ตอนที่ 5

  ฉันเดินตามพี่ชิวเอ๋อ เข้ามาภายในห้องนอนส่วนตัว ที่จัดตกแต่งไปด้วยโทนสีแดงแสนร้อนแรงก่อนจะเดินเลี้ยวเข้ามาภายในห้องแต่งตัวก็ถึงกับต้องชะงักเมื่อเสื้อผ้าที่ห้อยแขวนเรียงรายมีแต่ชุดกี่เพ้าหลากหลายสีสันอยู่เต็มตู้ จนต้องหันไปถามพี่เลี้ยงของตัวเองด้วยความสงสัยในทันที

        “ทำไมเสื้อผ้าของฉัน ถึงได้มีแต่ชุดกี่เพ้าทั้งหมดเลยล่ะพี่ชิว” 

        “คือ คุณหนูอยากใส่เพื่อเอาใจครอบครัวของคุณเฟยหลงค่ะ เลยจ้างร้านสั่งตัดมาทุกสีทุกแบบเพื่อใส่ในชีวิตประจำวัน” ชิวเอ๋อ พูดตอบคุณหนูของเธอด้วยรอยยยิ้มบางๆเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่คุณหนูไปสั่งเสื้อผ้าแม้จะไม่ถูกใจแต่ก็ใส่เพื่อจะเอาใจครอบครัวของคุณเฟยหลง ผู้ชายที่คุณหนูรักสุดหัวใจ

        “แล้วมีชุดอื่นนอกเหนือจากชุดพวกนี้ไหม” 

        “จะมีก็เพียงชุดนอนค่ะ นอกนั้นไม่มีแล้ว คุณหนูอยากได้ชุดใหม่เหรอคะ” 

        “อืม ว่าแต่พี่ชิว คือฉันมีเงินไหม หมายถึง ฐานะของฉัน พอจะมีเงินเหลือซื้อเสื้อผ้าหรือเปล่า” ฉันเอ่ยตอบและรีบถามคำถามที่ฉันอยากรู้มาตลอดว่า ฉันมีเงินมากพอที่จะใช้ชีวิตให้มีความสุขต่อจากนี้ได้ไหม   

        “มีสิคะ คุณหนูเป็นถึงลูกสาวคนโตของท่านเจ้าสัววีระ ผู้ร่ำรวยติดอันดับต้นๆของประเทศจะไม่มีเงินได้ยังไงกันล่ะคะ” ชิวเอ๋อ พูดตอบอย่างเข้าใจว่า ตอนนี้คุณหนูของเธอน่าจะยังคงจำเรื่องราวที่ผ่านมาไม่ได้และเธอตั้งใจจะค่อยๆเล่าเรื่องราวเพื่อฟื้นฟูความจำของคุณหนูให้กลับมาโดยเร็วที่สุด

“อ๋อ เข้าใจแล้ว ฉันคิดว่าอาจจะต้องออกไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ทั้งหมด พี่ชิวก็ไปกับฉันด้วยนะ” ฉันเอ่ยบอกพี่เลี้ยงของฉันอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาทันที เมื่อรู้ว่าฉันมีเงินให้จับจ่ายใช้สอยได้อย่างสะดวก 

“ได้ค่ะคุณหนู”

“พี่จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ ฉันอยากจะพักผ่อนแล้ว”

“งั้นพี่ขอตัวก่อนนะคะ” ชิวเอ๋อ ที่ได้ยินคำพูดของคุณหนูก็รีบขอตัวและเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็วเพื่อให้คุณหนูได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ 

 ฉันยืนมองพี่ชิวเอ๋อ และเดินออกจากห้องไปจนพ้นสายตาจึงได้เดินมานั่งลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่พร้อมกับกวาดสายตามองไปยังรอบห้องด้วยหัวใจที่รู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดายเหมือนมีชีวิตใหม่อยู่คนเดียวบนโลกใบนี้ และไม่รู้ว่า ต่อจากนี้ฉันต้องเผชิญกับปัญหาอะไรอีกไหม

“เฮ้อ... หลินหลิน เธอมีศัตรูที่ไหนหรือเปล่านะ” 

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอนหลังทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงนอน โดยสายตามองนิ่งไปยังเพดานของห้อง ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความวูบไหว เมื่อจู่ ๆ ก็นึกถึงใบหน้าของคนทรยศที่หักหลังฉันทั้งสองคน ความแค้นก็ปะทุขึ้นมาแทบจะทันที  

“ป่านนี้พวกแกคงจะมีความสุขมากเลยสินะ ที่รู้ว่าฉันตายจากโลกนั้นไปแล้ว ฉันขอให้พวกแกทั้งสองคนฉิบหายและทุกข์ทรมานมากกว่าฉันเป็นร้อยเท่า ขอให้พวกแกไม่ตายดีและขอให้ครอบครัวของฉัน เอาคืนพวกแกอย่างสาสม ไอ้คนทรยศ!!”

