แก้วตา

"ข้าว่าเอ็งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ พวกข้าจะอ้วก"  

กลิ่นระบายออกมาจนทั้งสองต้องเอามือปิดจมูกแล้วค่อยๆเดินออกมาห่างจากตัวแก้วตา แก้วตาที่ขี้วีนเมื่อเห็นว่าทั้งสองทำท่าทางรังเกียจเธอ เธอชี้นิ้วขึ้นมาด่ารัวๆ จนไม่รู้ว่าหายใจทางไหน

"นี่พวกเอ็ง ฉันไม่ใช่ผีนะ"   เสียงกระทืบเท้าเหยียบหญ้าจนง้อ 

ทึก ๆ? 

"ไอ้บ้า อย่ามามองฉันด้วยสายแบบนั้น" 

รังสีความไม่พอใจได้แผ่ซ่านออกมาจนไอ้สันขวานกับไอ้กระบานสะดุ้งตัวรีบวิ่งสับฝีเท้าไปให้ไกล

"แหวะ "  แรงดันปะทุออกมากลางหน้าอกพุ่งน้ำออกมาสาดทิ้งลงใส่หญ้าแห้งใกล้กองฟางเรี่ยวแรงเกือบ หมดฤทธิ์จนเดินหมดแรงตามองซ้ายขวาจนตาลาย 

"เฮ้ย ไอ้กระบาน เอ็งว่าป่ะ นางแก้วตามันแอบชอบพี่เสือหาญป่าวว่ะ" 

(เสียงไอ)

"แค่ก ๆ "

"ข้าก็คิดเหมือนเอ็ง ข้าว่าเราไปดูพี่เสือหาญเถอะ" 

"เออๆ" 

ทั้งสองลุกขึ้นยืนพร้อม ๆ กันก้าวเท้าถี่ ๆ มุ่งหน้าไปยังศาลาหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกลมากนัก แต่ในขณะนั้นไอ้สันขวาน/ไอ้กระบานต้องหยุดหลบซ่อนหลังต้นไม้ทันที เมื่อเห็นนางแก้วตาอยู่บนศาลากับพี่เสือหาญ และยายชราที่นั่งพิงเก้าอี้หัวเราะคุยกันอย่างมีความสุข

แค่เสือหาญเอ่ยปากขยับท่าทางมันทำให้หัวใจของแก้วตาหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่ออยู่ใกล้คนที่แอบชอบ

"พี่เสือหาญจ๋า นี่ขนมบัวลอยน้องตั้งใจทำมาให้พี่ลองชิม แต่เมื่อเช้าพี่ไม่อยู่เลยไม่ทันให้พี่นั้นลองจ๊ะ"

แก้วตายกถาดไม้ขึ้นมารองรับบนฝ่ามือ เธอค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างลังเล ว่าบัวลอยที่ทำนั้นจะอร่อยไหม

"พี่เสือหาญพี่ลองชิมสิ" 

เธอยกถ้วยแก้วพร้อมตักบัวลอยไว้ในช้อนเธอเป่าลมเบา ๆ เพื่อดับความร้อนก่อนจะยื่นไปตรงหน้าพี่เสือหาญ

"แก้วตาไม่ต้อง พี่จะตักเอง" เสือหาญรีบกล่าวปฏิเสธทันทีด้วยถ้อยคำเรียบง่ายไม่พูดเชิงหักหามน้ำใจแก้วตา

แก้วตาที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบวางช้อนลงด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ พยายามกลั้นความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

มือหยาบ ๆ เต็มไปด้วยรอยแผลถือช้อนไว้ในมือตักบัวลอยขึ้นมาอย่างช้า ๆ ในขณะนั้นแก้วตาได้แต่จ้องมองไม่วางตา จนบัวลอยเม็ดกลมๆ ถูกเคี้ยวหนึบ ๆ แป้งนุ่ม ๆ ที่ค่อย ๆ ยุบตัวลงช้า ๆ เสือหาญกระเดือกลูกคอไปหนึ่งที  

 "ใช้ได้เลย"  

จากสีหน้าที่กังวลก็แปรเปลี่ยนทันทีที่เห็น ปฏิกิริยา พี่เสือหาญนั้นแสดงออกมา 

"จริงหรอพี่"  แก้วตาดีใจจนเผลอนั่งลงข้างๆ เสือหาญทันใดนั้นแก้วตารีบตักบัวลอยให้พี่เสือหาญอีกครั้ง ในขณะนั้นเสือหาญเริ่มรู้สึกตัวว่าแก้วตานั้นนั่งใกล้ตนเกินไปจึงรู้สึกแปลก 

"พี่อิ่มแล้ว"  

"พี่อิ่มแล้วหรอ" แก้วตาขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ใช่" 

ทันใดนั้นเสือหาญก็บอกว่าตนนั้นมีเรื่องต้องไปทำธุระเลยบอกให้แก้วตานั้นนำบัวลอยที่เหลือแบ่งให้ยายชรา แก้วตาได้แต่ยืนมองแผ่นหลังพี่เสือหาญที่กำลังเดินออกจากศาลา มือที่ถือถ้วยบัวลอยเริ่มคับเกร็งแน่นขึ้นเรื่อย ๆ 

