดินมาเธอก็ถามป้าขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงเสียงหวานทันที ว่ายาที่เธอซื้อมาให้นั้นเป็นยังไงบ้าง 

“ เอ้อ ดีมากเลยแก้วขอบใจมากนะ ถ้าไม่ได้แก้วป้าคงนอนไม่ได้แน่นอนเลย ฮ่าๆฮ่าๆฮ่าๆ “ ป้าแจ๊ม เดินเข้ามานั่งด้วยหน้าตาสดใส พร้อมกับกล่าวขอบคุณเด็กในสังกัด 

“ วันนี้ทำอะไรให้คุณท่านทานละแก้ว “ แก้วที่ตื่นมาตั้งแต่ตีห้าเพื่อมาทำหน้าที่ของตัวเอง เพราะสายๆเธอจะรีบไปเรียน และอาหารเช้าของเจ้านาย แก้วก็ได้รับมอบมายจากทุกคน เพราะไม่มีใครอยากตื่นแต่เช้า นั้นเลยทำให้หน้าที่นี้เป็นของแก้ว 

“ วันนี้แก้วทำข้าวต้มหมูจ๊ะป้า หนูว่าคุณท่านดื่มเยอะถ้าตื่นขึ้นมาได้กินอะไรร้อนๆหน้าจะโล่งดีจ๊ะ “ แก้ว เธอพูดพร้อมกับยิ้มหวานส่งให้ป้าแจ๊ม อย่างเด็กไร้เดียงสา ป้าแจ๊มที่เห็นท่าทางสดใสของเด็กน้อยแต่ในตาของเธอกับเศร้าก็ทำให้ป้าแจ๊มอดเวทนาสงสารเด็กน้อยคนนี้ไม่ได้ งานบ้านที่เธอทำทุกวันนี้ แก้วแทบจะไม่ได้ค่าแรงเลย หักจากค่าเล่าเรียน ค่าหนี้ที่แม่เธอเป็น แก้วเหลือแค่เดือนละไม่ถึงสองพันด้วยซ้ำ แต่ที่เธออยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้เป็นเพราะแก้วเป็นเด็กดีแล้วก็ประหยัด นั้นเลยทำให้เงินไม่ถึงสองพันเธอไม่ได้ใช้ 

เวลาต่อมา 

“ อื้ม อหร่อยดีใครทำเหรอครับป้าแจ๊ม “ คาลโล เมื่อตื่นเช้าขึ้นมาก็มานั่งที่โต๊ะอาหาร ดื่มมกาแฟ ก่อนจะตามมาด้วยข้าวต้มหมูร้อนๆที่แก้วตื่นมาทำแต่เช้า 

“ ข้าวต้มหมูคะ แม่แก้วเป็นคนทำ “ ป้าแจ๊มยิ้มหวานบอกเจ้านาย คาลโลพอได้ยินว่าใครเป็นคนทำก็ทำให้เขานึกไปถึงหน้าขาวๆ เต็มไปด้วยลอยนิ้ว ในตาเศร้า แต่ก็ปิดบังความสวยของเธอไม่ได้ 

“ ครับ แล้วเด็กนั้นไปไหนแล้วละครับ “ คาลโล หันมาตักข้าวต้มกินต่อพร้อมกับถามว่าแก้วไปไหน 

“ ออ้ แม่แก้วไปเรียนแล้วคะ “ แจ๊ม บอกคนเป็นเจ้านายอย่างคนไม่คิดอะไร คาลโลที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับชะงัก อย่างลืมตัวแล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร 

เกร๊ง 

“ อุ๊ย นายเป็นอะไรรึเปล่าคะ “ เสียงของช้อนกระทบกับชาม ป้าแจ๊มที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบมาดูว่าเจ้านายเป็นอะไรรึเปล่าเพราะข้าวต้มร้อนๆอาจลวกเจ้านายได้ 

“ เอ้อ เอ้อ ไม่เป็นไรครับ ผมอิ่มแล้ว “ คาลโล พูดออกมาอย่างคนเสียอาการ พร้อมกับลุกพรวดพราดออกมาจากโต๊ะอาหาร ด้วยความรีบเร่งเหมือนกับว่าจะรีบไปไหนสักที่ ป้าแจ๊ม และก็ลูกน้องที่อยู่ที่นั้นต่างก็มองตามแผ่นหลังของเจ้านายไปด้วยความงุนงง 

“ ป้านายเป็นอะไรไป อยู่ๆก็ลุกพรวดพราดไป “ ชายชุดดำ ที่ยืนให้บริการเจ้านายน ด้วยความงงและก็ไม่เคยเห็นเจ้านายเป็นแบบนี้มาก่อน ทุกครั้งที่นายของตนจะไปไหน ต้องมีแผนการก่อน แต่ครั้งนี้นายออกไปแบบไม่พูดอะไรอีกทั้งอาหารที่ทานก็กินได้แค่คำเดียวเท่านั้น 

“ ไม่รู้ เอ็มอร พาฉันไปพักที “ ป้าแจ๊มพูดแค่นั้น ก่อนจะเรียกให้เอ็มอรผู้ดูแลตัวเองพาเธอไปพัก แต่ว่าภายในใจของป้าแจ๊มก็มีความถามมากมายไม่ต่างกันแต่เพื่ออยากให้แน่ใจก่อน เท่านั้นเธอถึงจะพูดกับผู้เป็นเจ้านาย