เสียงปืน ปังๆ

"จ๊ะ วันหน้าฉันจะมาอุดหนุนป้าอีก" 

สิ้นสุดประโยคเสือหาญกำลังจะเดินออกจากหน้าร้านแต่ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด

เสียงปืนดังลั่น

ปัง ๆ ปัง ๆ  

กระสูนยิงขึ้นสู่ท้องฟ้ากลางตลาด ผู้คนทั้งตลาดชะงักไปชั่วขณะ ทันใดนั้นเสียงร้องกรีดก็ดังขึ้นผู้คนรีบหมอบลงกับพื้น บ้างคนก็ล้มระเนระนาดเพราะเบียดกันหนี 

"ไม่อยากตาย ก้มหัวลงแล้วนำของมีค่าออกมา"  โจรข่มขู่ดังขึ้นพร้อมปืนในมือที่ยกสูงเหนือศรีษะ มันสวมหมวกไอ้โม่งสีดำท่าทายทุกคนอย่างไม่เกรงกลัว

"แย่แล้ว "  หญิงสาวที่ยืนชื้อขนมเปี๊ยะต้องหมอบลงอย่างว่าง่ายเธอนั้นมีความหวาดกลัว จนแววตาอยู่ไม่นิ่งเสือหาญไม่รอช้ารีบเดินมาบังคนแก่และหญิงสาวไว้

"ไม่ต้องกลัวหลบอยู่หลังฉัน"น้ำเสียงที่ราบเรียบบอกหญิงสาวให้หลบหลัง หญิงสาวรู้สึกสบายใจขึ้นมาทันทีเมื่อมีชายแปลกหน้าออกมาปกป้อง ไอ้โจรที่เห็นเช่นนั้นก็หัวเราะเยาะเย้ยเสือหาญ

"ฮ่า ๆ ไอ้หนุ่มหน้าอ่อน"  

มันอ้าปากลั่นกลางตลาดอย่างสะใจราวกับกำลังท้าทายทุกคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าพวกมัน

"ฉันเตือนแกแล้วนะ!"  

เสือหาญค่อยๆก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าโดยไม่เอ่ยอะไรออกมามาก 

ผลัวะ ! 

ขาข้างขวาม้วนเป็นวงกลมฟาดเต็มแรงไปที่หน้าท้องจนโจรชั่วกระเด็นถอยออก ยังไม่ทันที่โจรชั่วจะได้ตั้งหลักเสือหาญพุ่งตัวอย่างรวดเร็วใช้มือกำคอเสื้อเหม็นๆที่โจรนั้นใส่ เสือหาญใช้แรงกล้ามที่มียกทั้งตัวโจรชั่วลอยขึ้นสูงจนสุดลำแขน

"ปล่อย..."  

ไอ้โจรพยายามใช้มือตบที่คอเพื่อบอกให้เสือหาญปล่อยมันลง ในวินาทีนั้นโจรอีกคนที่ยืนดูไม่รอช้ารีบเข้าไปช่วยเพื่อนของมันโดยการเล่นตลบหลัง

ปัง! ปัง! 

ลูกกระสูนเพ่งเล็งมาที่เสือหาญแต่ด้วยประสาทรับรู้ไวกว่าคนทั่วไปในเวลานั้นเสือหาญรีบเบี่ยงตัวเล็กน้อยทำให้กระสูนนั้นยิงไปโดนข้อเท้าเพื่อนของมันที่กำลังถูกเสือหาญบีบคอยกชูขึ้น

"โอ๊ย..อ๊าก"  

ไอ้โจรส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดกวาดสายตาไปมองเพื่อนอีกคน ทันใดนั้นเสือหาญก็ปล่อยมือออกจนมันทรุดตัวล้มลงกับพื้น

"ไอ้โง่ ทำไมยิงไม่โดน" ลำตัวที่นอนเอนพยายามด่าเพื่อนในขณะที่มันนั้นเจ็บปวดแทบจะสิ้นใจ 

"กูไม่ได้ตั้งใจ " 

เพื่อนรีบวิ่งมาพยุงไอ้โจรสารเลวขึ้นมาพวกมันอับอายอย่างมากในสายตาผู้คนที่กำลังยืนเยาะเย้ยด้วยความสะใจ

"ฝากไว้ก่อนไอ้หน้าอ่อน"  

มันค่อยก้าวถอยหลังยกปืนขู่เพื่อไม่ให้คนอื่นนั้นตามมาแต่ทว่ายังไปไม่ถึงไหน ตำรวจได้มาดักล้อมพวกมันสองคนไว้

"หยุด อย่าขยับ"  

