ログイン"หม่อมราชวงศ์วนิดา" ถูกพ่อขายให้เป็นเมียบรรณาการของ "เสือขาล" โจรผู้เหี้ยมโหดที่ทั้งลุ่มน้ำเจ้าพระยาหวาดกลัว จากการแต่งงานที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง กลับกลายเป็นความรักที่ถอนตัวไม่ได้ แต่เมื่อความจริงเปิดเผยว่าเธอคือลูกสาวของชายที่ฆ่าพ่อเขา ความรักและความแค้นจึงเหลือทางเลือกเพียงหนึ่งเดียว... ใครสักคนต้องเป็นฝ่ายสูญเสีย
もっと見る“ประกาศจับเสือขาล !!”
เสียงผู้ใหญ่ทองกลางลานตลาดของหมู่บ้านทุ่งใหญ่ ชาวบ้าน เด็กน้อยตาใสยันเฒ่าชราตาพร่ามัว กรูเข้าใกล้พลางส่งเสียงกระซิบกระซาบ
“เร่เข้ามา ฟังประกาศ !! เสือขาล โจรใจอำมหิต ได้กระทำการอุกอาจปล้นสะดม ลักพาตัวหม่อมราชวงศ์วนิดา ปรียานนทวงศ์ แอบอ้างเอาเป็นเมียตน ใครพบเห็นให้... ให้...”
เสือสักชะงักเท้าขณะเดินออกจากซ่องนางเอียดเพื่อมาเอาของที่ฝากไว้หลายเดือนก่อน เอี้ยวหน้าไปยังหัวมุมถนนดินแดงที่ซึ่งผู้ใหญ่ทอง ชายวัยสี่สิบต้น ๆ หุ่นผอมเกร็งกำลังถือกระดาษสีน้ำตาลอ่อนในมือที่สั่นเบา ๆ
ผู้ใหญ่ทองกระแอมสองสามครั้ง หางตาเห็นเสือสักยืดตัวเม้มปากนิ่ง สายตาดุจนักฆ่าพร้อมขึ้นไกนก
“เกิดอะไรขึ้น” บุญส่ง ลูกน้องคนสนิทเดินตามมาทันพูดพลางดึงเข็มขัดใส่เข้าที่ แต่งกายไม่ทันเสร็จอารามรีบร้อนตามลูกพี่ใหญ่ออกมา เขาหยุดยืนข้างกัน
“กองสืบสวนนครบาล ตั้งค่าหัว จับเป็นได้เงินรางวัลหนึ่งพันบาท”
เฮ้ย ! ตั้งพันเชียวรึ
จริงหรือเนี่ย เสือขาลของเรานั่นนะ
แต่แม่สาวคนนั้น...
เกิดเสียงดังเซ็งแซ่หวาดหวั่น ต่างมองหน้ากันสีหน้าสงสัยงวยงง
“จับตาย...” ผู้ใหญ่ทองหยุด ขาสั่นแต่ไม่เท่าน้ำเสียงที่เปล่งออก “เงินรางวัลห้าพันบาท”
“ไอ้ห่า ตายแน่” บุญส่งเผลอปล่อยมือจากเข็มขัดที่ยังไม่ทันได้สอดเรียบร้อย
“ใช่ตายห่าแน่ ๆ คราวนี้”
เสือสักเอ่ยสมทบปนสบถ นิ่วหน้าเดินผ่ากลางวงคนหลายสิบชีวิต คว้ากระดาษมาจากมือผู้ใหญ่ทองพับยัดใส่กระเป๋ากางเกงผ้าฝ้ายสีเข้ม
“เสือสัก...” ผู้ใหญ่ทองร้องทัก เมื่อเห็นร่างสูงของโจรหมุนตัวกลับทิศ “คราวนี้ของจริง”
โจรหนุ่มไม่ได้หันกลับไปมอง ทว่าทุกสายตาของชาวบ้านทำแผ่นหลังของเขาร้อนผ่าว แต่ไม่เท่ากับไฟร้อนรนข้างใน
ความสงสัยอัดแน่นเต็มทรวงอกเสือสักขณะโหนตัวขึ้นหลังม้า ตะบึงจากไปพร้อมเสียงเล่าลืออึงมี่ของคนในหมู่บ้าน
หรือว่า... เสือขาลจะสิ้นชื่อลงแล้วในครานี้
หากขาดเขา หมู่บ้านแห่งนี้คงขาดคนดีคนหนึ่ง
เงินทองที่เคยถูกแบ่งปันจากการปล้นสะดม คุมเส้นทางของเถื่อนคงหดหาย และพวกเขาอาจกลับไปเป็นชาวนายากจนอีกครั้ง
