ปรารถนาเถื่อนอาญาหัวใจ

ณ ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่งแถวชานเมือง ร้านประจำของเขมจิราหญิงสาวที่ภาคีรัก เธอชอบออดอ้อนให้เขาพามาทานที่นี่อยู่เป็นประจำ ภาคีไม่เคยรู้เลยว่ากุลนิภาโทร. มาจองไว้ ทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ทำไมคุณไม่บอกว่าจะมาทานร้านนี้” เขาหันไปมองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว กุลนิภาฝืนยิ้มหวานหยดกลบเกลื่อนความหวาดหวั่นที่พลุ่งพล่านขึ้นมา “กุลก็เพิ่งทราบว่าเป็นที่นี่ตอนที่มาถึง พอดีเลขาฯ กุลเป็นคนจัดการให้ แต่ไหนๆ ก็มาแล้ว เราเข้าไปทานอาหารข้างในร้านกันเถอะค่ะ ดูสิ คนมองเราใหญ่แล้ว”ภาคีฝืนใจเดินเข้าไปภายในร้าน โดยมีกุลนิภาควงแขนไว้ไม่ยอมปล่อย สร้างจุดสนใจให้แก่ผู้คนภายในร้านเป็นอย่างมาก สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องอยู่ที่เขาและเธอ พรุ่งนี้คงไม่พ้นต้องตกเป็นข่าวในหน้าสังคมให้เขาเม้าท์กันจนมันปาก ว่าเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างภาคี อัครภาค ควงไฮโซสาวสวยอย่างกุลนิภามารับประทานอาหารเที่ยงด้วยกันสองต่อสองพนักงานต้อนรับประจำร้าน เดินนำทั้งคู่ไปยังห้องอาหารวีไอพี ที่ภายในตกแต่งไว้อย่างสวยหรู สมเป็นห้องอาหารที่ดีและน่านั่งที่สุดของร้าน เพราะสามารถมองเห็นสวนหย่อมขนาดเล็กด้านนอกที่ทางร้านจัดไว้อย่างสวยงาม ตามมาด้วยพน

หลังจากช็อปปิ้งเสร็จและเวลายังเหลือ กานต์ธิดาจึงตามอติเทพมา ที่บริษัท เพื่อขอพบมารดา แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวัง ท่านปฏิเสธไม่ยอมให้เข้าพบ อ้างสารพัดว่างานยุ่ง ทำให้เธอเสียใจเป็นอย่างมาก ที่ท่านทำเหมือนเธอไม่ใช่ลูก กานต์ธิดาเสียใจมากและไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีก เธอวิ่งกลับเข้าไปหาอติเทพที่ห้องทำงาน ด้วยใบหน้าที่นองน้ำตา ทำเอาอติเทพตกใจเป็นอย่างมาก รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ตรงเข้ามาหาผู้เป็นน้องสาวหญิงสาวจึงโผเข้ากอดพี่ชายไว้แน่น และเป็นช่วงที่ภาคีกำลังเปิดประตูห้องเข้ามาพอดี ทำให้เขาตกตะลึง ยืนนิ่งไม่กล้าขยับ มองภาพตรงหน้าด้วยความอาฆาตแค้น อยากจะเข้าไปกระชากหญิงร้ายชายเลวคู่นั้น ให้ออกจากกันเสียเดี๋ยวนี้ แต่ต้องทนทำใจเย็นเข้าไว้ หันหลังแล้วรีบเดินจากไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนไม่ทันได้ยินคำสนทนาต่อมาของคนทั้งคู่“เกิดอะไรขึ้นยายน้อง” ชายหนุ่มประคอง พาร่างน้อยไปนั่งที่โซฟา“คุณแม่...ฮื้อ…” หญิงสาวปล่อยโฮออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ ร้องไห้จนตัวโยน ทำให้อติเทพอดสงสารน้องสาวของตนไม่ไหว ต้องดึงร่างนั้นมากอดไว้อีกครั้ง“ไม่ร้องนะคนเก่ง” ชายหนุ่มกล่าวปลอบใจ แล้วปล่อยน้องสาวร้องไห้ให้พอใ

ใจจริงแล้วเขาไม่อยากจะเสียเลขาฯเก่งๆ อย่างกานต์ธิดาไปเลย ไม่รู้คนใหม่จะทำหน้าที่ได้ดีอย่างเธอหรือเปล่า แต่ในเมื่อประธานบริษัทขอมา และหญิงสาวก็เต็มใจที่จะรับตำแหน่งนี้“ค่ะ ธิดาจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด ไม่ให้เดือดร้อนมาถึงพี่ชัยอย่างแน่นอนค่ะ ธิดารับรอง” เมื่อลูกน้องสาวคนสวยยืนยันขันแข็งแบบนี้ เขาก็ไม่มีอะไรจะคัดค้านอีก“เริ่มงานวันจันทร์นี้นะ ท่านประธานกำชับว่าอย่าสาย เพราะท่านไม่ชอบคนไม่ตรงต่อเวลา อย่าทำให้พี่เสียชื่อล่ะ พี่น่ะชมเราไว้เยอะเชียวละ”“พี่ชัยก็ทราบว่าธิดาไม่เคยมาทำงานสาย ธิดาไม่ทำให้พี่ชัยผิดหวังแน่นอนค่ะ” กานต์ธิดารู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ถึงกับนับเวลา เร่งอยากให้ถึงวันจันทร์โดยเร็ว“ถ้าธิดาทำได้อย่างที่พูด พี่ก็เบาใจ ถ้าไม่เข้าใจเรื่องงานก็ถามคุณจารุณี หรือไม่ก็โทร. มาถามพี่ก็ได้ พี่ยินดีช่วยเหลือ”“ธิดาขอบคุณพี่ชัยมากนะคะ” กานต์ธิดายกมือขึ้นไหว้ผู้จัดการแผนกด้วยความซาบซึ้ง ในความมีน้ำใจ และความเอื้ออาทร ที่มีให้เธอเสมอมา เขาเปรียบเสมือนพี่ชายอีกคนหนึ่งของเธอ“ไม่เป็นไรธิดา ธิดาก็เหมือนน้องสาวพี่คนหนึ่ง มีอะไรช่วยเหลือกันได้ ก็ช่วยเหลือกันไป พี่มีเรื่องบอกธิดาแค่น

“พี่คีย์ ผมน้องหนูยุ่งหมดแล้วนะ”เขมจิราลูบผมที่ยุ่งเหยิงของตนให้เข้าทรงดังเดิม“โอเคยังคะ” เธอมองเขาตาแป๋วรอคำตอบ“ในสายตาพี่ น้องหนูดูดีทุกอย่างครับ”“ค่า งั้นเราไปกันเถอะค่ะ น้องหนูเริ่มหิวแล้ว” เขมจิราลูบท้องตัวเองเบาๆ‘ก็เธอน่ารักแบบนี้ไง เขาถึงตัดใจจากเธอไม่ได้สักที’ ภาคีคิดเศร้าในใจ โดยไม่รู้ว่ามีใครอีกคนที่ยืนอยู่หลังประตูห้องทำงาน แอบมองมาด้วยสายตาที่เจ็บปวดรวดร้าว และเศร้าใจไม่แพ้กัน“นี่คงเป็นผู้หญิงที่เขารักสินะ เธอทั้งสวยและนิสัยดีแบบนี้เอง ถึงได้ครอบครองหัวใจเขาได้ทั้งดวง” กานต์ธิดาคิดเพียงลำพังในใจช่วงบ่ายชายหนุ่มไม่ได้กลับเข้ามาอีกอย่างที่บอกไว้ ทำให้กานต์ธิดา มีสมาธิในการอ่านเอกสารมากขึ้น และเวลาก็ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน เมื่อเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น“น้องธิดา ยังไม่กลับบ้านอีกหรือคะ นี่ห้าโมงเย็นแล้วนะคะ เลยครึ่งมาแล้วด้วย เลิกงานกลับบ้านได้แล้วค่ะ” จารุณีบอกกล่าวด้วยความเป็นห่วง เพราะเธอเห็นว่ากานต์ธิดานั่งทำงานอยู่ในห้องทั้งวัน ไม่ยอมออกไปทานข้าวตั้งแต่เที่ยง“งานยังไม่เสร็จเลยค่ะพี่ณี เหลืออีกตั้งเยอะ”“ค่อยมาทำต่อพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ”“แต่ท่านประธานให้

แสงแดดอ่อนๆยาม เช้าสาดส่องลอดช่องผ่านผ้าม่านลายลูกไม้สีขาวเข้ามากระทบกับดวงหน้าหวาน ทำให้กานต์ธิดารู้สึกตัวตื่น แพขนตางอนงามเริ่มขยับขึ้นลงสองสามครั้ง ก่อนจะลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่หญิงสาวเห็นคือเพดานห้องสีขาว จึงรู้ทันทีว่า ไม่ใช่ห้องนอนของตนอย่างแน่นอน“ที่นี่ที่ไหนกัน” วินาทีต่อมากานต์ธิดาตกใจแทบช็อก เมื่อรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรมาพาดลำตัว พยามขยับตัวแล้วขยับไม่ได้ จึงก้มลงไปมองสิ่งนั้นทันที“คุณภาคี” คำถามต่อมาเกิดขึ้นในใจ คือเธอมาอยู่ที่นี่กับเขาได้อย่างไรกัน และพยายามยกแขนแกร่งออกจากหน้าท้องแบนราบแต่ไม่สำเร็จ พยายามอยู่หลายครั้งจนเหนื่อย จึงเปลี่ยนใจทิ้งตัวลงนอนตามเดิม น่าจะง่ายกว่างัดแขนเขาออกจากตัวภาคีพลิกตัวมาทางหญิงสาว พร้อมใบหน้าอันหล่อเหลาซบลงที่อกอิ่มเข้าอย่างจัง กานต์ธิดาถึงกับแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน แถมเขายังเบียดตัวมาแนบชิดกับเธอมากขึ้นประหนึ่งว่านั่นเป็นหมอนข้าง จนกระทั่งเสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้นและดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ภาคีจึงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียงมารับสาย ทั้งที่ยังไม่ลืมตา“ครับ” เขากรอกเสียงตามสายสั้นๆ เพราะยังไม่เต็มตื่นดี“เกิดอะไรขึ้นคุณจารุณี