รักจำฝังใจ

รักจำฝังใจ

last updateDernière mise à jour : 2026-08-14
Par:  วิฬาร์นิลMis à jour à l'instant
Langue: Thai
goodnovel16goodnovel
Notes insuffisantes
15Chapitres
10Vues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เพราะเคยปฏิเสธ ‘รัก’ จากเขา ใครจะคิดว่าเราจะได้กลับมาเจอกันอีก ความรู้สึกที่ฝังลึกอยู่ในใจเขาในวันนั้น... วันนี้เขาใช้มันย่ำยีเธออย่างสาสม

Voir plus

Chapitre 1

ตอนที่ 1 ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

Erin’s POV

My stomach churns for the third time this morning as I run from my desk to the toilet. Nausea is something that I’m used to… ever since I was sixteen, but this is something different.

I quickly flipped the lock on the door, falling to the ground in front of the toilet just before the contents of my pathetic breakfast came pouring out of me.

The smell makes me feel worse, and I hold my breath, counting to ten in the hope that this feeling disappears.

Between the drugs and procedures, this wouldn’t be anything new, but in the back of my mind, something feels off.

It’s been two years of trying…. And two weeks since the last implanted egg.

Could it be?

After flushing the toilet and splashing my face with water, I returned to my desk in the hope that the nausea will go away.

“Do you need anything, Rin?” my boss, a laid-back woman in her sixties, leans against my door frame, a thin brow arched.

I forced a smile, “No, but thank you.”

“If you change your mind, don’t hesitate to reach out. Or you’re welcome to send Allison on a care-package trip,” she winks.

“Thank you, Andrea, but that won’t be necessary.”

I didn’t like relying on anyone. That was precisely the reason I continued to work when my husband was the CEO of a multi-million-dollar company.

The longer I stared at my computer screen, the more incessant that little voice in my head was.

Despite the constant failures, I still carried around a box of pregnancy tests just in case I wanted to feel disappointed at least once a month.

I read sentence after sentence, trying to edit today’s work, but my mind was stuck.

My purse sat discarded on the ground beside my feet, and I found myself glancing towards it over and over again until I couldn’t take it any longer.

“Ugh, fine,” I snatched up the bag, practically running to the bathroom, and peeling the plastic wrapping away from the box. “You win.”

I stared at the pink and white stick for what felt like a lifetime, “Fuck it,” I peed on the tip, slapping the little plastic cover over the end, and flipping it upside down on the countertop.

My heart was doing summersaults as I tapped out the seconds on my bare thigh.

Three minutes and I would know if Rowan and I were finally pregnant.

Two minutes in, and I realized my nerves were causing my leg to bounce faster than a race car driver.

I can’t wait a second longer.

Snatching the test from the countertop, I close my eyes, taking a final deep breath before flipping it over.

My hand instinctively covers my mouth.

Two bright pink lines. Not faint. Not questionable. Bright. Pink.

“Ohmyfuckinggod,” I rushed out so quickly, it sounded like one ridiculously long word.

Two years of trying and it finally happened.

Rowan and I were going to be parents.

The small stick in my hands blurred as tears tracked down my cheeks.

I tucked the test back into my purse, running out of my office and straight to Andrea, “Would it be okay if I just took the rest of the day off?”

Her face twisted with worry, “Of course. Is everything okay?”

I knew the statistics, despite the vibrant pink lines, so I only nodded, “I just can’t seem to get my stomach in order.”

Andrea wouldn’t question me. The woman was like a mother to me since my own had shunned me after finding out that I was doing IVF.

It wasn’t God’s will, she’d say. Science and the church just don’t equate.

Fuck her. My goal in life was always to become a mother, and if I had to go this route, then so be it.

“Let me know if you need tomorrow too,” she called to my back.

I hopped into my car, covering my mouth once again with my hands, but letting out an excited squeal this time.

“How do I want to tell Rowan?” I stared aimlessly out the windshield before deciding to go pick up a little gift bag for him.

Driving was harder than I expected. Every few minutes, the waterworks would start back up, and I’d have to pull over.

I made sure to drive to a department store outside of town in case anyone we knew might be shopping around.

My plan to surprise Rowan couldn’t have any hiccups.

