สตรีที่ครอบครองดวงใจพยัคฆ์

 เดือนเจ็ดรัชศกเซ่าเยวียนปีที่สิบห้ามีปราชญ์เดินดินผู้หนึ่งตะโกนประโยคหนึ่งไปทั่วเมืองหลวงทุกวันติดต่อกันหนึ่งเดือน ‘เป็นคนดีอายุสั้น เป็นคนชั่วอายุยืนพันปี’ ผู้คนต่างบอกว่าเขาสติไม่ดี แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นจะเป็นความจริงหลังจากนั้นไม่นานนัก

ในวสันตฤดูที่ควรชุ่มฉ่ำของแคว้นต้าฉิน กลับกลายเป็นพายุฝนคลั่งที่มืดมิดและหนาวเหน็บไปทั่วทั้งฉางอันราวกับร่ำไห้ให้กับความไม่ยุติธรรมของหนึ่งดรุณีน้อยในจวนสกุลอิน

ซ่า! เพียะ!

เสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำ ไม่อาจกลบเสียงไม้โบยที่ฟาดลงบนแผ่นหลังเล็ก ๆ หน้าศาลบรรพชนตระกูลอินได้เลย ร่างของเด็กหญิงวัยแปดหนาวถูกบ่าวชายร่างกำยำกดตรึงไว้บนม้าไม้ เลือดสีสดไหลปนน้ำฝนหยดลงชโลมผืนหินอันสูงส่งของจวน ‘เวินหนิงโหว’ บรรดาศักดิ์ที่แปลว่าโหวผู้อ่อนโยนและนำมาซึ่งความสงบร่มเย็น... ช่างเป็นเกียรติยศที่ย้อนแย้งสิ้นดี!

“ปล่อย... ปล่อยข้า! ท่านพ่อ... ลูกทำสิ่งใดผิดเจ้าคะ!”

อินมี่เอินกรีดร้องเสียงแหบพร่า นางเงยหน้ามองบิดาที่นางรักสุดดวงใจ ทว่าอินหมิงเต๋อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ กลับทอดมองนางด้วยแววตาเย็นชาไร้ความอาทร ราวกับกำลังมองดูเดรัจฉานตัวหนึ่งที่ไม่ใช่บุตรสาวภรรยาเอกสายเลือดของเขา

“ทำสิ่งใดผิดงั้นรึ! เจ้าผลักมารดาบังเกิดเกล้าจนตกเลือดตาย ทั้งยังฆ่าน้องชายที่กำลังจะลืมตาดูโลกอย่างโหดเหี้ยม บ่าวไพร่ในเรือนมารดาเจ้าสารภาพหมดแล้ว หลักฐานพยานพร้อมสรรพ ยังกล้าถามอีกหรือ!”

ฆ่า... มารดา... น้องชาย?

นางน่ะหรือทำเช่นนั้น!

เหมือนมีมือใหญ่บีบลงกลางใจเด็กน้อยไร้เดียงสาจนปวดหนึบ มีวาสนาเป็นถึงคุณหนูจวนเวินหนิงโหวที่ใครต่างอิจฉาริษยา แม้ความเจ็บปวดกายที่ถูกโบย ยังไม่สู้ความเจ็บปวดใจที่เผชิญกับความจริงที่โหดร้ายว่ามารดาและน้องชายของนางสิ้นใจไปแล้ว

ใบหน้าเล็กส่ายไปมา ราวกับเรื่องที่บิดากล่าวมาเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

เป็นไปไม่ได้! เมื่อต้นยามเว่ย[1] นางยังนั่งกินขนมโก๋ลูกท้อ ลูบครรภ์มารดาแล้วเอ่ยเจื้อยแจ้วอยู่เลยว่า ‘หากน้องชายคลอด ข้าจะตั้งชื่อเล่นเขาว่าเป่าตี้’ แล้วเหตุใด... เหตุใดจู่ ๆ มารดากับเป่าตี้ถึงจากไป!

