ตลาด

ลูกน้องลุงแหวนค่อย ๆ ใช้ไม้เขี่ยเสื่อที่เต็มไปด้วยเลือดออกอย่างช้า มืออีกข้างอุดจมูกไว้แล้วหันหน้าหนีมองออกไปทางอื่น

"ศพ นี่ประหลาดมาก" เสือหาญกล่าวในใจเมื่อเห็นศพ

ชาวบ้านตาโตเท่าไข่ไก่ พะอืดพะอมคดตัวลงเหมือนกำลังจะอาเจียนมือยกขึ้นปิดปากปิดจมูกแน่น

"โอ๊ย จะไม่ไหวแล้ว"

ชาวบ้านเซถอยหลังปากสั่นงึกงักทรุดนั่งลงกับพื้นพยายามกลั้นอาเจียนสุดชีวิต

ทันใดนั้นชาวบ้านนางกลุ่มนั้นทนไม่ไหวกับสภาพศพที่น่ากลัวและกลิ่นเหม็นที่ทนไม่ได้จึงทยอยออกจากลานประชุม สภาพศพรอยมีดบาดลึกหลายจุด เสื้อผ้าขาดวินจนแทบไม่เหลือสภาพเดิมบางจุดเห็นผิวหนังที่ฟกซ้ำและไหม้เกรียมเหมือนถูกทรมานก่อนเสียชีวิต

"ใครกันฆ่าแม้กระทั่งคนสติไม่ดี" เสือหาญกล่าว

ในขณะที่เสือหาญนั้นยืนสำรวจศพอยู่ห่างๆ สายตาได้ไปสะดุดกับบางสิ่งบางอย่าง เขาสวมถุงมือแล้วค่อยๆ ดึงฝ่ามือที่กำแน่นเอาสิ่งของในนั้นออกมา

ลุงแหวนกับลูกน้องที่ว่ามันคือเศษเสื้อทำมาจากด้ายที่หายากมีเฉพาะผู้มีฐานะครอบครัวที่มีเงินชาวบ้านตาดำทั่วไปคงไม่มีปัญญาชื้อได้

"ลุงแหวน ลุงจะทำอย่างไรต่อไป "

"ฉันว่าต่อให้ไปฟ้องตำรวจก็ไม่มีประโยชน์"

ลุงแหวนได้แต่ส่ายหน้าจนปัญญาที่จะติดตามผู้ร้ายตัวจริง เพราะหมู่บ้านหุบดงไม่รับเงินใต้โต๊ะจากผู้มีอิทธิพลแถบนี้ คนไม่ตายก็ต้องมีอย่างอื่นเช่น เงินสนับสนุนการศึกษาเด็กยากไร้

"ลุงแหวนมีฉันทั้งคน ฉันจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้ต่อไป "

เสือหาญยืนยันอย่างหนักแน่นว่าจะต้องทำลายพวกโจรในคราบผู้ดีให้หมดไป หลังจากนั้นลุงแหวนได้นำศพชายไร้สติไปฝั่งพร้อมทำพิธี

บ่ายโมงในตลาดริมน้ำราชบุรีแม่ค้าพ่อค้าต่างวนเวียนมาชื้อของ ที่นี่มีรวมทุกอย่างที่คนรวยนั้นต้องการแต่จะแบ่ง ชนชั้นวรรณะฝั่งซ้ายเป็นตลาดราคาแพงฝั่งขวาเป็นตลาดของคนจน แต่ฝั่งคนจนคนจะเยอะมีทั้งโจรที่แอบแฝงปะปนกันไป

หลังจากที่เสือหาญช่วยลุงแหวนจัดการศพเขาได้ออกมาจากหมู่บ้านเพื่อชื้อของจำเป็นให้ชาวบ้านทุกๆคนที่เขียนไว้ในกระดาษ โดยมีไอ้สันขวานกับไอ้กระบานเป็นผู้ช่วย

เสียงตะโกนขายของสลับกับกลิ่นหอมของกล้วยย่างในเต่าไฟ

"พ่อหนุ่มทางนี่จ้า" แม่ค้ากวักมือเรียกเสือหาญตั้งแต่ทางเข้าตลาด

"เหมือนเดิมครับป้า"