The idea of surprising him with this news at all had me feeling like I was on top of the world as I shopped for a tiny onesie that said daddy’s favorite, a package of adorable, themed pacifiers, tiny socks, and a few bottles. I added an inconspicuous bag, and plain tissue paper, and headed to gather things for his favorite dinner.

We’d unknowingly celebrate, under the guise that I just wanted to treat him, and at the end of dinner, I'd hand him the bag.

I could barely contain myself as I headed back to our oceanside mansion. My mind was going through the million things I'd need to do. Call the clinic for further testing, plan a small announcement party for our closest friends and family, prepare a nursery….

I was getting ahead of myself.

As I slowly approached the edge of our winding driveway, two vehicles parked out front caught my eye.

First, Rowan’s sleek black BMW sat near the garage, but Ophelia’s bright orange mini-cooper was parked in the roundabout.

I quietly pulled my vehicle down beside Rowan’s, grabbing the gift bag with trembling hands.

Rowan was supposed to be at work…

As I approached the side of the house with the bag in hand, I heard them through the open window.

“Rowy baby,” Ophelia cooed. “When are you going to leave her?” I peeked inside, hiding beneath the window's ledge, and holding my breath so as not to make a single noise. Ophelia’s face was done up in her typical full face of makeup. Her botoxed lips pushed out in a pout as she sat atop my husband’s lap.

She was sitting on my husband’s lap….

Long, golden blonde hair trailed in waves down her back, and over her slender form, and for the first time, I noticed how different the two of us were.

I had long, dark hair that I used a colored conditioner to emulate a black-cherry-like color. My body was curvy and strong, where hers was similar to the build of your typical model. She was tall, thin, and had fake breasts. I was shorter, curvy, and had naturally small C’s.

I was frozen, rooted in place and unable to tear my eyes from the two of them. The man that I loved…. That I was married to, and pregnant with his child, was cheating on me with my best friend.

“Opi,” he cradled her face gently, and I watched as she leaned into his touch. How cruel that he’d call her Opi. That was a childhood nickname that she only allowed her father to use. “You know that our prenup expires in three months. I’ll serve her divorce papers the moment I’m free from that damned thing. You don’t want Rin taking everything that we’ve built, right?”

“Of course not,” she gasped. “But what about IVF? Are you going to stop trying now that we’re official?” Ophelia pouted again.

“Not with you,” Rowan smirked, smashing their lips together. “You’re not broken.”

Those words were like a knife straight to the heart.

I wanted to scoff at his words. I wanted to storm inside and tear that pathetic man a new asshole, but instead, I quietly stepped away from the window and headed back to my car.

The gift was tossed in the backseat, left to be forgotten just as I had been.

My husband was only still married to me because the clause in our prenup tied him to me for three more months.

I glanced down at my still-flat stomach, new tears forming for the life growing inside me.

Rowan Connolly will regret ever thinking he could betray me.

 

