LOGIN“ก็ใช่ แต่นั่นมันแค่ที่บ้านไง ที่พี่พูดพี่หมายถึงให้ชามาทำที่บริษัทด้วย คอยจัดการตารางงาน ดูแลเรื่องอาหารกลางวัน ออกไปพบลูกค้า และช่วยตรวจเช็กเอกสารบางอย่าง เพราะบางทีพี่ก็ทำไม่ทัน”หญิงสาวนั่งเงียบคิดตามที่เขาพูด“อันนี้พี่จริงจังนะ ถ้าชามาช่วยพี่ในส่วนนี้คือจะช่วยได้มากกว่าลงไปทำที่แผนกไหนแผนกหนึ่
ตอนพิเศษ 3หลังจากตั้งครรภ์เด็กชายพัทธดลย์เข้าเดือนที่หก วินทร์ก็ขอให้ณิชาลาออกจากการเป็นผู้ช่วยของสุดโปรด โดยให้เหตุผลว่าอย่างไรก็ต้องลาคลอด อีกทั้งยังต้องเลี้ยงลูกและให้นมลูกเป็นเวลาหลายเดือน ณิชาซึ่งอยากเลี้ยงลูกด้วยตัวเองอยู่แล้วจึงยอมทำตามที่เขาบอกอย่างง่ายดายถึงแม้บริษัทจะมีสวัสดิการให้พนักงา
พูดจบชายหนุ่มก็ย่อตัวอุ้มหนุ่มน้อยขึ้น หันไปบอกภรรยาว่าทางนี้เดี๋ยวเขาจัดการให้ และให้เธอไปทำธุระในส่วนของตัวเองได้เลยใช้เวลาไม่นานวินทร์กับเด็กชายพัทธดลย์ก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบพาลูกขึ้นไปนอนบนเตียงทันที เนื่องจากตอนนี้หนุ่มน้อยของเขาไม่มีพลังงานหลงเหลืออยู่แล้ว“หนูณิหลับหรือยัง”
“เอาไว้น้องดลย์ค่อยเล่นอย่างอื่นแทนนะครับ ข้างในยังมีอีกเยอะแยะเลย” เธอบอกเสียงอ่อนโยนแล้วก้มลงจูบศีรษะเล็กอย่างปลอบใจ ก่อนจะชี้ชวนให้เด็กชายมองไปยังคุณพ่อกับพี่สาวที่เริ่มส่งเสียงร้องเมื่อเครื่องเล่นหวี่ยงตัวให้เกิดความรู้สึกหวาดเสียวกระทั่งหมดรอบ เจ้าหน้าที่ส่งสัญญาณให้ผู้เล่นลงมาทีละแถว สองพ่อลู
ตอนพิเศษ 2เพราะวันนี้เป็นวันหยุดที่สวนสนุกจึงมีผู้คนค่อนข้างหนาตา ส่วนมากจะจับจูงกันมาเป็นครอบครัวและแก๊งเพื่อน หลังจากเจ้าหน้าที่ตรวจบัตรผ่านประตู และถ่ายรูปเก็บไว้เป็นความทรงจำกันเรียบร้อยแล้ว วินทร์โน้มใบหน้าลงไปไล่สายตาอ่านแผนผังของสวยสนุกแห่งนี้ในมือภรรยา ก่อนจะหันไปถามลูกสาวที่ยืนดูอยู่ด้วยกั
“ก็ได้ค่ะ” ว่าจบสาวน้อยผมเปียก็หันไปมองบันไดบ้านอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมาบ่นกับมารดาเรื่องที่คุณพ่อคุยงานไม่เสร็จเสียที “คุณพ่อช้ามากเลยค่ะ ตอนแรกก็บอกแค่แป๊บเดียว ๆ แต่นานมากแล้วนะคะ หนูณิเบื่อจัง”“คุณพ่อมีงานด่วนเข้ามาค่ะ อีกเดี๋ยวคงคุยเสร็จ ใจเย็น ๆ ค่ะ ยังไงวันนี้ก็ได้ไป”“ณิ ใจเย็น” เด็กชายพัทธ
ตอนพิเศษ 1“คุณพ่อขา...เสร็จหรือยังคะ หนูณิรอนานแล้วนะ!”เสียงใส ๆ ของเด็กหญิงณิศราในวัยสิบขวบตะโกนเรียกผู้เป็นพ่อที่ยังไม่ลงมาจากชั้นสองเสียงดัง พลางชะโงกหน้าไปส่องที่ช่องบันไดด้วยใบหน้ายับยุ่ง หัวคิ้วทั้งสองข้างขยับเข้าหากันแทบผูกเป็นโบวันนี้เป็นวันหยุดของครอบครัว คุณพ่อบอกว่าจะพาหนูณิกับน้องดลย์
เปียวดีหันกลับไปมองคนรักที่เดินเข้ามาสมทบ “เปล่า ไม่ได้ทะเลาะอะไรเลย ปกติเขาแหละ”ภูวิศยกแขนโอบไหล่เปียวดีอีกครั้ง คราวนี้หญิงสาวไม่ได้ว่าอะไร เพราะว่าไปก็คงเปล่าประโยชน์ จึงเลือกที่จะมองข้ามแล้วยื่นของขวัญให้กับอดีตคนรักและหญิงสาวตรงหน้า“นี่ของขวัญของเปียวกับภู ยินดีกับวินทร์ด้วยนะ มีความสุขสักที”
วินทร์ยิ้มแล้วจูบแก้มคนที่ตนรัก ก่อนจะตอบอย่างไม่คิดอะไรมาก “ไม่มีอะไรจริง ๆ พี่สาบานได้ว่าหลังจากพี่แต่งงานกับชา พี่กับเปียวก็ไม่เคยมีอะไรกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว รวมถึงวันที่พี่ไปพัทยาด้วย”“เป็นไปได้ยังไงคะ” หญิงสาวยังคงไม่เชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์“จริง ๆ ...ไม่รู้สิ ตอนนั้นพี่คบอยู่กับเปียวก็จริง แต่ล
ร้าวลึกตกเย็นดวงใจก็ขี่จักรยานกลับบ้านของตน ก่อนจะกลับมาอีกครั้งตอนประมาณหนึ่งทุ่มโดยมีเด็กหญิงจรัสยาลูกสาววัยสิบสามปีของหล่อนซ้อนท้ายจักรยานมาด้วย“ไป เดินไปสวัสดีคุณชาก่อน” ดวงใจบอกลูกสาวหลังจากจอดรถนิ่งสนิท แล้วเห็นเจ้านายสาวอุ้มลูกน้อยออกมายืนรอรับด้วยรอยยิ้มจรัสยาวิ่งเข้าไปหา ยืนตัวตรง เท้าสอ







