เข้าสู่ระบบเขาเอ่ยเสียงแผ่วราวพูดกับตัวเอง ดูดขอบนุ่มดึงน้อย ๆ ไชลิ้นดุนในโพรงอุ่นชื้นแล
เสียงหวีดแหลมดังก้องในโถงวังปรียาวงศ์ของอภิรดีลอดไปยังลานสวนข้างบ้าน ที่ซึ่งต้นกาสะลองใหญ่ยืนนิ่งรับรู้ถึงทุกสิ่งของบ้านหลังนี้ใต้ต้นคือชายหนุ่มคนหนึ่งหน้าซีดเผือด กระโจนพรวดไม่กี่ก้าวตามเสียงไปทางห้องพักผ่อน เสือขาลตาเบิกโพลงตระหนก ตวัดปืนขึ้นมือสั่นเทา“ไอ้ประยูร” เสือขาลกดเสียง หัวใจหล่นวูบลงที่เท้า ร่างของหญิงคนรักถูกคนที่ฆ่าพ่อเขารัดคอแน่นด้วยมือ นัยน์ตาเธอเหลือกขึ้นก่อนที่มันจะหันมาเห็นแล้วปล่อยออก“แค่ก ๆ” วนิดาสำลักอากาศ สูดหายใจเฮือก ไอเอาลมเข้าปอด ตาแผดร้อนแดงก่ำน้ำตารื้น “พี่ขาล...”“โลกมันกลมจริงไหม” ประยูรใช้ท่อนแขนรัดคอลูกสาวลากไปอีกทาง ปลายปืนลูกโม่เสือขาลจ่อไล่ทุกฝีก้าว “กูเพิ่งรู้ข่าว ไม่คิดเลยว่ามึงจะเป็นลูกท่านหลานเธอ โดยเฉพาะไอ้ศิกร”เสือขาลกัดกรามกรอด ทรวงอกร้อนวาบนิ้วชื้นเหงื่อขยับขึ้นไกนก กึก! ประยูรสลับมือ ใช้มีดพร้าจ่อคอวนิดาทันควัน“มึงกล้าแลก ?” ประยูรเยาะหยัน“ปล่อยหล่อน” ขาลสั่งลอดไรฟัน เหงื่อผุดไหลลงหางตา“ปล่อย ? ก่อนหน้ากูคิดว่าส่งมันไปก็สมเนื้อ ลูกโจรกับโจร คนชั้นต่ำ ฮ่า ฮ่า ใครจะรู้ว่ามึงเป็นส
หวานตาพอหาได้ แต่หวานใจฉันไม่มีตาหวานเจอทุกที ใจหวานซี้ไม่เจอ หวานตาชั่วตาเพลิน แต่หวานใจไม่เจอบทเพลงดังจากช่องวิทยุคลอแว่ว ท่ามกลางสติเลือนรางของบุรุษหนุ่มราชนิกุลสายตรง รอยยิ้มหยันมุมปากเนือง ๆ อย่างที่ดวงใจกำลังภินท์พังใครคนหนึ่งเคยกล่าวว่า หลังฝนตกท้องฟ้ามักสดใสเสมอทุกครั้งที่เขาลืมตาตื่นทุกเช้าวัยเยาว์กว่านี้ ระเหเร่ร่อนไปตามซุ้มโจรเพื่อประทังชีวิต เฝ้าสุมไฟแค้นในอก ใช้มันเป็นอาหารหล่อเลี้ยงให้เติบใหญ่ รอเวลาวันหนึ่ง เมื่อเลือดผู้ดีในตัวกลายเป็นโจรชั่ว ทุกหัวระแหงขานชื่อ วันนั้นเขาจะประกาศตัวตนทว่าทุกอย่างว่างเปล่า เพียงภาพลวงตา หลอกล่อมายาคติให้มนุษย์อย่างเราติดหล่มอารมณ์ของตัวเองเหมือนที่ฉันเลี้ยงแค้นไว้หลงเชื่อว่ามีความหมาย“ขาล”เสียงเพื่อนสนิทเรียกขณะที่เขายังกลิ้งอยู่กับขวดเหล้าขาวบนพื้น ความสง่าดั่งพยัคฆ์ไม่มีเหลือ จ้องเพื่อนผ่านดวงตาแดงก่ำ สักถอนหายใจหนักอกก้าวเข้าสู่ห้องกลิ่นสุรา ก่อนหย่อนตัวนั่งลงเตียงก้มมองไอ้ขาลบนพื้น“สองวันแล้ว ขืนมึงดื่มแบบนี้ ได้หามส่งโรงหมอ”