พวกมันยกมือขึ้นพร้อมวางปืนลงอย่างช้า ๆ ทันใดนั้นตำรวจรีบใช้จุญแจมือล็อกไว้อย่างรวดเร็วชาวบ้านที้กำลังตกใจอยู่ก็เริ่มโล่งใจ แต่ละคนเริ่มรีบแยกย้ายกันกลับหมู่บ้านตัวเอง แต่ชาวบ้านบางกลุ่มก็เดินเข้ามาหาเสือหาญพร้อมกับคำขอบคุณที่ช่วยชีวิตทุกๆคนในตลาดไว้

"ขอบใจเอ็งมากนะ"  

ชาวบ้านชื่นชมเสือหาญต่างคนต่างหยิบยื่นของที่ชื้อในตลาดจนตอนนี้ไอ้สันขวานกับไอ้กระบานถือของเต็มไม้เต็มมือ ในขณะนั้นจ่าแฉล้มรีบเร่งฝีเท้าเข้ามารับบุตรสาวด้วยความร้อนใจ 

"ลูกพ่อ " จ่าแฉล้มรีบหมุนตัวบุตรดูรอบว่าได้รับบาดเจ็บรึเปล่า

"พ่อค่ะหนูสบายดีค่ะ" 

เมื่อเห็นว่าลูกสาวนั้นปลอดภัยจึงลดสีหน้าตึงเครียดลง

"ต่อไปอย่าออกห่างพ่อนะ"

"ค่ะ หนูสัญญา" 

จ่าแฉล้มเอามือลูบหัวบุตรสาวเบาในอ้อมกอดพร้อมถอนหายใจเบาๆ  ส่วนเสือหาญกับเพื่อนอีกคนสองนั้นกำลังยืนดูอยู่ห่างๆ ในขณะนั้นเสือหาญกำลังจะหันหลังจากไป

"หยุดก่อน"  น้ำเสียงหวานๆกำลังรังเสือหาญ ทั้งสามหยุดชะงักทันทีที่ได้ยิน

"พ่อค่ะเขาคือชายผู้ช่วยชีวิตลูกไว้" 

หญิงสาวเอ่ยบอกพ่อของเธอว่าชายผู้นี่แหละที่ช่วยชีวิตเธอไว้จ่าแฉล้มพยักหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะเอ่ยคำขอบคุณ

"ขอบใจไอ้หนุ่ม" 

ทันใดนั้นหญิงสาวก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

"พี่ชายชื่ออะไร ฉันอยากรู้" สีหน้าแววตาใส ๆกำลังรอคำตอบเมื่อเอ่ยถาม

"ฉันชื่อเสือหาญ" 

"ส่วนฉันชื่อจอมขวัญนะ" 

"นายครับ.."

พ่อบ้านคนขับรถรีบมาหาจ่าแฉล้มกับคุณหนูเมื่อได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นและยังบอกอีกว่านายหญิงเป็นห่วงมากขอให้ท่านนั้นรีบกลับบ้าน

"เอาละ ๆ ฉันรู้แล้วตาโสมกลับไปรอที่รถก่อน"

ตาโสมพยักหน้าเดินกลับไปรอจ่าแฉล้มตามคำสั่ง

หลังจากนั้นจ่าแฉล้มก็เอ่ยลาเสือหาญพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน

"ฉันรีบ วันหน้าหากเจอฉันจะเลี้ยงกาแฟ"

เมื่อสิ้นสุดประโยคจ่าแฉล้มก็เดินหลังพาบุตรสาวไปขึ้รถส่วนตัว ในขณะที่จอมขวัญนั้นกำลังจะก้มหัวเอนเข้าไปนั่งในรถ เธอนั้นค่อยๆหันหน้ากลับไปมองเสือหาญที่กำลังถือข้าวของออกจากตลาด

"จอมขวัญมองอะไรลูก"

"เปล่าค่ะพ่อ" 

ทันใดนั้นเสียงบิดจุญแจรถก็ดังขึ้นขับเคลื่อนออกจากตลาด ในจังหวะนั้นเสือหาญก็หันมามองท้ายรถที่กำลังออกไป

"พี่ ๆ ยืนคิดเลขหรอ" สันขวานรีบหยอกล้อตามสถาณการณ์

"นั้นสิพี่ สมองพี่คงรวนแล้วมั้ง"

"ไอ้พวกบ้านี่" 

เสือหาญยกขาแตะก้นทั้งสองเพื่อกลบเกลื่อนความคิดในใจ

"พี่ฉันยอมแล้วฮ่าๆ" สันขวานกับกระบานหัวเราะทำหน้าตลกใส่เสื้อหาญแล้วรีบวิ่งหนีในจังหวะนั้น