LOGINเมื่อพนักงานออฟฟิศสู้ชีวิต ต้องทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ลี่จินเยว่ คุณชายรองจอมเสเพลแห่งจวนเสนาบดีซ้าย ผู้มีจุดจบในนิยายต้นฉบับคือการถูกสหายทรยศจนต้องโดนฮ่องเต้สั่งตัดหัวเสียบประจาน เพื่อหลีกหนีจากหายนะเขาจึงต้องปฏิวัติชีวิตตัวเองใหม่ทั้งหมด ตัดขาดเพื่อนเลว ทำตัวจืดจางให้มากที่สุด และหาทางเผ่นออกจากเมืองหลวงเพื่อไปใช้ชีวิต สโลว์ไลฟ์ ปลูกผัก เลี้ยงปลา อยู่ในชนบทอันห่างไกล แต่แผนการหนีไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกลับไม่ราบรื่นอย่างที่คิด เมื่อพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือของเขา ดันไปเตะตา ชินอ๋อง หยางจิ้งหรัน พระเอกของเรื่องผู้แสนเย็นชาและดุดัน ซึ่งตามเนื้อเรื่องเดิมจะต้องหมั้นหมายกับน้องสาวของเขา จากที่เคยจ้องจับผิดเพราะระแวงสงสัย ไปๆ มาๆ ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์กลับบาดเจ็บซมซานมาสลบอยู่หน้ากระท่อมของเขา แถมพอรักษาหายก็ดันหน้าด้านไม่ยอมกลับเมืองหลวงเสียที
View Moreปวด... ปวดหัวจนแทบระเบิด
ความรู้สึกแรกที่ปลุกให้สติสัมปชัญญะของเขา ตื่นขึ้นมาคือความเจ็บปวดแปลบปลาบที่แล่นริ้วขึ้นมาตั้งแต่ท้ายทอยจรดขมับ มันไม่ใช่การปวดหัวธรรมดาแบบคนที่ทำงานล่วงเวลาจนอดนอนมาสามวันติด แต่มันเหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์หนักๆ มาทุบลงบนกะโหลกศีรษะซ้ำๆ กลิ่นที่เตะจมูกไม่ใช่กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มที่คุ้นเคยในยามเช้า แต่กลับเป็นกลิ่นกำยานหอมฉุนปนเปไปกับกลิ่นสุราหมักที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศจนชวนให้คลื่นเหียน
เขาพยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง แสงสว่างรำไรที่ส่องลอดเข้ามาทำให้ต้องกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานห้องเช่าสีขาวที่มีรอยด่างหยดน้ำในคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองหลวง แต่กลับเป็นเพดานไม้สลักลวดลายวิจิตรบรรจง ผ้าต่วนสีแดงสดปักลายมงคลห้อยระย้าอยู่รอบเตียงไม้สี่เสาหลังใหญ่ที่เขาตื่นขึ้นมานอนอยู่
สัมผัสของผ้าห่มที่คลุมกายลื่นมือราวกับแพรไหมชั้นดี ทว่าร่างกายกลับรู้สึกหนักอึ้งไรเรี่ยวแรง
“นี่มัน ที่ไหนกันวะเนี่ย”
เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและแห้งผากราวกับคนกระหายน้ำมาแรมปี เขาพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง สองมือยกขึ้นกุมขมับ นวดคลึงเบาๆ เพื่อบรรเทาอาการปวดร้าว ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตู พร้อมกับร่างของเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดกระโปรงยาวกรอมเท้าแบบโบราณที่ก้าวเข้ามาอย่างระแวดระวัง ในมือของเธอประคองถาดไม้ที่วางชามกระเบื้องเคลือบส่งควันกรุ่นเอาไว้