"ทำไมกัน"  ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเสียดสีฟันกระทบกระพุ่งแก้มจนเลือดออกเล็กน้อย

ยายชราที่เห็นว่ามือแก้วตานั้นบีบถ้วยจนเห็นเส้นเลือดนูนปูด

"นางแก้วตา เป็นอะไร" 

เสียงแหบ ๆ ถามเบา ๆ อยู่ใกล้ ๆ

"ไม่มีไรจ๊ะ" แก้วตากัดฟันตอบเพื่อให้มันจบ ๆ หลังจากนั้นแก้วตาก็ปรายตามองไปที่ของหวานบัวลอยที่เหลืออยู่ 

"ยายจ๊ะ ฉันให้" แก้วตานำของหวานในชามใหญ่ยื่นให้ยายชราที่กำลังจะหันหลังเดินออกจากศาลา

"ให้ยาย แล้วแม่หนูละ"  

"ไม่เป็นไรจ๊ะ ฉันไม่หิว"   

ทันใดนั้นแก้วตาก็รีบเดินออกจากศาลาด้วยสีหน้าที่ผิดหวัง แต่เธอนั้นก็คิดในแง่ดีอยู่เสมอว่าพี่เสือหาญนั้นคงจะยุ่งจริง ๆ นั้นแหละ 

"เห้อ" ถอนหายใจ เดินสับฝีเท้ากลับบ้านตัวเองในขณะนั้นอารมณ์ร้ายได้แผ่ซ่านออกมาจนเด็กๆที่วิ่งเล่น ต้องหยุดชงัคเมื่อเห็นใบหน้าที่บูดบึ้ง 

"มองอะไร "  ดวงตาเลือกลานหันข้างกะทันหันมองไปที่เด็กแล้วเอ่ยปากถามด้วยความหงุดหงิด เด็ก ๆ นั้นเริ่มกลัวจึงเกาะกันเป็นกลุ่มกับเพื่อนเสียงร้องลั่นออกมาจนแสบรูหูก่อนที่จะวิ่งหนีไปเล่นที่อื่น

"ไปสะได้ก็ดี"  แก้วตาขมิบปากเบา ๆ พร้อมถอนหายใจยาวเหยียด เมื่อแก้วตานั้นออกไปพ้นบริเวณศาลาหมู่บ้านแล้ว ไอ้สันขวานกับไอ้กระบานเลิกหลบหลังต้นไม้ค่อยๆ เผยตัวออกมาจากที่ซ่อน

"เฮ้ย ๆ นี่สินะนิสัยที่แท้จริง"  สันขวานส่ายหน้าไปมาเพราะรู้อยู่แล้วว่าพี่เสือหาญนั้นคิดกับแก้วตาแค่น้องสาวอย่างอื่นคงเป็นไปไม่ได้ 

" เออ ๆ แก้วตามันคงไม่รู้" ไอ้กระบานกล่าวเสริม

เมื่อสินสุดประโยคยังไม่ทันไรก็มีเสียงตะโกนร้องเรียกเหมือนตกใจอะไรสักอย่าง ไม่นานนักเสียงฆ้องหมู่บ้านก็ดังขึ้น

ปึ่ง ๆ...ๆ

ทันใดนั้นทุกคนในหมู่บ้านก็ออกมารวมตัวที่ลานวงกลมต้นไม้ยักย์ใหญ่ ไม่มีใครต้องบอกใครทุกคนรู้หน้าที่ตัวเอง ในระหว่างรอชาวบ้านที่เหลือ เสือหาญนั้นรีบเข้ามาทักทายผู้ใหญ่บ้าน

"เกิดอะไรขึ้น ลุงแหวน"  เสือหาญหันซ้านหันขวามองไปรอบ ๆ ชาวบ้านแต่ละคนต่างชุบชิบไปต่างๆนาๆ แต่บางคนก็รู้อยู่แล้วจึงเริ่มเล่าต่อ ๆ กันไปในขณะนั้นลุงแหวนก็เอ่ยเพียงสั่นๆ ว่า...

"คนในหมู่บ้านเสียชีวิต...."   ลุงแหวนเงียบนิ่งไม่พูดอะไรต่อแต่สีหน้าแสดงออกมาอย่างชัดเจนจากใบหน้ามีเลือดฝาดตอนนี้กลับซีดเผือกเหมือนกำลังกังวลอะไรสักอย่าง

"ลุงแหวน "  เสือหาญเรียกชื่อสั้น ๆ ลุงแหวนที่ยืนอยู่ข้างเสือหาญก็รู้ว่าต้องการคำตอบที่เหลืออยู่

"เอาละ"  ฝ่ามือตั้งยกขึ้นเหนือหัวส่งสัญญานให้ทุกคนเงียบแล้วตั้งใจดูสิ่งที่ลุงแหวนจะเปิดเผย ลุงแหวนขมวดคิ้วสั่งลูกน้องนำศพที่ปกคลุมไปด้วย เสื่อใบใหญ่  นำมาวางไว้ลานกลางแจ้ง