ฉันพูดขึ้นด้วยแววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตจนเผลอกำมือแน่นอย่างนึกเจ็บใจ ก่อนจะเริ่มคิดทบทวนเรื่องของตัวเองที่ผ่านมาแล้วเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ 

#อีกด้านของโลก     

“ฮือ ฮือ...หลินหลินไม่น่าด่วนจากพี่ไปเร็วขนาดนี้เลยทำไมถึงไม่ยอมฟังพี่อธิบายกันบ้างเลย”

ปกป้อง ร้องไห้ฟูมฟายออกมาราวกับคนเสียสติ พร้อมทั้งกอดร่างไร้วิญญาณของอดีตแฟนสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงคนไข้

หลังจากที่เขาเดินแยกมากับลินดาได้ไม่นาน ก็ได้รับข่าวว่าหลินหลินกระโดดน้ำฆ่าตัวตายและเสียชีวิตแล้ว ทำให้เขาและลินดารีบมาที่โรงพยาบาลแทบจะทันที

เพราะกลัวจะถูกตรวจสอบเส้นทางการเงินของเขารวมทั้ง บริษัทออกแบบงานอีเว้นท์ต่าง ๆ ที่ลินดาแอบโอนถ่ายหุ้นของหลินหลินมาเป็นของเธอเรียบร้อยแล้ว 

“หลินแกเข้าใจฉันกับพี่ปกป้องผิดไปนะ ฮือ ฮือ มันไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิดสักนิดเลย ทำไมแกถึงได้คิดสั้นแบบนี้” ลินดา ก้มหน้าร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ 

“พวกเธอสองคนหยุดร้องไห้ฟูมฟายเถอะนะ ลูกสาวของฉันอาจจะไร้สติไปชั่วขณะถึงได้ตัดสินใจทำแบบนี้ลงไป”  

ภากร พ่อของหลินหลิน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นชา ก่อนจะเหลือบสายตามองไปยังลูกสาวตัวน้อยที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากกับการต้องสูญเสียลูกสาวที่รักของเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ

“พ่อครับ ผมรักหลินหลินด้วยใจจริง เพราะความเข้าใจผิดของเธอที่คิดว่าผมกับลินดาแอบมีความสัมพันธ์กัน จึงทำให้หลินหลิน ผู้หญิงที่ผมรักต้องคิดสั้นแบบนี้ ฮือ...ฮือ มันเป็นความผิดของผมกับลินดาเอง พวกผมผิดเองครับ”

ปกป้อง รีบขยับตัวแล้วลงไปคุกเข่าต่อหน้าพ่อของหลินหลิน ที่เป็นถึงประธานของบริษัทนำเข้าสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ รวมทั้งยังมีอิทธิพลมากที่สุดเช่นกัน

“ความผิดของพวกเธองั้นเหรอ อืม ฉันเข้าใจแล้วพวกเธอสองคนกลับไปก่อนเถอะ ไว้มีโอกาสก็ค่อยเข้ามาพูดคุยกันใหม่ก็แล้วกัน”

ภากร พูดและพยักหน้า โดยที่สายตาจ้องมองไปยังคนทั้งสองด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา 

“ได้ครับ ผมกับลินดาขอตัวก่อนนะครับคุณพ่อ”

ปกป้อง ที่เห็นแววตาของพ่อหลินหลินก็ถึงกับแอบเหงื่อตกขึ้นมาและรู้สึกไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะรีบเอ่ยและขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับลินดาอย่างรวดเร็ว 

ลูกน้องคนสนิทของภากร ที่มองคนทั้งสองคนจากไปแล้วก็รีบขยับตัวเข้ามาใกล้พร้อมทั้งเอ่ยขึ้นมาราวกับรอรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย

“ท่านประธานครับ” 

“มึงไปจัดการพวกมันสองคนให้เรียบร้อย เอาให้พวกมันทรมานที่สุดให้สมกับสิ่งที่มันกล้าคิดทรยศลูกสาวกู อย่าให้เหลือแม้แต่ร่างไว้เผาผี!!”  

ภากร เอ่ยสั่งเสียงเข้มแววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นจนแทบจะกระอักเลือดขึ้นมา ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคนทั้งสองแอบคบหากันและวางแผนหลอกลวงลูกสาวของเขาที่หลงรักผู้ชายอย่างหัวปักหัวปำ จนเขาต้องให้คนแอบส่งภาพหลักฐานการพลอดรักของคนทั้งสอง เพื่อให้หลินหลินตามมาดูด้วยตาของตัวเอง แต่เขากลับไม่คิดว่าลูกสาวตัวน้อยของเขาจะคิดสั้นได้ถึงขนาดนี้

“ได้ครับท่าน” 

ภากร เหลือบสายตามองลูกน้องเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะค่อยๆก้าวเดินเข้าไปยืนใกล้ๆลูกสาวตัวน้อยที่นอนแน่นิ่งไร้วิญญาณด้วยหัวใจที่เจ็บปวด

เขายกมือขึ้นมาลูบหัวเล็กๆอย่างแผ่วเบาพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลรินออกมาด้วยความเสียใจ 

“พ่อจะแก้แค้นพวกมันทั้งสองคนให้ตายตามลูกไปอย่างทุกข์ทรมานที่สุดอย่างแน่นอน ตอนนี้ลูกก็หลับให้สบาย อย่าได้เป็นห่วงอีกเลยนะ หลินหลินลูกรักของพ่อ”  

ภากรพูดจบก็จูบลงที่หัวเล็กๆของลูกสาวตัวน้อย พร้อมทั้งทรุดเข่าโอบกอดร่างของลูกสาวและร้องไห้โฮออกมาด้วยความเสียใจในทันที