“คุณชายรอง ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”
เสียงของเด็กสาวสั่นเครือเล็กน้อย สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเจียมเนื้อเจียมตัว ราวกับว่าคนที่กำลังนั่งอยู่บนเตียงคือสัตว์ร้ายที่พร้อมจะอาละวาดได้ทุกเมื่อ
“คุณชายรอง? เธอเรียกใครน่ะ น้องสาว ที่นี่กองถ่ายละครหรือไง” เขาขมวดคิ้วถามด้วยความสับสน มองดูการแต่งกายของเด็กสาวที่เหมือนหลุดออกมาจากซีรีส์พีเรียดฟอร์มยักษ์ ไม่มีทางที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลหรือโรงแรมแน่ๆ
เด็กสาวหน้าถอดสี รีบคุกเข่าลงบนพื้นกระดานไม้ดัง ‘ตึง!’ จนถาดในมือแทบจะร่วงหล่น น้ำสีน้ำตาลเข้มในชามกระฉอกออกมาเล็กน้อย
“บ่าว... บ่าวสมควรตาย บ่าวเพียงแต่นำน้ำแกงสร่างเมามาให้คุณชายรองตามคำสั่งของฮูหยินใหญ่ ขอคุณชายรองโปรดระงับโทสะด้วยเจ้าค่ะ เมื่อคืนคุณชายดื่มสุราไปมากที่หอหมื่นบุปผา สหายของคุณชายเพิ่งจะพยุงท่านกลับมาส่งที่จวนเมื่อยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) นี้เองเจ้าค่ะ”
บ่าว? ฮูหยินใหญ่? จวน? หอหมื่นบุปผา?
คำศัพท์โบราณที่หลุดออกมาจากปากเด็กสาวทำเอาสมองที่กำลังประมวลผลอย่างยากลำบากของเขาชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ความเจ็บปวดระลอกใหม่จะแล่นปราดเข้ามาในหัว คราวนี้มันรุนแรงเสียจนเขาต้องร้องครางออกมาและยกมือขึ้นกุมศีรษะแน่น ภาพความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเขาหลั่งไหลเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก
ภาพของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผู้หนึ่งที่สวมชุดผ้าไหมหรูหรา ใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟู่ฟ่า ดื่มสุราเคล้านารีในหอคณิกาทุกค่ำคืน โยนเงินทองทิ้งขว้างราวกับเศษกรวดเศษทราย หัวเราะเยาะผู้คนที่ต่ำต้อยกว่า และรายล้อมไปด้วยกลุ่มสหายที่วันๆ เอาแต่พากันไปสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน
ชื่อของร่างนี้คือ ลี่จินเยว่
บุตรชายคนรองของ ลี่อวิ๋นไห่ เสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้ทรงอิทธิพลแห่งราชวงศ์ต้าฉู่ ลี่จินเยว่เกิดจากฮูหยินใหญ่ที่ตามใจบุตรชายจนเสียคน ทำให้เขากลายเป็นคุณชายเสเพลอันดับหนึ่งของเมืองหลวง ที่เก่งแต่เรื่องกิน ดื่ม เที่ยว และสร้างปัญหาให้บิดาต้องคอยตามเช็ดตามล้างไม่เว้นแต่ละวัน
เมื่อความทรงจำช่วงสุดท้ายผสานเข้ากับสติสัมปชัญญะ เขาก็เบิกตากว้าง หอบหายใจแฮ่กๆ เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก
ลี่จินเยว่? เสนาบดีฝ่ายซ้าย? ราชวงศ์ต้าฉู่?
