บททั้งหมดของ เมียแต่งที่ (ไม่) รัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทนำเสียงร้องไห้ของทารกน้อยวัยสามเดือนดังขึ้นลั่นบ้าน ขณะที่ณิชากำลังแต่งตัวหลังจากอาบน้ำเสร็จ หญิงสาวในชุดอยู่บ้านง่าย ๆ เสื้อยืดตัวบางกับกางเกงผ้าขาสั้นประมาณหัวเข่ารีบใช้ผ้าขนหนูซับผมที่เพิ่งสระมาแบบลวก ๆ พอให้แห้งหมาด ก่อนจะโยนมันลงตะกร้าผ้าที่ใช้แล้ว จากนั้นก็รีบสาวเท้าลงไปยังชั้นล่างทั้งที่ผม

ความเย็นชา“พี่ใจขอยืมค่ะ”“ยืมทำไม” น้ำเสียงเขาเข้มขึ้น สีหน้าฉายความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน“ยะ...ยืมไปใช้หนี้ค่ะ” ณิชาตอบเสียงสั่นนิด ๆ ด้วยหวั่นกลัวน้ำเสียงและสีหน้าของเขา ถึงแม้เธอจะไม่ได้ทำอะไรผิดก็ตาม “พี่ใจเป็นหนี้นอกระบบ ตอนนี้โดนเจ้าหนี้ตามทวง แล้วไม่มีเงิน ก็เลยมาขอยืมชาไปใช้หนี้ก่อนค่ะ”

บทที่ 2คนรักณิชาที่กำลังจะก้าวขาเข้าไปในบ้านหยุดชะงัก เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นรองเท้าสีสันสดใสแปลกตาคู่หนึ่งที่ถอดเอาไว้ข้าง ๆ เฉลียงบ้าน จำได้ว่าเมื่อเช้าก่อนจะออกไปซื้อของข้างนอก ไม่มีรองเท้าคู่นี้อยู่ในบ้านและไม่ใช่ของดวงใจอย่างแน่นอนกันตยศที่เดินตามหลังมาติด ๆ ก็หยุดชะงักตาม ก่อนจะเอ่ยถามแกมบ่น

คนรัก“พี่ขอบคุณคุณชามากนะคะที่ให้พี่ยืมเงิน” ดวงใจเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเจ้านายสาวที่นั่งดื่มน้ำสมุนไพรอยู่ตรงข้าม เด็กหญิงณิศราหลับไปได้สักพักแล้ว แม่บ้านวัยกลางคนจึงมีโอกาสพูดคุยกับณิชา เพื่อขอบคุณเรื่องที่เธอให้หล่อนยืมเงินก้อนใหญ่เมื่อเช้านี้“ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าช่วย ๆ กัน” หญิงสา

ชีวิตแม่ลูกอ่อน“ถ้าไม่มีใครมีคำถามเพิ่มเติม ผมขอปิดการประชุมไว้เพียงเท่านี้ ขอบคุณครับ” วินทร์กล่าวขึ้นเมื่อการประชุมดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย และไม่มีใครสงสัยหรือมีคำถามอะไร รองประธานหนุ่มพับปิดไมค์ตรงหน้า หยิบแท็บเล็ตและเอกสารสามสี่แผ่นที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาถือ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินออกไปจากห้