ตอนที่6 ช่วงเวลาที่ดี

ห้องพักพิเศษ

“ฟื้นแล้วหรอครับพ่อ” พอเสร็จภารกิจตรวจคนไข้ หมอรินทร์ก็กลับมาเจอพ่อที่พึ่งฟื้นด้วย

“อ้ะ!ขอน้ำหน่อย” หลับไปนานก็เลยจะกระหายหน่อย

“ได้ครับ” หมอรินทร์ก็รีบเอาน้ำมาให้พ่อทันที

“เป็นไงครับชื่นใจไหมครับ” ระหว่างนั้นเขาก็ได้ ยิ้มหวานให้พ่อด้วย

“อื้ม” เขาไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

“ข่าวดีนะครับต่อไปพ่อจะกลับมาเดินได้แล้วนะครับแต่อาจจะไม่ได้เต็มร้อยเท่าคนปกตินะครับ เดี๋ยวรอแผลหายดีก่อนต้องทำกายภาพบำบัดอีกเพราะพ่อไม่ได้เดินมานานแล้ว” เขาพูดพร้อมกับเข้ากอดผู้เป็นพ่อพร้อมกับบอกข่าวดีพ่อไป

“หึ!พ่อภูมิใจในตัวรินทร์นะ กลับมาเดินได้พ่อก็ไม่ดีใจเท่ารินทร์ประสบความสำเร็จแล้วล่ะ” เขาลูบหลังลูกชายกลับเบาๆด้วย

“พ่อจำคนที่เคยให้เงินกับอาหารอร่อยๆเราวันนั้นได้ไหมครับ” แล้วหมอ

รินทร์ก็เล่าเรื่องที่เจอมาให้พ่อฟัง

“จำได้สิทำไมหรอรินทร์เจอเขาแล้วหรอ” ใครจะลืมได้ลงกัน

“ใช่ครับเจอในสภาพเดียวกับพ่อเลย แต่เขาสาหัสมาก มันคืองานหินสำหรับรินทร์เลยแหละครับแต่รินทร์ก็ทำได้แล้วครับ รินทร์ช่วยชีวิตเขาได้สำเร็จด้วยครับ” เขาผละออกมายิ้มอย่างดีใจด้วย

“เก่งมากลูก” ผู้เป็นพ่อก็ยิ้มให้ลูกชายพร้อมกับลูบหัวเบาๆเช่นกัน

“เป็นลูกพ่อก็ต้องเก่งแหละเนาะพ่อหิวไหมเดี๋ยวรินทร์ไปหาอะไรมาให้กิน” พอฟื้นแล้วก็ต้องบำรุงเยอะๆเลยนะ

“หิวสิเพลียด้วย” เสียเลือดเยอะด้วยแหละ

“เดี๋ยวพ่อรอก่อนนะครับเข้าห้องน้ำไหมครับ” อยากเคลียร์เรื่องในห้องนี้ให้เสร็จก่อนออกไป

“ยัง เราน่ะก็ต้องกินด้วยรู้ไหม อย่าดูแลแต่คนอื่น” ยิ่งเป็นหมอหน้าที่ยิ่งเยอะเลยหลัวจากนี้

“คนอื่นที่ไหนก็พ่อหนิครับ รอก่อนนะครับเดี๋ยวรินทร์มาครับ” ยิ้มหวานให้พ่อแล้วก็เดินออกไป

หน้าห้อง

“หมอรินทร์คะคนไข้ห้องพิเศษ ช็อกค่ะ!” พอหมอรินทร์ออกมาจากห้องพักพ่อก็มีงานเข้าเลย

“ครับๆ” หมอรินทร์รีบไปที่ห้องพักพิเศษทันที

ห้องพักพิเศษ

“หมอคะช่วยพี่ชายฉันด้วยนะคะ!” พอเข้ามาในห้องก็เจอคนไข้กำลังช็อก

“ได้ครับๆญาติใจเย็นๆก่อนนะครับ” หมอรินทร์ก็รีบเข้าไปช่วยเขาจนหายกลับมาเป็นปกติ

“อย่าแกล้งกันแบบนี้สิครับใจหายนะครับ” หมอรินทร์มองหน้าหล่อๆของคนไข้แล้วได้แต่พูดในใจ

“ตอนนี้ปลอดภัยแล้วครับ แค่ภาวะช็อกจากการเสียเลือดครับไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้วครับ” หมอกรินทร์ก็หันมายิ้มให้เบลล์ผู้เป็นน้องสาว

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ไม่รู้จะตอบแทนหมอยังไงเลยค่ะ” มันเป็นบุญคุณยิ่งใหญ่เลยนะ

“ยินดีครับแต่ผมไม่ต้องการของตอบแทนอะไรหรอกครับ ผมทำด้วยใจครับ” หมอรินทร์พูดพร้อมกับยิ้มให้เบลล์อย่างจริงใจ