เดี๋ยวนะ ชื่อพวกนี้มันคุ้นเกินไปแล้ว
เขาจำได้ว่าก่อนที่สติจะดับวูบไป เขาเพิ่งจะอ่านนิยายออนไลน์เรื่องหนึ่งจบ เป็นนิยายแนวจีนโบราณชิงอำนาจผสมความรักโรแมนติกที่ดังระเบิดระเบ้อ ชื่อเรื่องว่า 'ลิขิตรักบัลลังก์มังกร' เนื้อเรื่องกล่าวถึงการต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์ของเหล่าองค์ชาย และความรักที่เบ่งบานท่ามกลางคาวเลือดระหว่าง ลี่จินอิง บุตรีคนเล็กของเสนาบดีซ้าย หญิงงามอันดับหนึ่งผู้เพียบพร้อม และ หยางจิ้งหรัน ชินอ๋องผู้แสนเย็นชาแต่มั่นคงในรัก ซึ่งเป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
และถ้าเขาจำไม่ผิด ลี่จินอิง ก็คือ น้องสาวร่วมอุทรของลี่จินเยว่
"บัดซบ" เขาสบถออกมาเสียงแผ่ว พาร่างที่สั่นเทิกลงจากเตียง เดินโซเซไปที่โต๊ะเครื่องแป้งซึ่งมีกระจกทองเหลืองบานใหญ่ตั้งอยู่
เงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกไม่ใช่ชายหนุ่มพนักงานออฟฟิศหน้าตาจืดชืดที่วันๆ คลุกอยู่กับกองเอกสารอีกต่อไป แต่เป็นภาพของบุรุษหนุ่มรูปงามล่มเมือง ผิวพรรณขาวจัดราวกับหยกหิมะ นัยน์ตาดอกท้อที่ปลายหางตาชี้ขึ้นเล็กน้อยดูเย้ายวนอย่างประหลาด ริมฝีปากบางเฉียบเป็นสีแดงระเรื่อ แม้ตอนนี้ผมเผ้าจะหลุดลุ่ยและใต้ตาจะคล้ำจากการอดนอนและฤทธิ์สุรา แต่ก็ไม่อาจกลบความงดงามที่ฟ้าประทานมาให้ร่างนี้ได้เลย
ใบหน้านี้งดงามจนแม้แต่สตรีก็ยังต้องอิจฉา ทว่านิสัยใจคอกลับบัดซบจนสุนัขยังเมิน
“นี่ฉัน... ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายงั้นเหรอ แล้วทำไมไม่ให้ไปเป็นพระเอก หรือไม่ก็เพื่อนพระเอก หรือตัวประกอบที่เดินผ่านฉากไปมาวะ ทำไมต้องมาเป็นไอกร๊วกนี่ด้วย”
เขาแทบจะทึ้งผมตัวเองเมื่อนึกถึงบทบาท ของลี่จินเยว่ในนิยายเรื่อง ลิขิตรักบัลลังก์มังกร
ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ ลี่จินเยว่ไม่ใช่แค่คุณชายเสเพลธรรมดา แต่เขาคือตัวร้ายโง่เขลา ที่ถูกสร้างมาเพื่อให้เนื้อเรื่องดราม่าและเป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ให้พระเอกนางเอก เขาถูกกลุ่มสหายเลวที่นำโดย คุณชายหวัง บุตรชายของเสนาบดีฝ่ายขวาซึ่งเป็นศัตรูทางการเมืองของบิดา หลอกใช้มาโดยตลอด ลี่จินเยว่คิดว่าพวกนั้นคือเพื่อนแท้ จึงหลงเชื่อคำยุยงจนเอาชื่อเสียงของบิดาไปทำเรื่องเลวทรามมากมาย
และจุดพีคที่สุดของความโง่เขลาคือในตอนกลางของเรื่อง ลี่จินเยว่จะถูกคุณชายหวังหลอกให้เซ็นชื่อในเอกสารรับรองการจัดซื้อเสบียงกองทัพ ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นการฉ้อโกงเงินคงคลังหลวงจำนวนมหาศาลเพื่อส่งไปสนับสนุนกบฏ
