All Chapters of เมียเด็กเจ้าสัว: Chapter 1 - Chapter 10

เรื่องราวของ ‘เจมส์’ เจ้าสัวผู้ร่ำรวยและทรงอิทธิพลในด้านธุรกิจ เมื่อช่วงที่เขากำลังใต่เต้าตัวเองและเริ่มมีชื่อเสียง เขาได้บังเอิญไปเจอกับเด็กชายวัย13 ที่เข้ามาขอขัดรองเท้าให้เขา เขารู้สึกประทับใจในความเป็นเด็กดีและกตัญญูของเด็กชายในฐานะผู่ใหญ่ที่เอ็นดูเด็กคนหนึ่งไม่ได้มีความคิดที่เกินเลยไปกว่านั้น และช่วงเวลาที่ได้เจอกันเขาก็ทำดีกับเด็กชายตลอด จนถึงวันที่ต้องจากกัน พอเวลาผ่านไปหลายปี ตัวเขาที่ก้าวขึ้นสู่แถวหน้าได้สำเร็จ ก็ดันมาประสบอุบัติเหตุอย่างหนักจนถึงขั้นเกือบจะพิการ แต่โชคดีที่คุณหมอคนใหม่ มาช่วยผ่าตัดและรักษาเขาได้สำเร็จ ซึ่งหมอหนุ่มคนนั้นก็คือ ‘รินทร์’ หมอหนุ่มผู้มากความสามารถ หลังจากที่ ‘เจมส์’ รักษาตัวหายดีแล้วหมอหนุ่มคนนั้นก็ได้มาเฉลยว่า เขาคือเด็กชายที่เคยขัดรองเท้าให้ ‘เจมส์’ ในตอนนั้น การกลับมาเจอกันครั้งนี้ มันนำไปสู่ความสัมพันธ์อันลึกซึ้ง ที่เป็นมากกว่าคนรู้จักในตอนนั้น จากเด็กชายที่มีชีวิตอันน่าสงสารในตอนนั้น โตมากลับเป็นผู้ชายที่หน้าสวย บุคลิกโดยรวมทำเอา ‘เจมส์’ ที่ครองโสดมาจนอายุ40 หักห้ามใจไม่อยู่เลยทีเดียว แต่เขาก็ต้องพบเจอกับว่าที่พ่อตาที่รุ

14:30น. “ถือดีๆอย่าให้หก” พอประชุมงานเสร็จนักธุรกิจหนุ่มก็ไปกินข้าวที่โรงแรมต่อตามแผนที่วางไว้ แถมยังซื้อกลับไปฝากคนที่บ้านอีกด้วย “ครับนายท่าน” ผู้ช่วยคนสนิทถือของอย่างระมัดระวัง จนถึงจุดที่จอดรถและได้ออกเดินทางกลับกัน “นี่เขายังไม่กลับอีกหรอ” พอขับรถออกมาจากโรงแรมแล้ว เขาก็เหลือบสายตาไปเห็นเด็กคนนั้นกำลังขัดรองเท้าให้ลูกค้าคนหนึ่งอยู่ “นายท่านจะลงไปดูไหมล่ะครับ” ดูท่าทางแล้วเจ้านายดูสนใจมากเลย “ดูหน่อยเผื่อเขายังไม่ได้กินอะไร” แล้วก็หาที่จอดรถดีๆพอลูกค้าคนนั้นเดินออกไปถึงลงจากรถมาหาเด็กคนนั้น “นี่ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ” นักธุรกิจหนุ่มเดินเข้าไปถามเด็กคนนั้นทันที “อ่อ~ยังครับเดี๋ยวรับลูกค้าต่ออีกหน่อยก็จะกลับแล้วครับ” เด็กคนนั้นพูดไปยิ้มไปด้วยความสดใส “แล้วได้กินข้าวกินอะไรยังเนี่ย” เขาถามอย่างเป็นห่วงพร้อมกับมองดูภาพรวมของเด็กคนนั้น “โอ๊ะ!ยังเลยครับรอลูกค้าเพลินไปหน่อยครับ แฮ่ะ~” เด็กคนนั้นตอบกลับพร้อมเกาหัวและขำแห้งใส่นักธุรกิจหนุ่ม “ยังไม้ได้กินงั้นหรอ แจ็ค เอาอาหารนั่นมาให้เขา” นักธุรกิจหนุ่มหันไปบอกผู้ช่วยให้เอาอาหารที่จะเอากลับบ้านมาให้เด็กคนนั้นแทน “ครับนาย

1อาทิตย์ต่อมาพอเสร็จธุระจากโรงแรมนี้ก็เป็นเหตุที่ต้องไม่ได้มาแถวนี้อีก และนี้ก็วันสุดท้ายแล้ว นักธุรกิจหนุ่มคุยธุระเสร็จก็รีบออกมาหาเด็กคนนั้นทันทีแต่ทะว่าวันนี้เขายังไม่ได้มาแถวนี้เลย“นายท่านครับผมว่าเด็กคนนั้นอาจจะติดธุระอะไรสักอย่างเลยไม่ได้มาทำงานวันนี้” ผู้ช่วยคนสนิทก็พูดไปตามความรู้สึก“ก็คงจะเป็นแบบนั้นนี่ก็วันสุดท้ายแล้วคงจะไม่ได้เจอกันอีก” เขาแอบใจหายเบาๆเพราะขึ้นมาเลย เพราะตลอด1อาทิตย์ที่ผ่านมาเขามาใช้บริการกับเด็กคนนี้ตลอดไม่ได้ขัดรองเท้าก็ให้ทิปไว้ซื้อของใช้ “เอาเถอะครับนายท่านสักวันคงได้จะได้เจอเขาอีกนั่นแหละครับโลกมันกลมจะตาย” คนสนิทก็พูดปลอบใจเจ้านายไป“เหมือนนายใช่ไหมล่ะ” เขาหันมาแซวผู้ช่วยคนสนิทของเขาที่มีซัมติงบางอย่างอยู่“คงใช่แหละครับ” ทางนั้นตอบกลับไปแบบเขินๆ“หึ!งั้นก็กลับเถอะ เรามีงานต่อ” พอไม่เห็นท่าทีว่าเด็กคนนั้นจะมาเขาเลยตัดสินใจที่จะกลับแล้ว แต่ในขณะที่กำลังจะเดินไปขึ้นรถเขาก็เหลือบไปเห็นเด็กคนหนึ่งเดินต้อยๆตรงมาทางนี้“เอ๊ะ!นายท่านครับนั่นเด็กคนนั้นหนิครับ” ผู้ช่วยคนสนิทก็เรียกให้เจ้านายดูทันที“ฉันเห็นเเล้วเดี๋ยวรอเขาหน่อยก็ได้” แล้วเขาก็เปลี