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres
Pas de commentaire
15
ตอนที่ 1 ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ
‘ความรู้สึกของมนุษย์คือสิ่งที่ซับซ้อน... บางครั้งแม้แต่ตัวเราเองก็ไม่อาจเข้าใจมันได้อย่างถ่องแท้’‘ของขวัญ’ เชื่อประโยคนี้อย่างสุดใจ เมื่อได้มาประสบพบเจอกับมันด้วยตัวเองหากเธอเล่าความสับสนในใจให้ใครฟัง คงมีแต่คนหัวเราะเยาะแล้วซ้ำเติมว่า ‘สมน้ำหน้า’ ซึ่งเธอคงไม่คิดโกรธเคืองเลยสักนิด... เพราะแม้แต่ตัวเธอเอง ยังอดนึกขบขันกับชีวิตที่พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือไม่ได้ในวันนั้น... เขาคือผู้ชายที่รักเธอมาก หอบเอาความหวังดีมามอบให้เสมอ แต่ใจเจ้ากรรมของเธอกลับมองข้ามสิ่งดี ๆ ที่อยู่ใกล้ตัว เพื่อเลือกเดินไปหาใครอีกคนวันที่เขาบอกรัก... เธอตอบกลับด้วยความเฉยชา วันที่เขาขอให้อยู่... เธอกลับเลือกเดินจากไปทว่าในวันนี้... ทุกอย่างกลับตาลปัตรจากผู้หญิงที่เคยเมินเฉยต่อความรู้สึกของเขา กลับกลายเป็นเธอที่ต้องก้มหัว อ้อนวอน และกลับไปหาผู้ชายที่เคยมองข้ามอย่างไม่ไยดี ทุกสิ่งที่เธอเคยกระทำไว้ ย้อนกลับมาเล่นงานอย่างเจ็บแสบและสาสม ราวกับเป็นเวรกรรมที่ตามสนองจากคนที่เขาเคย ‘รักแทบตาย’... มาวันนี้ ‘คุณหนูเพียบพร้อม’ อย่างเธอ กลับถูกตราหน้าว่าเป็นเพียง ‘ผู้หญิงหน้าเงิน’และเมื่อย้อนกลับไปมองเรื่องราวทั้งหม
last updateDernière mise à jour : 2026-08-13
Read More
ตอนที่ 2 คุณหนูตกอับ
เช้าวันแรกของการกลับมาอยู่บ้านเริ่มต้นด้วยความอึดอัดที่อธิบายไม่ถูก ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลเทียบไม่ได้เลยกับความว้าวุ่นใจที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนของขวัญนอนลืมตาจ้องเพดาน ปล่อยให้คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว กว่าจะรวบรวมกำลังใจสลัดผ้าห่มลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้ก็กินเวลาพักใหญ่เธอค่อย ๆ ก้าวลงบันได พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ความเงียบที่ปกคลุมบ้านหลังใหญ่ชวนให้รู้สึกใจคอไม่ดี ตั้งแต่กลับมาถึง นอกจากลุงแอ๋งกับป้าอ้วนแล้ว เธอยังไม่เห็นคนงานคนอื่นเลย ทั้งที่ปกติบ้านหลังนี้ไม่เคยเงียบเหงาขนาดนี้ตลอดช่วงเช้าที่ช่วยแม่เตรียมของไปทำบุญ ของขวัญลอบสังเกตสีหน้าของพ่อกับแม่อยู่ตลอด ทั้งคู่แทบไม่ได้คุยกัน รอยยิ้มที่เคยคุ้นตาก็ดูฝืนและอ่อนล้า ยิ่งตอกย้ำให้ความกังวลในอกก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันกระทั่งสาย ๆ ของขวัญจึงขอตัวออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองตามนัดกลิ่นหอมของชีสและเครื่องเทศเตะจมูกทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้านอาหารอิตาเลียน เธอกวาดสายตาไปรอบ ๆ จนเจอเพื่อนสนิททั้งสองคนที่นั่งรออยู่โต๊ะมุมในสุด“มาร์กี้! แฟง!” เธอส่งเสียงเรียกพร้อมโบกมือ“อ้าว! มาแล้วเหรอแก” มาร์กี้ยิ้มกว้าง ล
