Se connecter"จากเด็กขัดรองเท้าในวันนั้น สู่แฟนเด็กในวันนี้" "10ปีก่อนมหาเศรษฐีหนุ่มคนหนึ่งบังเอินได้เจอเด็กผู้ชายวัย13ที่มาขอขัดรองเท้าให้ เวลาผ่านไปเด็กคนนั้นก็กลับมาอีกและมาในฐานะคุณหมอและคนรักของเขาด้วย"
Voir plus“มากเลยครับ โรงแรมยังขนาดนี้บ้านคุณเจมส์จะขนาดไหนครับ” มันก็ต้องเกินคาดอยู่แล้ว “อยากไปไหมล่ะ” เขาพาไปได้นะ “อุ้ย!ไม่ดีกว่าครับเกรงใจ” เจ้าตัวหันไปยิ้มแห้งให้เลย “ไปเถอะเดี๋ยวเข้าไปที่ห้องรับรองกัน” เจมส์ขับรถไปจอดไว้ที่ วีไอพีประจำตัวเขา “สวัสดีครับท่านประธาน มีอะไรให้รับใช้ไหมครับ” พอเจมส์ลงจากรถ พนักงานรีบเข้ามาบริการ “ไม่เป็นไรครับคุณไปทำงานต่อเถอะ” เจมส์ก็พูดกับพนักงานด้วยความสุภาพและให้เกียรติเขา “ครับ” แล้วพนักงานก็กลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ “คุณเจมส์เป็นเจ้านายที่น่าทำงานด้วยจังเลย ไม่เหมือนเจ้านายที่ผมเคยเจอมาเลย” รินทร์เดินเข้ามาชมเจมส์ด้วยความจริงใจ “เขาทำงานให้เราดูแลลูกค้าให้ เราก็ต้องดูแลเขาและให้เกียรติเขานั่นแหละ เราต่างต้องพึ่งพาอาศัยกันทั้งนั้น” เจมส์ก็ตอบกลับด้วยความจริงใจเช่นกัน “ดีจังเลยนะครับ” ทำให้เด็กน้อยประทับใจจนไม่รู้จะประทับใจยังไงแล้วตอนนี้ “ไปเถอะตรงนี้มันร้อน ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหมกินข้าวก่อนเถอะ” แล้วเจมส์ก็พารินทร์ไปที่ห้องอาหารสุดหรู “ว้าว~เคยเเต่ในหนังในละครได้มาเห็นของจริงแล้วสุดยอดมากเลยครับ” พอได้เห็นบรรยากาศรอบๆแล้วม
20นาทีผ่านไป “อิ่มแล้วหรอ” เจมส์เขาไม่สั่งมาเยอะหรอกสั่งมาแค่พอกินแค่นั้นแหละ “ครับอิ่มแล้วครับ” กินเสร็จแล้วรินทร์ก็วางช้อนส้อมอย่างเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ “น้องเช็กบิลครับ” พอเสร็จแล้วก็เรียกเช็กบิลทันทีและจ่ายเงินเองอีกด้วยทั้งๆที่เป็นเจ้านายจะใช้สิทธิ์ฟรีก็ได้แต่เขาไม่ทำ แถมให้ทิปพนักงานทุกคนอีกรวมๆก็หลายสิบคนเลยที่อยู่หน้างานและหลังงาน “โห้~คุณเจมส์ใจดีจังเลยนะครับ” ต้องชมอีกแล้ว “เขาก็ทำงานให้เราก็ได้ให้เกียรติเขาสิมีอะไรก็แบ่งปันกัน” เจ้าตัวก็ตอบไปตามความจริง “พร้อมจะไปทัวร์หรือยัง” กินเสร็จแล้วก็เตรียมตัวจะไปต่อกัน “ครับ” แล้วเจมส์ก็พารินทร์ไปที่ห้องรับรองแขก ห้องรับรองแขก “โห้~นี่มันสวรรค์บนดินชัดๆ” รินทร์มองไปรอบๆตัวที่หรูหรา มีสระน้ำหรูๆโซนนั่งเล่นต่างๆมีแขกมานั่งชิวกันเต็มเลย “แขกที่มาพักเขาก็ต้องการผ่อนคลาย ความสบายใจนั่นแหละเราดูแลเขาดีเขาก็อยากมาอีก” เจมส์ก็คอยเล่าให้ฟัง “สวัสดีค่ะท่านประธาน” แล้วพนักงานที่ดูแลในส่วนนี้ก็เข้ามาทักทายและยกมือไหว้ “ครับ” เจมส์ก็รับไหว้จากพนักงานด้วย “ท่านประธานมีอะไรให้ดิฉันรับใช้ไหมคะ” พนักงานร