เมื่อตะวันลับขอบฟ้า งานเลี้ยงสังสรรค์รอบกองไฟก็เริ่มต้นขึ้น เสียงดนตรีพื้นบ้านและเสียงหัวเราะดังกึกก้องไปทั่วหุบเขาในขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนาน หยางจิ้งหรันก็ฉวยโอกาสจูงมือภรรยาของตน แอบหลบฉากออกจากงานเลี้ยง พาเดินขึ้นไปยังจุดชมวิวบนเนินเขาที่สูงที่สุดของไร่ชิงสุ่ย ซึ่งสามารถมองเห็นอาณาเขตทั้งหมดได้กว้างไกลสุดสายตาอากาศยามค่ำคืนเริ่มเย็นลง หยางจิ้งหรันถอดเสื้อคลุมของตนออก คลุมทับร่างโปร่งของลี่จินเยว่ไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะสวมกอดจากด้านหลัง ดึงร่างบางเข้ามาซบกับแผงอกกว้าง“พากระหม่อมขึ้นมาทำไมเงียบๆ ตรงนี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ ข้างล่างกำลังจะเตรียมปล่อยโคมลอยกันแล้วนะ” ลี่จินเยว่เอ่ยถาม แขนเรียวซ้อนทับลงบนท่อนแขนแกร่งที่กอดเอวตนอยู่“ข้างล่างคนพลุกพล่านเกินไป ค่ำคืนที่แสนพิเศษเช่นนี้ ข้าอยากอยู่กับเจ้าเพียงลำพังมากกว่า”หยางจิ้งหรันก้มลงจุมพิตที่กระหม่อมบาง ก่อนจะล้วงเอากล่องไม้จันทน์หอม ขนาดเล็กที่สลักลวดลายอย่างวิจิตรบรรจงออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นไปตรงหน้าลี่จินเยว่“สิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” ลี่จินเยว่รับกล่องมาเปิดดูด้วยความสงสัยภายในกล่อง บรรจุ ตราประทับหยกขาว เนื้อเนียนละเอียดที่สุดเท่าที่ลี
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ฤดูกาลผันแปรจากเหมันต์อันหนาวเหน็บสู่คิมหันต์ และล่วงเลยเข้าสู่ฤดูสารท (ฤดูใบไม้ร่วง) อีกคราครบรอบหนึ่งปีเต็มพอดี นับตั้งแต่งานอภิเษกสมรสสะท้านเมืองหลวงระหว่างพญายมแห่งต้าฉู่และคุณชายรองตระกูลลี่ณ อาณาจักรฟาร์มเกษตรหลวงชิงสุ่ย ท้องทุ่งที่เคยกว้างใหญ่อยู่แล้ว บัดนี้ถูกขยายอาณาเขตออกไปจนสุดลูกหูลูกตา รวงข้าวสีทองอร่ามโค้งคำนับผืนดินรอการเก็บเกี่ยว กลิ่นหอมของผลไม้สุกงอมและพืชผักนานาพรรณลอยอบอวลไปทั่วหุบเขาผีเสื้อ วันนี้ไม่ใช่เพียงวันเก็บเกี่ยวผลผลิตประจำปีธรรมดา แต่เป็นวันเฉลิมฉลอง เทศกาลขอบคุณฟ้าดินและฉลองครบรอบหนึ่งปีแห่งการก่อตั้งอาณาจักรชิงสุ่ย ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมหกรรมงานเฉลิมฉลองระดับแคว้น (เมื่อพระชายาสวมวิญญาณเถ้าแก่ใหญ่)“ทางซ้ายอีกนิด โคมไฟสีแดงตรงนั้นมันเอียงไปสองชุ่น (นิ้ว) แล้ว ขยับให้มันตรงๆ หน่อย ส่วนซุ้มอาหารตรงนั้น เอาป้าย ชิมฟรี ไปตั้งให้เห็นชัดๆ เราต้องทำให้ชื่อเสียงของชิงสุ่ย เป็นที่รู้จักและประทับใจไปทั่วทั้งเมืองหลวง เข้าใจหรือไม่”เสียงเจื้อยแจ้วที่คุ้นเคยดังมาจากลานกว้างหน้าคฤหาสน์ชิงสุ่ย ลี่จินเยว่ในชุดผ้าไหมสีฟ้าครามปักลายรวงข้าวสีท