last updateDernière mise à jour : 2026-08-13
Read More
ตอนที่ 3 ทางรอด
‘ไม่เป็นไร เธอแค่ฝันร้าย’คำปลอบใจตัวเองโง่ ๆ ที่ของขวัญคอยพร่ำบอกกับตัวเอง...แต่แล้วก็ต้องตื่นขึ้นมาพบกับความจริง “ขวัญลูก แม่เอาอาหารมาให้ ออกมาเอานะลูก”เสียงเคาะประตูดังขึ้นในตอนเช้า เรียกให้หญิงสาวที่นอนหมดอาลัยตายอยากหันไปมองทางประตู น้ำเสียงอ่อนโยนของผู้เป็นแม่เรียกสติที่เหม่อลอยให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริงความจริงที่ว่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้น...เป็นเรื่องจริงหลังจากทราบเรื่องราวระทมทุกข์ของครอบครัวเมื่อสองวันก่อน คุณหนูของบ้านจากที่เคยเป็นคนสดใสตอนนี้เปลี่ยนเศร้าสร้อย ใบหน้าสวยหวานดูหม่นหมอง ตาปูดบวม เนื่องจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักสองวันที่ผ่านมาเธอเอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกไปไหน ความรู้สึกที่เหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลง ใจดวงน้อยแทบจะรับไว้ไม่ไหว...เธออยากจะหลับไม่ตื่น เอาให้ลืมความเจ็บปวดภายในใจที่มีอยู่ในตอนนี้ของขวัญกำลังอ่อนแออย่างหนัก ลูกสาวที่พ่อแม่เลี้ยงดูประคบประหงมดุจดั่งเจ้าหญิง สาวผู้อ่อนต่อโลกความจริงอันโหดร้าย ในตอนนี้เธอกำลังเจอพายุลูกใหญ่ซัดโหมกระหน่ำเหมือนทางเลือกจะมีอยู่สองทางคือจะปล่อยให้พายุพัดพาร่างเล็กให้ปลิวไป หรือจะหาที
last updateDernière mise à jour : 2026-08-13
Read More
ตอนที่ 4 ตัดสินใจ
รถแท็กซี่เคลื่อนตัวเข้ามาจอดหน้าบ้านทรงไทยประยุกต์ที่มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา หญิงสาวจ่ายเงินค่าโดยสารเสร็จ ลงจากรถยืนมองประตูรั้วสูงตรงหน้า บ้านหลังนี้เธอเคยมาอยู่บ่อยครั้งเมื่อหลายปีก่อนระแวกนี้เป็นบ้านของเหล่ามหาเศรษฐีผู้มีอันจะกิน ข้างบ้านท่านไพรวัลย์ทางขวานั้นเป็นบ้านของท่านไพศาลพ่อของภาคิณ ส่วนหลังข้างกันอีกฝั่งก็เป็นของเครือญาติในตระกูลพัฒนโชติกุลของขวัญละมือหนึ่งข้างออกจากกระเช้าเบเกอรี่ที่เป็นคนทำเองเพื่อกดกริ่ง ยืนรอไม่นานประตูก็ถูกเปิดโดยอัตโนมัติ พร้อมกับแม่บ้านสาวคนหนึ่งเดินมาต้อนรับและรับกระเช้าในมือไปถือแทน“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณคนใช้อย่างมีมารยาท ก่อนจะเดินตามเธอเข้าไปภายในตัวบ้านหลังจากวันก่อนเธอบอกกับพ่อไป ว่าอยากจะขอเข้าพบท่านไพรวัลย์ พ่อจึงทำการนัดแนะให้เสร็จสรรพ เธอถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้“นั่งรอสักครู่นะคะ”“ได้ค่ะ” เอ่ยรับคำสาวใช้เสร็จ หญิงสาวก็นั่งมองสำรวจบ้านที่สมัยก่อนเธอเคยมาเที่ยวเล่นหลังเลิกเรียนอยู่บ่อยครั้งของทุกอย่างยังเหมือนเดิม คงมีแค่ความรู้สึกของเธอที่แตกต่างออกไปจากเมื่อก่อน“เป็นสาวขึ้นเยอะเลยนะ ของขวัญ”“คุณท่าน สวัสดีค่ะ” เธอรีบลุกขึ้นยกมือไหว้ทั