จวบจนราตรีกาลได้ผ่านพ้น แสงทองวันใหม่สาดขอบฟ้าเกิดส้มอ่อนเป็นชั้น ๆ เสียงนกและไก่ขันราวกับได้กลับคืนสู่บ้านนอกกลางพระนคร กลิ่นหอมข้าวหุงใหม่สำหรับใส่บาตรพระในเช้าของวังเทวากูรฟุ้งกระจายเสียงระฆังวัดวับไหวมาแต่ไกล บอกเวลาที่โจรเช่นเขาต้องลอบออกจากบ้านหญิงสูงศักดิ์ เสือขาลพลิกหน้ามองท้องฟ้า เผลอยิ้มละไม ชะโงกหอมแก้มเมียรักที่นอนเพลีย“พี่ต้องกลับแล้ว”“อือ” วนิดาพึมพำยกศีรษะขึ้น “เช้าแล้ว แย่แน่” เธอทิ้งหัวลงถอนหายใจ “ฉันทำตัวเองอับอายขายหน้าชาวพระนคร”“ขนาดนั้นเทียวหรือ” เสือขาลโก่งคิ้วล้อ “นอนเถิด แต่งตัวให้สวยคอยท่า พี่จะให้หม่อมอัมพรมาสู่ขอ”“ทรมานคนแก่” เธอเย้าเสียงเบาขาลหัวเราะในลำคอลงจากเตียงก้มหยิบเสื้อผ้าขึ้นสวม เสียงฝีเท้าจากรั้วข้างเคียงทำให้เขาชะโงกมองเห็นคนแก่สองคนเตรียมตัวไปใส่บาตรเช่นทุกเช้าวนิดา เธอเปลี่ยนฉัน เปลี่ยนไฟแค้นให้เป็นไฟรัก ในขณะที่เสือขาลจัดแจงก้มลงลาเมียรักอีกหลายฟอด สองหญิงชราหน้าบ้านวังเทวากูรต่างเตรียมต
กลิ่นฝนกำลังพัดโชยมาพร้อมลมบนยอดต้นกาสะลองข้างบ้าน เสือสักแหงนมองอีกพักใหญ่ รอจนเสียงในห้องเงียบสนิท เขาค่อยผ่อนลมหายใจ ทิ้งมวนยาสูบลงดิน กดเท้าบี้ เดินกลับไปยังเรือนหลังเล็กด้านหลัง“พี่สัก” ลดาวัลย์งัวเงียตื่นคว้าตัวเขามากอด“หลับเถิด ดึกแล้ว”เขาสอดแขนให้ลดาวัลย์หนุนแทนหมอน เขี่ยเส้นผมเธอด้วยปลายนิ้วยิ้มน้อย ๆ สักซุกตัวดึงผ้าห่มขึ้นกอดเมียตัวเอง ให้ไออุ่นที่เขาเคยลั่นคำมั่นไว้แล้วว่า จะเป็นหลักให้กับเธอตลอดไปและในที่สุด... เพื่อนรักคงได้วนิดากลับคืนสมใจหลังจากที่เฝ้ามองมาหลายเดือนเสียงฟ้าคำรามแว่วมุมฟากมืดเหนือพระนคร แสงขาวฟาดลงเกิดเงาวูบไหวข้างผนังห้องขณะที่เสือขาลดึงชุดนอนของวนิดาออกจากร่างในเวลานี้แม้แต่เสียงของหัวใจดังยิ่งกว่าฟ้าคำรนเหนือยอดไม้ ริมฝีปากเธอถูกเขาจูบหนักหน่วง แยกขอบปากสอดลิ้นลงไปกวาดไล้ในโพรงปากฉ่ำชื้น“พี่คิดถึงเธอ” เขาดึงขอบปากเธอเบา ๆ “คิดถึงพี่บ้างไหม หัวใจของเธอ เต้นเป็นชื่อของพี่ไหม”วนิดายิ้มมุมปากในขณะที่มือกร้านกอบเคล้นหนัก ๆ บนทรวงอก “ปากเส