“ไม่... ข้าไม่ได้ทำ! บ่าวพวกนั้นโกหก! ท่านอย่ามาหลอกข้า ข้าจะไปหาท่านแม่! ท่านแม่อยู่ที่ใด” นางไม่เชื่อเด็ดขาดว่าท่านแม่จากไปแล้ว นางยังนั่งคุยกับท่านแม่อยู่เลย แต่เหตุไฉนก็ไม่ทราบได้ นางจำเรื่องหลังจากนั้นไม่ได้เลยราวกับหลับไป รู้ตัวอีกทีตื่นมาอีกครั้งก็ถูกคนโบยอยู่ตรงนี้ ต้องมีคนทำร้ายท่านแม่และใส่ความนางเป็นแน่

“โกหกอย่างกระนั้นรึ...นั่นบ่าวรับใช้มารดาของเจ้าเชียวนะ พวกเขาจะโกหกได้อย่างไร อีกอย่างไม่ใช่แค่หนึ่งคน แต่มีคนเป็นพยานเรื่องนี้ถึงสิบคน”

คำว่ามีคนเป็นพยานเรื่องนี้ถึงสิบคนทำให้นางรู้สึกราวกับสิ้นหวังและไร้ทางรอด มองไปยังบ่าวไพร่พวกนั้นก่อนจะรู้สึกอย่างหนึ่งที่แม้แต่เด็กแปดหนาวก็ยังคิดได้

‘ไม่ใช่ว่าบ่าวพวกนี้ บิดาจัดหาให้ท่านแม่หรือ...ตั้งแต่ที่เขารับอนุภรรยา’

แม้นางเป็นเด็กไม่รู้เรื่องผู้ใหญ่มากนัก แต่นางก็มีตารับรู้ว่ามารดานั้นเจ็บปวดปานใดที่เห็นบิดาแสดงความรักกับอนุทั้งสอง ทั้ง ๆ ที่อนุทั้งสองเข้าจวนมาเนิ่นนานแล้ว แต่เพิ่งโปรดเอาช่วงมารดาตั้งครรภ์น้องชายของนาง ทั้งที่ช่วงเวลานี้ควรเอาอกเอาใจท่านแม่ของนางมิใช่หรือ

นางเคยแอบเห็นท่านแม่มีปากเสียงกับท่านพ่อเพียงครั้งเดียว หลังจากนั้นท่านแม่แอบร้องไห้อยู่บ่อย ๆ นางจึงอยู่กับท่านแม่ทั้งวันเพื่อปลอบใจนาง หรือว่าแผนการทั้งหมดจะมีคนอยู่เบื้องหลัง

“ท่านพ่อ...ปล่อยข้า...ข้าจะไปหาท่านแม่กับน้องเล็ก” แม้รู้สึกผิดหวังและเจ็บปวดปานใดกับบุรุษที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดา แต่นางก็อยากไปเคารพศพท่านแม่สักครั้งก่อนจะถูกโบยจนตาย

“มารดาเจ้านอนไร้ลมหายใจอยู่ในโลงศพแล้ว! สตรีอำมหิตเช่นเจ้า วันนี้ข้าจะโบยให้ตายตกตามกันไป... โบย!”

 ตุบ! ตับ! 

ไม้โบยฟาดลงมาไม่ยั้ง อินมี่เอินดิ้นรนจนสุดแรงที่มี  สายเลือดนักรบตระกูลฮั่วของท่านตาในกายเดือดพล่าน ความอ่อนหวานจางหายไปสิ้น เหลือเพียงดวงตาแดงก่ำที่จ้องมองบิดาและป้ายวิญญาณบรรพบุรุษอย่างเจ็บแค้น และคิดว่าหากมีโอกาสนางจะทวงคืนความยุติธรรมให้ตัวเอง และล้างแค้นให้มารดากับน้องชายให้จงได้

ดรุณีน้อยกัดริมฝีปากจนเลือดไหล เค้นเสียงคำสาปแช่งสู้กับสายฝน

“สวรรค์เบื้องบนจงเบิกตาดู! ข้าอินมี่เอินถูกใส่ร้าย... หากข้าต้องตาย ข้าขอสาปแช่งให้ตระกูลอินที่อวดอ้างคุณธรรมจอมปลอมนี้ ล่มจมพินาศ ไร้ทายาทสืบสกุลชั่วกัปชั่วกัลป์! และหากข้ามีโอกาสสักครั้งสาบานว่าคนที่ทำร้ายมารดาของข้าจะต้องทรมานแบบอยู่ไม่สู้ตาย”

เปรี้ยง!!

สิ้นคำสาปแช่ง สายฟ้าใหญ่ก็ฟาดเปรี้ยงลงมากลางหลังคาศาลบรรพชน! เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นท่ามกลางพายุฝน บ่าวไพร่พากันกรีดร้องแตกตื่น พร้อมกับอินหมิงเต๋อที่ตกใจผงะหงายหลังจนตกเก้าอี้ ความหวาดกลัวต่อคำสาปแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เขากัดฟันกรอด ชี้หน้าบ่าวไพร่สั่งการอย่างเด็ดขาด

[1]  ยามเว่ย เวลา 13:00-14.59