last updateDernière mise à jour : 2026-08-13
Read More
ตอนที่ 5 ขอร้อง
ตึก... ตึก... ตึก...เสียงรองเท้าส้นสูงห้านิ้วดังก้องโถงทางเดิน ร่างอวบอั๋นในชุดเดรสเกาะอกสีดำ ความสั้นเลยเข่าเป็นคืบ ทรวดทรงองเอวเด่นชัดทุกสัดส่วน หล่อนมีรูปร่างที่เรียกว่าเซ็กซี่ขยี้ใจหนุ่ม ๆสองขาเรียวยาวก้าวเดินมาหยุดอยู่โต๊ะหน้าห้องของรองประธานบริษัทยักษ์ใหญ่“คุณภาคิณอยู่ไหม” เสียงแหลมห้วนของสาวลูกครึ่งหน้าคมยืนถามเลขารุ่นป้าที่ใส่แว่นตาหนาเตอะ นั่งเฝ้าหน้าห้องผู้เป็นนาย ยายป้าคนนี้เป็นแค่พนักงาน ไม่จำเป็นต้องนอบน้อมอะไร“อยู่ค่ะ ได้นัดไว้ไหมคะ”เลขาสาวรุ่นใหญ่ถามออกไปตามหน้าที่ แม้จะทราบดีอยู่แล้วว่าวันนี้เจ้านายของเธอไม่มีนัดกับสาวอกตู้มคนนี้ โดยปกติแล้วหากใครจะเข้าพบท่านรองในเวลางาน ต้องทำการนัดเอาไว้ล่วงหน้า ไม่ใช่สุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามา“ทำไมต้องนัด นี่อย่าบอกนะว่าหล่อนไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร”คิ้วเรียวขมวดย่น สาวสวยดีกรีนางร้ายมาแรงละครหลังข่าวช่องดัง วีนออกไปอย่างอารมณ์เสีย ยายป้าแว่นหนาเตอะคนนี้นอกจากจะดูไม่ตื่นเต้นที่เจอดาราแล้ว ยังมีหน้ามาพูดจาไม่ให้เกียรติว่าที่แฟนของเจ้านายตัวเองอีกคอยดูเถอะ ถ้าได้เป็นแฟนกับภาคิณเมื่อไหร่ สาบานว่าจะเฉดหัวยายป้าคนนี้ออกแน่!“ขอโทษค่ะ ดิฉัน
last updateDernière mise à jour : 2026-08-13
Read More
ตอนที่ 6 ระบายอารมณ์ (NC)
เสียงดนตรีเพลงอีดีเอ็มดังกระหึ่มก้องไปทั่วทั้งไนต์คลับ ร่างสูงในชุดทำงานไร้สูทคลุม เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินทำหน้ายุ่งหลบหลีกจากฝูงชนไปยังชั้นสองของร้านตามนัดหมาย“ทำหน้าเหมือนแบกโลกมาแบบนี้ เครียดเรื่องงานอีกหรือไง” กรุณพลผละใบหน้าออกจากซอกคอหอมของสาวสวย ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนสนิทออกไป เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินหน้ายุ่งกระแทกตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม“อ้าว ถามไม่ตอบไอ้นี่ เฮ้ย ๆ ใจเย็นดิวะ” กรุณพลรีบเตือนเพื่อน มันหงุดหงิดอะไรของมันนัก นั่งลงปุ๊บจัดการเทเตกีล่ากระดกปั๊บ กินแบบเพียว ๆ ด้วยมันกะจะเมาตั้งแต่สามทุ่มเลยหรือไงวะ“กูจะแต่งงาน” เมื่อกระดกเหล้าหมดแก้ว ภาคิณก็เอ่ยปากพูดในสิ่งที่ทำเอาเพื่อนสนิทเกือบได้ลาโลก ด้วยอาการสำลักเหล้า “แค่ก! เดี๋ยว ๆ มึงว่าไงนะ” หลังจากไอจนหน้าดำหน้าแดง ก็ลองถามเพื่อนอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นเป็นเรื่องจริงไม่ได้หูฝาด“กูกำลังจะแต่งงาน”“เฮ้ย! นี่มึงทำสาวท้องเหรอวะ”คนที่เปลี่ยนผู้หญิงสามเดือนครั้งอย่างไอ้ภาคิณ อยู่ ๆ ก็บอกจะแต่งงาน ถ้าบอกว่าโลกจะแตกภายในพรุ่งนี้ยังน่าเชื่อกว่าอีก นอกเสียจากว่ามันจะพลาดไปเสียบสดจนทำสาวท้อง“เปล่า…ย่าอยากให้ก