วันศุกร์06:00น.และแล้ววันศุกร์สุดตื่นเต้นก็มาถึงเพราะวันนี้รินทร์มีนัดกับคุณเจมส์ซึ่งเป็นนัดแรกในชีวิตเขาเลย แต่ตอนนี้เจ้าตัวยังไม่ตื่นเลย“รินทร์ตื่นได้แล้วลูกมีนัดไม่ใช่หรอ” ผู้เป็นพ่อก็ขึ้นมาปลุกลูกชายที่หลับอยู่“นัดหรอครับ อื้ม~” เจ้าตัวยังสลึมสลืออยู่“คุณเจมส์นัดไว้ไม่ใช่หรอ” พ่อก็ย้ำเตือนอีกรอบ“ใช่รินทร์มีนัด!” แล้วก็สะดุ้งตื่น เพราะเมื่อคืนมีเคสผ่าตัดจนดึกแถมอยู่เวรแทนชั่วคราวอีก กลับบ้านมาเลยสลบคาที่เลย“อื้ม~ไหวไหมเนี่ย” พ่อก็เห็นลูกเพลียๆตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเลยอดเป็นห่วงไม่ได้“ไหวครับไม่เป็นไรแค่นี้เอง” แล้วก็รีบลุกไปเข้าห้องน้ำทันที07:00น.“กินนี่ก่อนสิ จะได้สดชื่น” พอเห็นรินทร์หัวฟูลงมาพ่อก็เอา น้ำมะนาวอุ่นมาให้ เพราะรินทร์ชอบดื่มตอนเช้าๆ“ขอบคุณครับพ่อ” รินทร์ก็เอามาดื่มทันที“อ่า~สดชื่นขึ้นเยอะเลยขอบคุุณนะครับ” ยกทีเดียวหมดเลย“อื้ม~ดูทางดีๆล่ะอย่ามัวแต่เหม่อลอยต้องมีสติเข้าใจไหม” ผู้เป็นพ่อก็คอยย้ำเตือนเรื่องความปลอดภัยของลูกชายตลอด“ค้าบพ่อ รินทร์ไปนะครับพ่อก็อย่าพึ่งทำงานหนักๆล่ะครับ” แล้วรินทร์ก็ออกไปตามนัด07:30น.หน้าโรงพยาบาล “หว่า~เขามารอนาน
“ตกใจอะไรขนาดนั้นไม่ใช่ผีนะ” เขาก็มองท่าทีของรินทร์ด้วยสีหน้านิ่งเฉย“ก็ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่หนิครับ” ไม่ให้ตกใจได้ไง“ก็แวะมาซื้อกับข้าวไง ทำไมวันนี้ยุ่งหรอ” เขาส่งการ์ดมาให้แต่ไม่ได้รับการตอบกลับเลย“เอ่อคือ ผมไม่กล้าติดต่อไปครับ” รินทร์รีบตอบไปตามความจริงทันที“ทำไมล่ะทีขอขัดรองเท้ายังกล้าขอเลย” เขามองหน้ารินทร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย“อ่า~ขอโทษครับแต่อันนี้มันไม่เหมือนกันหนิครับ” รินทร์ตอบกลับพร้อมทำหน้ารู้สึกผิดไป“หยอกน่ะไม่ได้โกรธเราหรอก หึ!” เจมส์ขำให้กับท่าทีของรินทร์ใหญ่เลย“หืมมอย่าเล่นแบบนี้สิครับใจหายหมด” กำลังรู้สึกผิดเลย“สรุปจะว่างได้วันไหนอยากคุยอะไรด้วยหน่อย” เขาก็แค่ต้องการคำตอบเท่านั้นแหละ“ผมหยุดทุกวันศุกร์ครับ” แน่นอนว่าโรงพยาบาลเอกชน ไม่ได้กำหนดให้หยุดตามวันราชการตลอด“งั้นหรอ วันศุกร์เจอกันนะ แล้วนี้กลับยังไงให้ไปส่งไหม” กลัวจะเดินทางไกล“ไม่เป็นไรครับผมเดินกลับเองได้ บ้านผมอยู่ห่างแค่สองซอยเองครับเดินแปปเดียวก็ถึงแล้วครับ ได้ออกกำลังกายด้วย” อันนี้คือเรื่องจริง“หืม~บ้านไม่ใกล้โรงแรมนั่นเลยนะ คนละฝากเลยไหม” เขาก็จำได้หมดแหละ“แหม่~มันก็ไม่ได้ไกลมากขน