ปลายฝนต้นหนาวเช่นนี้ อุณหภูมิลดลงจนเย็นจัดในช่วงค่อนดึก ละอองน้ำค้างระใบหญ้า เสียงลมพัดยอดไม้ดังกรอบแกรบกลบเสียงหนึ่ง ร่างของชายสูงใหญ่ที่กำลังปีนข้ามรั้วของสองวัง ทิ้งตัวลงมายังพื้นตุบ ! เสือขาลแหงนมองระเบียงห้องเมีย เหยียบกรอบหน้าต่างล่างเกี่ยวด้วยมือดึงตัวเองขึ้น มองกลับเบื้องล่างหรี่ตาเมื่อเห็นเสือสักดันออกมายืนสูบบุหรี่ใต้ต้นกาสะลอง สักทำท่าปาดคอแต่ขาลหันหลังให้เมียกูใคร่จะได้โจรนัก กูจะโยนคราบผู้ดีทิ้งเสียแต่โจรในคืนนี้ไม่ได้มาลักทรัพย์ นอกจากมาล้วงเอาหัวใจเมียตัวเองกลับคืนกลิ่นหอมสดชื่นระคนรัญจวนกระทบจมูกทันทีเมื่อเสือขาลแง้มประตู เขาสอดตัวเองเข้าไปในห้องทางหน้าต่าง มองเงาร่างระหงบนเตียงสี่เสาผ่านมุ้งบาง ๆเขาจดฝีเท้าช้า ๆ เดินเลยไปตรวจกลอนประตูห้องนอน ยกเก้าอี้ขวางเบามือ เดินกลับไปยังข้างเตียง ถอดเสื้อโยนทิ้งค่อยมุดเข้าไปในมุ้ง มุมปากยกยิ้มหยันให้ตัวเอง ตั้งแต่เป็นโจรมา นี่คือครั้งแรกที่มุดมุ้งหาสาวลักหลับ แม้ว่าเป็นเมียก็เถิดเขาเอนตัวลงนอนข้าง ๆ สอดตัวใต้ผ้าห่มเคลื่อนไปชิด กลิ่นหอมของวนิดารวยรินจนใจหนุ่มเ
อ้อภาตาดับโศก ! สามีฃ้านี้อยู่ไหน ?ฃ้าควรอยู่แห่งใดรำลึกได้ทุกสิ่งอัน, และก็อยู่นี่แล้ว : ไหนโรเมโอของดิฉัน ?เสียงหวานใสระคนเศร้าตกใจก้องกังวานโถงโรงละครเวทีชื่อดังของเมืองพระนคร แสงไฟสาดลงสีขาวนวลยังกลางร่างของสตรีนางหนึ่งกอดชายผู้ซึ่งเพิ่งดื่มยาพิษล้มลงสิ้นชีพเสียงผู้คนมา ? ต้องไม่รอช้าในมือของเธอเงื้อมขึ้นให้ผู้ชมในค่ำนี้มองเห็นถนัดตาถึงความคมและความเงาสะท้อนแสงลงมายังกลางดวงตารื้นน้ำ เปล่งเสียงก้องในทรวงอกโศกสลดนี่ฝักของเจ้าจงเฃ้าไปที่อยู่กรังในนี้, ปล่อยฃ้าวายปราณฉับพลันมือเรียวขาวกำมีดสั้นกระชับปักลงทรวงอกข้างซ้ายตรงที่หัวใจของเจ้าหล่อนเต้นตุบ ฟุบร่างทับชายคนรักตายดับสิ้นไปพร้อมกันเปาะแปะ ๆ !เสียงปรบมือเกรียวกราวลั่นศาลาเฉลิมกรุง เหล่าสุภาพบุรุษชุดสากลเสื้อสูท สตรีนุ่งซิ่นไหมคาดผม เสียงแสดงความยินดีลุกยืนให้เกียรติ ทั้งไทยทั้งต่างประเทศคละเคล้าบราโว บราโว !