“คุณหมอนี่สดใสจังเลยนะคะยิ้มได้ตลอดเลย” เบลล์ยังรู้สึกถึงความจริงใจผ่านรอยยิ้มนั่นได้เลย

“ครับคนเราต้องมีมุมไว้ฮีลตัวเองและคนรอบข้างครับ หมอขอตัวก่อนนะครับ” แล้วหมอรินทร์ก็เดินออกไป

“พี่แจ็คมองอะไรอ่ะคะ” เบลล์หันไปเห็นแจ็คที่มองตามหมอรินทร์ เธอก็เข้าไปถามทันที

“เหมือนจะคุ้นๆนะครับไม่รู้จะใช่หรือปล่าว” รู้สึกเหมือนเคยเจอกันเลยแต่ก็นึกไม่ออก

“เจอที่ไหนหรอ” ทางนี้ก็สงสัยเหมือนกัน

“อยู่ในหัวนี่แหละครับแต่ยังนึกไม่ออก” มันก็ผ่านมานานแล้วด้วย

“ก็อย่าคิดเยอะเลยนะหาคนชนพี่บาสดีกว่า” ยังไมจบง่ายๆหรอกนะเรื่องนี้

“ตอนนี้เจอตัวแล้วครับกำลังเคลียร์อยู่เขาบอกว่าเขาตกใจเลยหนี” ก็ได้เรื่องมาตามนี้

“โกหกไหมอยากเห็นหน้ามันมากเลยอ่ะ” พอได้ฟังเหตุผลแบบนี้ยิ่งโมโห

“คุณหนูครับใจเย็นสิครับเรากำลังสืบอยู่ครับ” เขารีบเรียกสติเจ้านายสาวกลับมาทันที

“ก็คิดแล้วโมโหหนิ” แล้วเธอก็นั่งหน้าบึ้งเลย

ด้านล่าง

“อ้าวหมอนรินทร์ลงมาซื้อของหรอ” พอหมออีกคนเห็นหมอรินทร์เดินมาเขาก็เข้ามาทักทันที

“ครับมาซื้อโจ๊กให้พ่อครับ” หมอรินทร์ก็คุยด้วยตามอัธยาศัย

“ได้ยินว่าหมอดูแลเคสคุณเจมส์หรอครับ” หมอคนนั้นก็ถามต่อทันที

“ครับผมไม่รู้จักเขาขนาดนั้นหรอกครับ” ยังไม่รู้จักกันขนาดนั้นัเลย

“จริงหรอผมจะบอกให้นะครับ คุณเจมส์เขาเป็นถึงเศรษฐีเลยนะครับใครๆเขาก็รู้จักเขาทั้งนั้น” หมอคนนั้นก็เล่าประวัติคร่าวๆให้ฟัง

“ผมรู้ว่าเขารวยครับแต่ไม่คิดว่าเขาจะรวยขนาดนั้น แต่ว่าผมขอตัวก่อนนะครับเดียวพ่อรอนาน” แล้วหมอรินทร์ก็เดินออกมาจากตรงนั้น

ห้องพักพิเศษ

“พ่อรอนานเลยนะครับเนี่ย” ซื้อของกินเสร็จเขาก็รีบขึ้นมาดูแลพ่อทันที

“ก็นานแหละได้ยินว่าคนไข้ช็อกหนิ” พ่อก็ได้ยินแหละถึงรอลูกอยู่เงียบๆ

“ครับฉุกเฉินนิดหน่อยครับแต่ไม่เป็นไรแล้วครับพ่อกินข้าวเถอะจะได้กินยา” หมอรินทร์ก็เตรียมข้าวให้พ่อพร้อมยาด้วย

“แล้วนี่เราจะเรียนต่ออะไรอีกล่ะ” ถึงแม้ว่าจะเรียนจบและ บรรจุเร็วแต่มันก็ต้องเก็บความรู้ขั้นต่อไปอีกรอ

“รินทร์ว่าจะเรียนเรื่องยาแบบเจาะลึกต่อครับมันน่าสนใจมากๆเลยครับ” ด้วยความที่เป็นคนหาอะไรใหม่ๆให้ตัวเองตลอดก็เลยจะเรียนให้หลากหลายเก็บความรู้ให้เยอะสักวันต้องได้ใช้

“อื้ม~อยากทำอะไรก็ทำเถอะถ้าทำแล้วมันดีกับตัวเองน่ะ” ผู้เป็นพ่อเขาสนับสนุนลูกชายตลอดแหละ

“แน่นอนครับ ความฝันต่อไปคือเป็น ดอกเตอร์ครับ” หมอรินทร์พูดุพร้อมกับยิ้มหวานให้พ่อ