"ได้ๆ รอประเดี๋ยว"

"ฉันแวะร้านอื่นฉันจะกลับมาเอานะป้า"

"จ้า ๆ "

ที่นี่คนเยอะมากจึงต้องค่อย ๆ ฝ่าผู้คนเสือหาญปรายตามองไปรอบ ๆ เหมือนทุกครั้งที่เคยทำทุกอย่างดูปกติดีไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้น

"พี่ ๆ พี่หาญ"

ในยามผู้คนเบียดกันเดินอย่างช้า ๆ ไอ้สันขวานรีบตบไหล่พี่เสือหาญ

"พี่นั้นมันตำรวจที่เราเจอวันนี้"

แต่แทนที่เสือหาญจะมองไปที่จ่าเเฉล้มกลับเบี่ยงเบนสายตาไปมองหญิงสาวแต่งกายเรียบง่าย ใส่เสื้อผ้าพื้นเมืองสีอ่อน ผ้าซิ่นลายดั่งเดิมพลิ้วไหวตามจังหวะก้าวเดิน เธอเดินทอดน่องขาช้า ๆ ดวงตากวาดมองแผงขายท่าทางสุภาพอ่อนโยนพูดคุยกับแม่ค้าด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ทำให้ดึงดูดสายตาเสือหาญโดยไม่รู้ตัว

"นั้นใครกัน"

"อ้าว ก็ตำรวจน้ำดีคนนั้นไงพี่" ไอ้สันขวานตอบ

"เอ๊ะ หรือว่าพี่มองผู้หญิงที่เดินตามจ่าแฉล้ม" ไอ้ส้นขวานมองแววตาพี่หาญจึงรู้ว่าพี่ของตนนั้นกำลังจ้องมองสาวสวยอยู่นั้นเอง

"พี่ๆ จะไม่ชื้อของหรือไง" ไอ้กระบานเอ่ยถาม แต่ในขณะนั้นเสือหาญเหมือนคนหูดับชั้วคราว ทั้งสองเลยยืนคนละฝั่งแล้วตะโกนเรียกพี่หาญให้ดังก้องในรูหู

"พี่หาญ" เสียงเรียกที่ดังทำให้เสือหาญมีสติขึ้นมาอีกครั้ง

"มีอะไร"

"พี่ ข้าสองคนเรียกอยู่นาน"

"เออ ๆ ฉันรู้แล้ว"

ทันใดนั้นเสือหาญเท้าก้าวต่อไปอย่างเชื่องช้าลัดเลาะผ่านแผงขายผักสด หอม กระเทียม วางเรียงรายบนใบตองอย่างสวยงาม เสียงแม่ค้าเจรจาชื้อขายยังคงคึกคัก เสียงเหรีญกระทบกัน เสียงมีดสับหมู และอื่น ๆ

เมื่อเดินไปเรื่อย ๆ ก็เจอเข้ากับร้านขนมของโปรดเสือหาญ ขนมเปี๊ยะหัวบรรได เป็นขนมแป้งบาง ไส้ถั่วกวนรถหวานนวล

" ยายจ๊ะ ฉันข้าต้องการสองชิ้นจ๊ะยาย"

"ยายค่ะ หนูอยากได้หกชิ้นค่ะ"

เสียงนุ่มนวลน่าฟังทำให้เสือหาญนั้นเผลอหยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง

"นั้นมันผู้หญิงคนนั้น" เอ่ยในใจ

ทันใดนั้นเธอเงยหน้าขึ้นมาพอดี ดวงตาคู่นั้นสบตาเสือหาญโดยบังเอิญ ก่อนจะเบิกตากว้างเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มที่เบ่งบานออกมาชั่วขณะ

"พ่อหนุ่ม ขนมเอ็งได้แล้ว" ไม้ตะเกียบเคาะกับกระดงเบาๆ เพื่อเรียกเสือหาญ

"จ๊ะยาย นี่จ๊ะเงิน " เสือหาญหันหน้ามาหายายแล้วหยิบเงินในถุงผ้าออกมา

"ขอบใจพ่อหนุ่ม พูดเพราะเสียจริง "