last updateDernière mise à jour : 2026-08-14
Read More
ตอนที่ 7 เฉยเมย
“ไปส่งหนูขวัญด้วยนะตาคิณ” ประโยคคำสั่งของผู้อาวุโสตรงหัวโต๊ะ ทำเอามือเล็กที่กำลังจิ้มเมล่อนเข้าปากถึงกับชะงักผ่านไปเพียงแค่สองวัน หลังจากที่ภาคิณยอมตอบตกลงเรื่องการแต่งงาน วันนี้ทั้งสองมาร่วมโต๊ะอาหารกันเป็นครั้งแรกในรอบห้าปีหากว่าคุณย่าไม่ได้เป็นคนนัดหมาย ของขวัญเองก็ไม่รู้ว่าจะเข้าหาคนเย็นชาตรงหน้ายังไงดี ความสนิทสนมที่เคยมีเมื่อก่อน เหมือนถูกละลายหายไปในอากาศ เหลือไว้เพียงความเฉยเมย ราวกับคนไม่เคยรู้จักกัน“มาเองได้แต่กลับเองไม่ได้” คนที่เอาแต่จ้องมองหน้าเธอเหมือนโกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางก่อน พูดขึ้นลอย ๆ แต่ก็ลอยเข้ามากระทบตัวเธอเต็ม ๆ“พูดอะไรอย่างนั้นภาคิณ หนูขวัญเขาขับรถไม่เป็น วันนี้ก็นั่งแท็กซี่มา” คนเป็นย่ารีบหันไปดุหลานชาย“ที่จริงขวัญกลับเองได้นะคะ” อีกคนพูดแดกดันออกมาขนาดนั้น เธอคงไม่หน้าด้านจะให้เขาไปส่ง“ไม่ได้นะหนูขวัญ ให้ภาคิณไปส่งเถอะ”คนสูงวัยแอบส่ายหน้า ละเหี่ยใจกับหลานชายและว่าที่หลานสะใภ้ ท่าทางที่แสดงออกต่อกันดูห่างเหินมาก เห็นทีต้องรีบให้ทั้งสองรื้อฟื้นความสัมพันธ์“แต่ภาคิณเขาอาจจะไม่ว่างก็ได้นะคะ”“ว่างสิ วันนี้ภาคิณหยุดงาน ว่างอยู่กับหนูขวัญกับทั้งวัน”ของขว
last updateDernière mise à jour : 2026-08-14
Read More
ตอนที่ 8 พรีเวดดิ้ง
“สวยมากเลยค่ะคุณขวัญ ดูสิเจ้าบ่าวมองตาไม่กะพริบเลย” เสียงเอ่ยแซวของทีมงานในร้านลองชุด ทำเอาคนที่เดินออกมาจากม่านกั้นทำตัวไม่ถูกว่าที่เจ้าสาวหอบชายกระโปรงชุดสีขาวฟูฟ่อง ค่อย ๆ ก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของว่าที่เจ้าบ่าวที่นั่งรออยู่ก่อนแล้วของขวัญเหลือบตามองคนตรงหน้าด้วยท่าทางเคอะเขิน ทำเอาทีมงานห้าคนในห้องบิดตัวเก้อเขินตามไปด้วยโดนสายตาคมมีเสน่ห์จ้องมองไม่กะพริบ ใครล่ะจะไม่เขินความสมบูรณ์แบบของคู่บ่าวสาวทั้งสวยทั้งหล่อ เหมาะสมกันเหมือนกิ่งทองใบหยก ใครเป็นต้องอิจฉา“ชุดนี้เป็นไงคะ โอเคไหม” ของขวัญเอ่ยถามออกไป แอบลุ้นในใจว่าภาคิณจะชอบหรือเปล่าเธอต้องถามความเห็นของเขา เพราะชุดนี้คือชุดที่สามแล้วที่เธอลอง ก่อนหน้านี้ลองไปสองชุด แม้ว่าเธอจะชอบ แต่ภาคิณบอกไม่ชอบ จึงต้องเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ ภาคิณนั่งไขว่ห้างที่โซฟาในชุดสูทสำหรับแต่งงานสีเทาเข้ม สายตาจ้องมองว่าที่เจ้าสาวตรงหน้าไม่วางตา“ภาคิณ!” เมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่มองนิ่ง ๆ ไม่ตอบคำถาม ของขวัญจึงต้องเอ่ยเรียกซ้ำอีกครั้ง“อืม ตัวนี้โอเค” ภาคิณยกมือถูจมูก เสียงเข้มกระแอมไอในลำคอเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไปชุดนี้ดูดีที่สุดในสายตาเขา ดีกว่าสองชุ
last updateDernière mise à jour : 2026-08-14
Read More