“ไอ้ขาล มึงถูกหักหลังแล้ว”
เสียงฝีเท้าม้าสะท้อนกึกก้องพงพนาเมืองสิงห์บุรีถิ่นเลื่องชื่อชุมทางโจรแต่ไม่ดังเท่าหัวใจรัวแรงของเสือสักและบุญส่ง
หล่อนคนนั้นถูกส่งมาเป็นเมีย
ทว่า... การกลับตาลปัตร กลายเป็นหอกทิ่มกลางแผ่นหลังของเสือขาล ผู้ซึ่งรับหญิงงามนั้นไว้เพื่อดันอำนาจยันแรงทางการ
เวลานี้เสือสักทั้งสบถก่นด่า สวดมนต์ระลึกคุณครูบาอาจารย์ สิ่งศักดิ์ สิทธิ์ช่วยปกปักษ์เสือขาล และบ้านวังน้ำใสแห่งนี้
ขอรอดพ้นจากเงื้อมมือของผู้ที่คิดเอาหัวของหัวหน้าโจรหนุ่ม
หนทางเลือกมีเพียงสอง…
ส่งหญิงสูงศักดิ์กลับไปทั้งที่ราคีอาบเคลือบตัว
หรือฮึดสู้ รั้งตัวหม่อมราชวงศ์ให้อยู่คู่เสือขาลไปอีกตราบนาน
แต่ไม่ว่าเลือกทางใด… เสือขาลย่อมไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
ในยามนี้ช่วงก่อนเที่ยงของพระนครจอแจด้วยรถยุโรปและผู้คนสัญจร กลิ่นอาหารข้างทางขายให้กุลีชาวจีนโชยเนือง ๆ เข้ามาในโรงพัก ห้องกองสืบ สวนนครบาล พื้นไม้เก่าที่ถูกจนเดินย่ำซ้ำไปมามันเลื่อมผสานกลิ่นอับจากกรงขังด้านหลัง ชนกานต์และอภิรดีใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกตำรวจหนุ่มวางปากกา “คดีนี้…ยาก” เขาเหลือบมองหมายจับเหลืองกรอบตรงมุมโต๊ะ“เป็นไปได้ยาก แต่ใช่ว่าจะไม่ได้” ชนกานต์กล่าวแย้ง “ไอ้เสือนั่นมีหมายจับ โจรชั่วที่ทางการอยากได้ มิใช่หรือ”“เสือขาลไม่ใช่รายเล็ก รังโจรเข้าได้ทางเดียว...”“ก็ระดมคน” หม่อมราชวงศ์ชายแทรกเสียงดังอย่างชนชั้นเอาแต่ใจ“ระดมคน? ผู้การยังไม่กล้าแตะเลยคุณชาย” ตำรวจหนุ่มหยุดชะงักมองลอดไปด้านนอกชนกานต์เอี้ยวคอกลับมองตาม จึงเห็นผู้การกองสืบอายุราวสี่สิบกว่า ผอมเกร็งผิวซีดเหมือนคนนั่งอยู่ในกรมมากกว่าวิ่งตามจับผู้ร้าย“เอาเป็นว่า... ผมจะลงไว้เป็นคนหายก่อนแล้วกันครับ”“เอ้ย !” หม่อมราชวงศ์หนุ่มร้องขึ้นก่อน
“จะพาไปอาบน้ำตอนเช้า ค่อยกินข้าว” เสือสักเปรยขึ้นยื่นผ้านุ่งมาตรงหน้า “ของอีจัน ไปขอมันมาให้ใช้ก่อน”“ฉันไม่เคยอาบต่อหน้าคนอื่น”“แต่นี่มันบ้านนอก” เขาพูดกลั้วหัวเราะเบา ๆ เขย่าเสื้อในมือให้เธอรับเสื้อผ้า “เดี๋ยวจะพาคนมาทำชานเรือนใหม่ จะได้อาบบนเรือน”“แต่ว่า...”