Alle Kapitel von เมียเสือขาล: Kapitel 1 – Kapitel 10

มีกลิ่นหนึ่งในสายลมเสมอ เมื่อเรานิ่งพอแล้วสัมผัส คล้ายกลิ่นของอดีตที่พัดเอารอยแค้นฝังลึก หรืออาจเป็นกลิ่นหวานพัดเป็นรอยชื่นมื่นปรู๊นนนนน....เสียงหวูดรถไฟลากยาวกลางป่าเขา ขณะกำลังเข้าใกล้เมืองลพบุรี แสงก่อนเที่ยงร้อนเปรี้ยงพาให้ทุกสิ่งหยาดด้วยเหงื่อ ไม่เว้นแม้แต่หญิงที่นั่งข้าง หน้าต่าง ดวงหน้าหวานงดงามอย่างสาวพระนครขบริมฝีปากครุ่นคิดถึงสิ่งที่ต้องเผชิญ“คุณนิด” เสียงหญิงอีกคนนั่งข้างกันเรียกเบา ๆ “พี่ว่าใกล้ถึงแล้ว”เธอหลุดออกจากภวังค์ ชำเลืองมองข้างทางเหยียดริมฝีปากนิด ๆ “ถึงหรือไม่ ไม่ต่างกัน” ก่อนปรายสายตากลับไปทางพี่เลี้ยงที่บัดนี้หน้าซีดเซียว“นิดขอโทษที่ทำให้พี่ลดาเดือดร้อน” เธอเปรยเบา“อะไรกัน... ไม่หรอกค่ะ พี่เต็มใจเสียยิ่งกว่าที่ได้ตามมา”ทว่าสองสาวไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยมากไปกว่านั้น พลันเกิดเสียงอึกทึกของสัตว์ฝูงใหญ่ด้านนอกรถไฟดังกังวานในป่าไพรเปรี้ยง !! ฮรี่รรร !! ฉึกฉัก ๆ“หยุด !! นี่คือการปล้น !”เสียงทุ้มดังก้องป่า ฝีเท้าม้านับสิบกระแทกพื้นดิน ฝุ่นแดงลอยคลุ้งเหมือนม่านควันโอบคลุมโชคชะตาทั้งขบวน ปืนยาว สั้น ถูกควงขึ้นไกนก สีหน้าคล้ำแดดล้วนฮึกเหิม ปิดมิดด้วยผ้าโพกสีเข้ม โผ

การเจรจาต่อรองระหว่างโจรเถื่อนและชายสูงศักดิ์ เกิดขึ้นโดยมิได้เอ่ยถามหญิงสาวในข้อตกลง หญิงที่จำต้องตกอยู่ระหว่างกลางผลประโยชน์ ไม่อาจรับรู้หรือทัดทาน และกว่าจะรู้คือวันที่ฝ่ามือของผู้เป็นบิดาฟาดลง ณ วังปรียาวงศ์เพียะ ! แรงตบหน้าจากอุ้งมือของชายสูงวัยมากศักดิ์ หม่อมเจ้าประยูร พาให้ร่างเล็กของบุตรสาวเพียงคนเดียวหมุนคว้าง ก่อนจะคว่ำลงยังพื้นโถงห้องพักผ่อน“แกไม่สิทธิ์เถียง !” ผู้เป็นบิดาตะคอกใส่วนิดาสะบัดหน้า จ้องตอบด้วยตาวาวโรจน์ แม้ว่าเธอเป็นลูกของบิดา แต่ความรู้สึกกลับไม่ใช่ ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เธอไม่เคยคิดว่าตนคือธิดาของบุรุษตรงหน้า“สิทธิ์หรือคะ ? แต่คุณพ่อไม่เคยมอบสิทธิ์แก่ผู้ใดเลย”ประยูรเงื้อมมือสูง อภิรดีปรี่คว้าข้อมือเขาไว้ทันแล้วทรุดลงนั่งข้างลูกสาว “อย่า คุณประยูร นี่เจ้านิด ลูกสาวของเรานะคะ”น้ำเสียงของมารดาสิ้นหวังเสียจนวนิดาเหลียวมองอย่างแปลกใจ“ลูก ! เหอะ !” หม่อมเจ้าพ่นลม เบือนหน้าหนีสองแม่ลูกที่น้ำตาคลอเบ้า “ฉันไม่เคยคิด”วนิดาแววตาสับสน ไม่เคยคิด มีบิดาบ้านใดที่พูดกับลูกเช่นนี้ เธอทำผิดมากเชียวหรือ ?“ลูกแค่ไปแสดงละครเวที และนั่นของหม่อมเจ้ารุจิภักดิ์ เขา...”“ฉันไม่

แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอจะให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดไม่แพ้เธอ ในเมื่อบิดายังมองไม่เห็นคุณค่าในตัวเธอ โจรอย่างเสือขาลคงเป็นเช่นกัน เธอสะท้านเมื่อลำแขนสีเข้มรัดร่าง เขาเบียดอกชุ่มเหงื่อกับแผ่นหลังบอบบาง หม่อมสาวจิกเล็บลงเนื้อท่อนแขน ลงแรงให้สาแก่ใจ แต่ยิ่งทำให้เสือหนุ่มหัวเราะ“รอคืนนี้ หล่อนจะได้ลงเล็บจนสมใจ”วนิดาเม้มปากตึงหาได้กลัวคำขู่ จิกเล็บแรงกว่าเดิม ลมพัดพาฝุ่นและกลิ่นน้ำกลางทิวเขากระทบหน้า ท้องหดเกร็งสยิวจากลมหายใจอุ่นจัดหลังท้ายทอย กลิ่นเหงื่อบุรุษโอบล้อมถึงอยากหนีแต่ทำไม่ได้เธอเบือนหน้าไปทางพี่เลี้ยงสาว นั่งซ้อนหน้าโจรอีกคนด้วยสีหน้าอึดอัดไม่ต่างจากเธอ ยกเว้นโจรหนุ่มผู้นั้นดูพึงพอใจเต็มเปี่ยมกุบ กับ ! เสียงฝีเท้าม้ากระทบดินเป็นเสียงเดียวในเวลานี้ ก้องป่าชื้น ฝูงม้านับสิบถูกควบไปยังหมู่บ้านข้างหน้าเสือขาลพาม้าโผนทะยานดั่งจ่าฝูง ผู้นำในหมู่โจรละแวกนี้ ในไม่ช้าเขาจะกลายเป็นโจรที่คุมทั่วลุ่มน้ำของจังหวัดสิงห์บุรี ลำแขนรัดร่างเล็กแน่นขอเพียงได้ตัวเธอมาครองและพ่อมากศักดิ์ของเธอรักษาคำพูดใครจะล่วงรู้... หญิงในรถวันนั้น เรียบร้อยสง่างามที่แท้ซ้อนไฟราวเสือสาว แต่เขาจะทำให้เธอต้องก้ม

เสียงโครมครามดังสนั่นชั้นบนของซ่องนางเอียด ทำให้เสือสักผงะตกใจ แหงนหน้ามอง“เกิดอะไรขึ้น” ลดาวัลย์ผวาจะเข้าไปแต่แขนของสักวาดออกขวางไว้ ตวัดสายตาก้มมอง“เรื่องของผัวเมีย จะไปยุ่งทำไม”“ผัวเมีย ?!” ลดาวัลย์ถามเสียงสูง “ยังไม่ได้ตกได้แต่ง นี่มัน...”“ตกแต่ง ?” เสือสักดีดมวนยาทิ้ง “ตามข้อตกลง ไม่มีงานแต่ง”ลดาวัลย์นิ่วหน้า แหงนศีรษะตั้งบ่าจ้องตากร้าวกระด้างที่มีเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างเป็นสีขาวโพลนราวกับก้อนหิน เธอกลืนน้ำลายเอื้อก เมื่อกลิ่นผู้ชายไม่คุ้นเคยแทรกซึมอวลรอบตัว ขยับถอยหลังช้า ๆ“หมายความว่ายังไง ก็ ก็” พี่เลี้ยงสาวสงสัย วนิดาเพิ่งโดนจับได้ว่าแอบหนีไปเล่นละครเวทีได้ไม่กี่วันเท่านั้น ทำไมโจรชั่วคนนี้ ?“อย่าพูดเรื่องคนอื่นเลย เราพูดเรื่องคืนนี้ดีกว่า” เสือสักใช้สายตามองอย่างมาดหมายจนลดาวัลย์ขนลุกเกรียว “พี่ชื่อสัก น้องคนสวยชื่ออะไร”“น้อง คน สวย” ในบรรดาคำทั้งหมดที่เธอเคยจินตนาการถึงโจรป่าดิบเถื่อน เธอ

“จะพาไปอาบน้ำตอนเช้า ค่อยกินข้าว” เสือสักเปรยขึ้นยื่นผ้านุ่งมาตรงหน้า “ของอีจัน ไปขอมันมาให้ใช้ก่อน”“ฉันไม่เคยอาบต่อหน้าคนอื่น”“แต่นี่มันบ้านนอก” เขาพูดกลั้วหัวเราะเบา ๆ เขย่าเสื้อในมือให้เธอรับเสื้อผ้า “เดี๋ยวจะพาคนมาทำชานเรือนใหม่ จะได้อาบบนเรือน”“แต่ว่า...”“เคยคิดหยุดเถียงบ้างหรือไม่ ลดา”“คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไง”เขาส่ายหน้าแล้วออกเดินนำลงเรือนไปก่อน ลดาจึงจำใจเดินตามหลัง ลอบสังเกตหมู่บ้าน เรือนไม้หลังไม่ใหญ่นักใต้ถุนยกสูงหนีน้ำ ตั้งห่างกันเป็นย่อม ๆ มีลานตรงกลางคล้ายที่ส่วนรวม คนในหมู่บ้านบ้างถักแห บ้างนั่งจับกลุ่มพูดคุย“ไอ้ขาล” เสือสักร้องทักเมื่อเดินสวนกับเสือขาลที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ “ทำไมไม่อาบบนเรือน”“เรื่องของกู” เสียงเสือขาลเจือขุ่นมัว“อารมณ์ไม่ดีแต่เช้า หรือว่า...” เสือสักหยุดยิ้มหัว “เมียไม่ให้นอนด้วยว่ะ”เสือขาลพ่นลมใส่ แทนที่อาบน้ำเย็นจัดจะ