ตอนที่ 9 เราในตอนนั้น
เสียงดังเจื้อยแจ้วจากโดมโรงอาหารของโรงเรียนชื่อดังใจกลางกรุงฯ เหล่าเด็กนักเรียนวัยรุ่น วุ่นอยู่กับการกินทั้งยังพูดคุยกันอย่างออกรส เหมือนเก็บกดจากการเรียนในภาคเช้าขณะเดียวกันมีเด็กสาวผมเปีย กำลังพะวักพะวน จิตใจว้าวุ่น สายตาเธอเอาแต่คอยมองสอดส่องหาใครบางคน ไม่ยอมตักข้าวหมูแดงตรงหน้าเข้าปากสักคำคนที่เป็นต้นเหตุให้เธอรู้สึกกระวนกระวายใจ ไม่รู้ตอนนี้ไปอยู่ไหนเช้านี้หลังเข้าแถวหน้าเสาธง อาจารย์ฝ่ายปกครองได้ประกาศเรียกให้กลุ่มวัยรุ่นห้าวเป้งเลือดร้อนเข้าพบ ข้อหาไปมีเรื่องชกต่อยกับเด็กต่างสถาบันข่าวเด็กยกพวกตีกันดังว่อนไปทั่วโลกโซเชียล แม้ไม่เอ่ยถึงชื่อ แต่ยูนิฟอร์มบนตัว ใครเห็นก็ดูออกว่าเป็นเด็กจากที่ไหนเด็กโรงเรียนดังทำพฤติกรรมเสื่อมทราม กลายเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ในสังคม พวกลูกคนรวยเป็นภัยสังคม!ของขวัญจะไม่อะไรเลย ถ้าหนึ่งในนั้นไม่มีรายชื่อ ‘นายภาคิณ พัฒนโชติกุล’ ร่วมอยู่ด้วยครั้งที่สาม...เดือนนี้ภาคิณโดนเรียกเข้าห้องปกครองรวมครั้งนี้ ถือเป็นครั้งที่สามแล้ว ทำตัวเกเรเป็นเด็กมีปัญหาก่อเรื่องวุ่นวายให้โรงเรียนบ่อยขนาดไหน ทางโรงเรียนก็ทำได้เพียงตำหนิและส่งจดหมายถึงผู้ปกครองเท่านั้นลูก
last updateDernière mise à jour : 2026-08-14
Read More
ตอนที่ 10 เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ
เด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนควบซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ สองแขนกอดรัดเอวเด็กหนุ่มในชุดโรงเรียนเดียวกันผู้คนในท้องถนนต่างมองตาม พลางคิดไปว่าเด็กหนุ่มสาวสมัยนี้ชอบทำอะไรผิดจารีตประเพณีกันโจ่งแจ้ง แทบเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป เลิกเรียนแล้วคงจะพากันไปไหนต่อไหน “เกาะแน่น ๆ เดี๋ยวตก” เสียงเครื่องยนต์รถบิ๊กไบค์ดูคาติสัญชาติอิตาลีผ่อนเบาลง เพราะเจ้าของชะลอความเร็วภาคิณละมือข้างซ้ายไปจับมือเล็กของคนซ้อน ที่กำลังผสานกอดรัดรอบเอวสอบของตัวเองไว้อยู่“แน่นแล้ว คิณก็อย่าขับเร็วดิ” ใบหน้าเล็กในหมวกกันน็อกใบใหญ่เปิดกระจกขึ้น เพื่อตอบกลับอีกฝ่าย แนบชิดเสียจนไฟหน้าเบียดติดแผ่นหลังกว้างขนาดนี้ ยังมาบอกให้กอดแน่นกว่านี้อีกเขาตัวใหญ่กว่าเธอเยอะ ต้องเอื้อมสุดแขนเพื่อกอดรอบเอว หน้าอกแนบกับแผ่นหลังแบบนี้แค่นี้เธอก็รู้สึกแปลก ๆ แล้ว...“ดึงกระโปรงลงหน่อย” เสียงเข้มรีบตะโกนต้านลมเตือนคนที่นั่งคร่อมซ้อนด้านหลัง เมื่อสายตาเหลือบเห็นพวกวินมอเตอร์ไซค์ตรงริมฟุตบาท จ้องมองต้นขาขาวของคนด้านหลัง“อะไรนะ!” เพราะเสียงลมทำให้ของขวัญได้ยินในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไม่ชัด “มีคนมองขาอ่อนเธอ!” สิ้นเสียงตะโกนของภาคิณ ของ
last updateDernière mise à jour : 2026-08-14
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status