“พ่อจะรอดูวันที่รินทร์ประความสำเร็จแล้วกันนะ” เขาลูบหัวลูกชายเบาๆ

“ได้เลยครับรินทร์จะไม่ทำให้พ่อผิดหวังครับ” ตั้งเป้าไว้แล้วต้องทำให้ได้

“แล้วจะจบดอกเตอร์ด้วยสาขาอะไรล่ะ” แน่นอนว่าคงไม่เรียนสาขาเดิมอีกหรอกเพราะตัวเขาได้เรียนแบบเจาะลึกสายนี้มาหมดแล้ว

“อยากปิดท้ายด้วย สูติน่ะครับ อันนี้ก็น่าสนใจมากๆเลย” เขาเป็นหมอที่ชอบการเรียนรู้หลักสูตรใหม่ๆอยู่แล้ว

“หึก็ทำให้ได้แหละพ่อจะรอดู” พูดจบก็กลับไปกินข้าวต่อ

“แล้วเรากินข้าวยัง” พ่อก็วกกลับมาถามอีกรอบ

“อ่ายังเลยครับเดี๋ยวพ่อกินข้าวเสร็จรินทร์ก็จะไปหาข้าวกินแล้วครับ” มัวแต่ดูแลคนอื่น

“เรานี่ชอบกินข้าวไม่ตรงเวลานะว่างก็รีบกินสิ” เขาก็เป็นห่วงลูกแหละ

“มันกินไม่ลงหรอกครับถ้างานยังคาอยู่เสร็จแล้วมันจะสบายใจกว่าครับ” เจ้าตัวตอบกลับพร้อมยิ้มหวานให้พ่อ

“ดื้อเหมือนกันนะเราเนี่ย” พอๆกันเลยทั้งพ่อทั้งลูก

“นิดหนึ่งครับ กินเยอะๆเลยครับจะได้แข็งแรงเดี๋ยวสักพักรินทร์จะเช็ดตัวให้” เขานั่งรอพ่อกินข้าวกินยาจนเสร็จตัวเองถึงไปกินข้าวบ้าง

“พ่อปวดแผลบ้างไหมครับ” กินข้าวเสร็จก็มาเตรียมอุปกรณ์เช็ดตัวให้พ่อ

“เราไม่ต้องไปดูคนไข้คนอื่นต่อหรอวางไว้ก็ได้นะเดี๋ยวพ่อทำเอง” ของแค่นี้เองเขาทำเองได้

“ก็พ่อเป็นคนไข้ในความดูแลของผมเหมือนกันครับ คนอื่นเขาก็ทำหน้าที่เขาไป หมอไม่ได้มีแค่รินทร์ซ่ะหน่อยถ้ารินทร์ไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะครับก็พ่อรินทร์หนิไม่ใช่พ่อคนอื่นซ่ะหน่อย” ก็ยังยืนยันจะทำ แล้วพ่อก็ต้องยอมให้ลูกทำ

“แหม~แอบฟิตเหมือนนะเราเนี่ย” หมอรินทร์ก็ถือโอกาสแซวพ่อเบาๆถึงแม้จะอายุเข้าเลข4แล้วแต่ก็ยังฟิตอยู่เลยทั้งๆที่ไม่ได้ออกกำลังกาย

“ใครจะรีบแก่ล่ะ ยังไม่ได้ใช้ชีวิตปกติกับลูกเลย” ก็เพราะเจ็บตัวตอนลูกยังเล็กเลยไม่ได้ดูแลลูกเท่าที่ควร

“ต่อไปก็ได้ใช้แล้วครับ พ่ออยากทำอะไรต่อจากนี้ไหมครับ” รู้เลยว่าคนอย่างพ่อเขาเนี่ยไม่อยู่เฉยแน่นอน

“ยังไม่รู้เลยขอปรับตัวได้ก่อนเถอะ” มันก็ต้องปรับตัวบ้างแหละเสียกำลังมานาน

“พ่ออยากทำอะไรก็บอกรินทร์ได้นะครับ แต่ไม่เอางานหนักๆแล้วนะครับเบาๆพอ” กำชับไว้เลยเรื่องนี้

“รู้ลิมิตตัวเองหรอกหน่า~” รุ่นนี้แล้ว

“ดีมากครับ เดี๋ยวเปลี่ยนชุดด้วยนะครับ” แล้วก็เอาชุดใหม่มาเปลี่ยนให้พ่อ เสร็จก็ไปตรวจไข้คนไข้ตามเคย

โรงอาหาร

“เสร็จแล้วเดี๋ยวซื้อของกินไปฝากพ่อด้วยดีกว่า” หลังจากเสร็จภารกิจแล้วหมอรินทร์ก็มากินข้าวเติมพลังก่อนจะกลับไปลุยงานต่อ

“หวังว่าตะไม่เรื่องด่วนเกิดขึ้นนะ” หมอรินทร์รีบกินข้าวให้เสร็จ ก่อนจะไปหาซื้อของกินให้พ่อ แล้วกลับไปทำงานต่อ