“เคยคิดหยุดเถียงบ้างหรือไม่ ลดา”“คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไง”เขาส่ายหน้าแล้วออกเดินนำลงเรือนไปก่อน ลดาจึงจำใจเดินตามหลัง ลอบสังเกตหมู่บ้าน เรือนไม้หลังไม่ใหญ่นักใต้ถุนยกสูงหนีน้ำ ตั้งห่างกันเป็นย่อม ๆ มีลานตรงกลางคล้ายที่ส่วนรวม คนในหมู่บ้านบ้างถักแห บ้างนั่งจับกลุ่มพูดคุย“ไอ้ขาล” เสือสักร้องทักเมื่อเดินสวนกับเสือขาลที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ “ทำไมไม่อาบบนเรือน”“เรื่องของกู” เสียงเสือขาลเจือขุ่นมัว“อารมณ์ไม่ดีแต่เช้า หรือว่า...” เสือสักหยุดยิ้มหัว “เมียไม่ให้นอนด้วยว่ะ”เสือขาลพ่นลมใส่ แทนที่อาบน้ำเย็นจัดจะ
ปัง !ชนกานต์นั่งนิ่งไม่ไหวติงขณะที่ฝ่ามือของบิดาฟาดลงโต๊ะอาหารมื้อเย็น แรงอุ้งมือทำให้ของบนโต๊ะสะเทือนคล้ายกับจิตใจของทุกคนในเย็นนี้ เขามองเงาของบิดา ใบหน้าของชายสูงศักดิ์มากยศ รักหน้าตาสะท้อนบนไม้เคลือบเงาฝังมุก“เจ้านิดมันทำราชวงศ์ปรียานนทวงศ์เสื่อมเสีย” ประยูรเค้นเสียงมองจานข้าวแล้วให้ฝืดคอ มิใช่เพราะสงสารธิดา หากเพราะ... เขากำมือแน่น“นิดเพิ่งสิบเก้าปีเท่านั้น น้องทำไปด้วยความคิดชั่วแล่น คุณพ่อไม่ควรขับไล่ไสส่งน้องไปเป็นเมียโจร !” ลูกชายขึ้นเสียงโต้ตอบ“ลูก... กานต์” อภิรดีปรามทอดเสียงอ่อน“ฮึ !” หม่อมเจ้าหยิบแก้วไวน์ขึ้นยกดื่มรวดเดียว “หญิงพวกนี้ต่อให้ชำระอย่างไรก็ไม่สะอาด ย่อมตกต่ำอยู่ดี ไม่สู้ยกให้ไอ้เสือขาลยังมีประโยชน์เสียกว่า”“คุณพ่อ !” “คุณคะ !”สองเสียงแม่ลูกร้องประสาน ทว่าชายมากศักดิ์ในร่างผอมเกร็งผิวขาวซีดกลับเหยียดลุก ประยูรปรายตาไปทางภริยารักชั่วครู่แล้วให้สะท้านใจ แผ่นท้องวูบจากไอร้อนที่ผ่าวลง ความแคลงใจหลายสิบปีฝัง
เสียงโครมครามดังสนั่นชั้นบนของซ่องนางเอียด ทำให้เสือสักผงะตกใจ แหงนหน้ามอง“เกิดอะไรขึ้น” ลดาวัลย์ผวาจะเข้าไปแต่แขนของสักวาดออกขวางไว้ ตวัดสายตาก้มมอง“เรื่องของผัวเมีย จะไปยุ่งทำไม”“ผัวเมีย ?!” ลดาวัลย์ถามเสียงสูง “ยังไม่ได้ตกได้แต่ง นี่มัน...”“ตกแต่ง ?” เสือสักดีดมวนยาทิ้ง “ตามข้อตกลง ไม่มีงานแต่ง”ลดาวัลย์นิ่วหน้า แหงนศีรษะตั้งบ่าจ้องตากร้าวกระด้างที่มีเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างเป็นสีขาวโพลนราวกับก้อนหิน เธอกลืนน้ำลายเอื้อก เมื่อกลิ่นผู้ชายไม่คุ้นเคยแทรกซึมอวลรอบตัว ขยับถอยหลังช้า ๆ“หมายความว่ายังไง ก็ ก็” พี่เลี้ยงสาวสงสัย วนิดาเพิ่งโดนจับได้ว่าแอบหนีไปเล่นละครเวทีได้ไม่กี่วันเท่านั้น ทำไมโจรชั่วคนนี้ ?“อย่าพูดเรื่องคนอื่นเลย เราพูดเรื่องคืนนี้ดีกว่า” เสือสักใช้สายตามองอย่างมาดหมายจนลดาวัลย์ขนลุกเกรียว “พี่ชื่อสัก น้องคนสวยชื่ออะไร”“น้อง คน สวย” ในบรรดาคำทั้งหมดที่เธอเคยจินตนาการถึงโจรป่าดิบเถื่อน เธอ