ลี่จินเยว่หันกลับมาเผชิญหน้ากับใต้เท้าจ้าว “ใต้เท้าจ้าว ท่านเคยเรียนรู้เรื่อง การลงทุนและผลกำไรหรือไม่ การรับสตรีสองนางนี้เข้ามาในจวน ข้าต้องเสียค่าข้าวสาร ค่าน้ำ ค่าเสื้อผ้าเครื่องประดับ และค่าใช้จ่ายจิปาถะ โดยที่ผลตอบแทนของพวกนาง มีแค่การนอนอุ่นเตียง ซึ่งหน้าที่นั้น ข้าทำได้ดีกว่าพวกนางเป็นร้อยเท่า”คำประกาศกร้าวที่แสนจะไร้ความละอาย ทำเอาขุนนางรอบๆ ถึงกับหน้าแดงซ่าน ส่วนหยางจิ้งหรันที่ยืนอยู่ด้านหลัง แทบจะหลุดยิ้มกว้างจนแก้มปริ รังสีอำมหิตมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความพอใจขั้นสูงสุดที่ภรรยาออกโรงหึงหวงตนเองอย่างบ้าคลั่ง“พะ... พระชายา ท่านพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร เรื่องทายาทสืบสกุลคือเรื่องสำคัญนะพ่ะย่ะค่ะ หากไม่มีบุตร จวนอ๋องจะไร้ผู้สืบทอด” ใต้เท้าจ้าวเถียงคอเป็นเอ็นลี่จินเยว่เชิดหน้าขึ้น “ทายาทหรือ หากชินอ๋องต้องการทายาท พวกเราก็แค่รับอุปการะเด็กจากเชื้อพระวงศ์สายรองมาเลี้ยงดูก็สิ้นเรื่อง ไม่เห็นต้องพึ่งสตรีที่ท่านส่งมาเลย”ลี่จินเยว่ก้าวเข้าไปประชิดใต้เท้าจ้าว แววตาดุดันและเฉียบขาด “ข้าจะบอกอะไรให้นะ ใต้เท้าจ้าว หยางจิ้งหรัน คือสามีของข้า ร่างกายของเขา หัวใจของเขา และทรัพย์สมบั
ฤดูเหมันต์เวียนมาบรรจบอีกครา อากาศในแคว้นต้าฉู่เริ่มหนาวเย็นจนเกล็ดหิมะโปรยปราย ทว่าสำหรับอาณาจักรการค้าชิงสุ่ย ฤดูหนาวไม่ใช่ช่วงเวลาจำศีล แต่เป็นช่วงกอบโกย ครั้งใหม่ที่กำลังจะทำให้กระแสเงินตราไหลมาเทมาไม่ขาดสายณ หุบเขาเป่ยซาน ซึ่งเคยเป็นสถานที่ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ส่วนตัวของชินอ๋อง บัดนี้ได้ถูกพลิกโฉมหน้าใหม่จนชาวเมืองหลวงต้องตื่นตะลึงที่ราบเชิงเขาซึ่งเต็มไปด้วยตาน้ำพุร้อนธรรมชาติ ถูกเนรมิตให้กลายเป็น สถานพักตากอากาศน้ำพุร้อนชิงสุ่ย สถานที่พักผ่อนหย่อนใจระดับหรูหราสำหรับแขกคนสำคัญ มีทั้งเรือนพักไม้ไผ่ที่ให้ความเป็นส่วนตัว บ่อแช่น้ำแร่กลางแจ้งที่จัดแบ่งสัดส่วนอย่างงดงาม และบริการนวดแผนโบราณด้วยสมุนไพรชั้นเลิศจากไร่ชิงสุ่ย“เอาล่ะทุกคน ฟังให้ดี”ลี่จินเยว่ในชุดกันหนาวบุขนจิ้งจอกสีขาวฟูฟ่อง กำลังยืนถือม้วนกระดาษสั่งการบรรดาผู้ต้อนรับและหมอนวดประจำสถานพักตากอากาศ “จำไว้ว่าลูกค้าที่มาเยือนที่นี่ ล้วนเป็นขุนนางและคหบดีกระเป๋าหนัก พวกเขาเดินทางมาเพื่อซื้อความผ่อนคลายและหลีกหนีความวุ่นวาย ดังนั้นรอยยิ้มต้องประดับบนหน้าเสมอ บริการให้ดุจดั่งพวกเขาเป็นเทพเซียน หากผู้ใดทำให้แขกพึงพอใจและยอดสั่ง


![10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg)](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