หน้าห้องฉุกเฉิน“หมอคะฮึกพี่ชาย..” ยังพูดไม่ทันจบเลยคุณหมอก็ยิ้มให้ความหวังกับเขาแล้ว“คนไข้ปลอดภัยทั้งสองคนแล้วครับ” เขานับรวมคนที่บริจาคเลือดด้วย“จริงหรอคะปลอดภัย100%ใช่ไหมคะหมอ” เธอคนนั้นรีบเข้ามาจับมือคุณหมอทันที“ก็70%ครับคงต้องรอดูอาการอีกด้วยเพราะคนไข้เสียเลือดมากอาจจะช็อกได้ครับก็ต้องดูแลอย่างใกล้ชิดจนกว่าจะเต็มร้อยครับ” คุณหมอก็ยิ้มให้ความหวังกับญาติคนไข้ไปอีก“ขอบคุณหมอมากเลยนะคะที่ช่วยชีวิตพี่ชายฉันไว้ ฮึก” เธอคนนั้นปาดน้ำตาทิ้งไปเพราะยังไงก็มีความหวังต่อแล้ว“ยินดีครับส่วนคนไข้ที่บริจาคเลือด คงต้องรอพักฟื้นอีกสักพักนะครับเพราะก็ให้เลือดเยอะเหมือนกัน” แต่ตอนนี้ปลอดภัยทั้งคู่แล้ว“ค่ะขอบคุณมากๆเลยนะคะ” เธอคนนั้นดีใจและสีหน้าดีขึ้นจากก่อนหน้านี้มาก“ครับยังไงผมก็ขอตัวก่อนนะครับส่วนคนไข้เราจะย้ายไปไว้ห้องพักฟื้นพิเศษนะครับ” แล้วคุณหมอก็เดินออกไปจัดการตัวเอง“เห็นไหมคะคุณหนูนายท่านไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ” แม่บ้านก็คอยปลอบโยนเธอพร้อมกับลูบแขนเบาๆเพื่อจะได้สบายใจขึ้น“ค่ะแต่จากนี้เบลล์ต้องตามตัวคนที่ขับรถห่วยแตกนั่นมารับโทษแน่ๆ” แน่นอนว่าแค้นนี้ต้องชำระ“คุณหนูใจเย็นๆก่อนนะ

18:00น.ถึงเวลาเลิกงานและไม่ได้อยู่เวรต่อ หมอรินทร์ก็ผลัดเปลี่ยนชุดกลับเป็นชุดธรรมดาและมาดูแลพ่อในฐานนะลูกไม่ใช่หมอในหน้าที่ ส่วนคนไข้อีกรายก็มีหมอดูแลต่อในช่วงอยู่เวร ห้องพักพิเศษ“พ่อครับได้เวลามื้อเย็นแล้วนะครับ” รินทร์เดินมาปลุกพ่อที่กำลังพักผ่อนอยู่“กินข้าวอีกแล้วหรอ” ยังไม่ได้ทำอะไรเลยก็ถึงเวลากินข้าวแล้ว“ครับตามเวลาเนอะเดี๋ยววันนี้ รินทร์กินเป็นเพื่อนเลิกงานแล้วกินได้” รินทร์ยิ้มหวานให้พ่อก่อนจะเตรียมมื้อเย็นและยามาให้ เสร็จแล้วก็กินข้าวด้วยกัน“พ่อปวดแผลไหมครับ” เขายังคงถามอาการของพ่ออยู่เรื่อยๆ“ไม่เท่าไหร่หรอก” ก็ถือว่าไม่ค่อยปวดแต่ก็ยังมีนิดๆหน่อยๆ“จะได้ไม่ต้องกินยาแก้ปวดครับ กินยาเยอะมันไม่ดี กินแค่ยาบำรุงเลือดก็พอเนาะ” เพราะยังต้องบำรุงเลือดอยู่“ก็ตามนั้นแหละ กินเยอะๆเลย” เขาบอกให้ลูกกินข้าวเยอะๆบ้าง“มันก็กินได้แค่นี้แหละครับ อ้อรินทร์จัดการค่าผ่าตัดและรักษาแล้วนะครับ” ไปเคลียร์เรียบร้อยแล้ว“อื้มต่อไปก็ต้องทำงานให้หนักกว่านี้ คนไข้ในแต่ละวันคงไม่ขาดสายยังไงก็อย่าลืมดูแลตัวเองล่ะมีเวลาพักก็ให้พัก ไหนจะเรียนต่ออีก” เขากลัวร่างกายลูกไม่ไหวมากกว่า“ค้าบ~คุณพ