ตอนที่ 4

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนรถตู้คันหรู โดยมีคู่หมั้นอย่างเฟยหลงนั่งนิ่งเงียบอยู่ตรงเบาะที่นั่งข้างๆกันโดยสายตาของฉันจ้องมองออกไปยังวิวด้านนอกที่มีตึกอาคารพาณิชย์เรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก

รถยนต์ที่แล่นผ่านไปมา รวมทั้งผู้คนกำลังเดินพลุกพล่านจับจ่ายใช้สอยและใช้ชีวิตดูไม่แตกต่างกันกับโลกที่ฉันจากมาเลยสักนิดเดียวเพียงแต่จะมีเสื้อผ้าที่ดูแปลกตาไปทางเชื้อสายจีนแบบร่วมสมัย นี่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นโลกคู่ขนานหรือเปล่านะ ฉันคงจะต้องปรับตัวเองเพื่อให้กลมกลืนกับพวกเขาให้มากที่สุดระหว่างที่ฉันกำลังนั่งคิดถึงการมีชีวิตรอดบนโลกใบใหม่อย่างเพลินๆก็ได้ยินเสียงเข้มดุเอ่ยดังแทรกขึ้นมา

“ต้องการให้ฉันไปส่งที่บ้านของท่านเจ้าสัวหรือจะกลับบ้านเลย” เฟยหลง เอ่ยถามขึ้นมา พร้อมกับเหลือบสายตามองไปยังหญิงสาวด้านข้างของเขาอย่างคนจับผิด เพราะหลังจากที่หลินหลิน ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง พฤติกรรมต่างๆที่แสดงออกกับเขา มันทำให้ตัวของเขาเองรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยและจากการสอบถามคุณหมอที่รักษาก็บอกว่า เธอหยุดหายใจไปเกือบสองนาทีอาจจะเกิดภาวะแทรกซ้อนทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราวก็เป็นได้

“....” ฉันนิ่งเงียบไม่พูดตอบกลับ เพราะไม่รู้ว่าตาบ้านี่กำลังพูดกับใคร 

“ฉันถามเธอไม่ได้ยินหรือไง หลินหลิน” 

“อ้าว..คุณถามฉันเหรอ ฉันนึกว่าคุณคุยคนเดียวเสียอีก”ฉันหันไปพูดตอบเฟยหลงด้วยสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความยียวน

“สรุปจะให้ฉันไปส่งที่ไหน” เฟยหลง ที่ได้ยินคำตอบและท่าทางกวนประสาทของหลินหลินก็รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาเล็กน้อย จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นราวกับข่มอารมณ์ของตัวเองไว้

“ปกติฉันอยู่ที่ไหน ก็ไปที่นั่นแหละ” ฉันพูดตอบแบบส่งๆ เพราะฉันก็ไม่รู้ว่า หลินหลินคนเดิมพักอยู่ที่ไหนเหมือนกัน ก่อนจะต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของเฟยหลงเอ่ยสวนดังขึ้นมา

“อี้หยาง กลับบ้าน!!” 

ฉันที่ได้ยินเฟยหลงพูดจบ ก็หันไปมองหน้าของเขาพร้อมกับแอบทำปากขมุบขมิบล้อเลียนคำพูดของเขากับคนขับรถ

ก่อนจะต้องชะงัก เมื่อจู่ๆ เฟยหลงหันหน้ามาสบตามองฉันนิ่ง ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชาและกลิ่นอายสังหารบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องรีบก้มหน้าลงแล้วเบนสายตามองไปยังนอกหน้าต่างอย่างเลิ่กลั่กทันที

“จ้องกันขนาดนี้ เขาคงไม่คิดจะฆ่าฉันหรอกนะ “ 

# คฤหาสน์เฟยหลง

“ยินดีต้อนรับว่าที่นายหญิงกลับบ้านค่ะ” 

ฉันที่ก้าวลงจากรถยนต์คันหรูและหยุดยืนนิ่งมองไปยังหน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์ ที่มีสาวใช้อยู่ในชุดยูนิฟอร์มเดียวกันกำลังยืนเข้าแถวเป็นแนวยาวทั้งสองฝั่ง

แล้วก้มโค้งทำความเคารพอย่างนอบน้อมแทบจะทันที ด้วยความแปลกใจ นี่คนรวยที่นี่เขาเจ้ายศเจ้าอย่างขนาดนี้เลยเหรอ พร้อมทั้งมองไปยังรอบบ้าน ที่แสนโอ่อ่าใหญ่โตด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะได้ยินเสียงเข้มของเฟยหลง เอ่ยดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ยืนงงอะไร ทำไมไม่เดินเข้าบ้านล่ะ”

เฟยหลง เอ่ยถามหลินหลินด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสงสัยเมื่อเห็นแววตาเป็นประกายของเธอที่มองไปยังรอบๆบ้านของเขาด้วยความสนใจ

 “นายก็เดินเข้าไปสิ เดี๋ยวฉันก็เดินเข้าไปเองจะมายืนรอทำไม” ฉันพูดขึ้นและเหลือบสายตามองเฟยหลงเล็กน้อยก่อนจะเบนสายตากวาดมองไปยังรอบๆบ้านด้วยความตื่นตาตื่นใจ

“นี่เธอ!! เหอะ อย่ามากวนใจฉันก็แล้วกัน” เฟยหลง แทบจะพูดอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินคำพูดกวนประสาทของหลินหลิน ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปด้านในตัวบ้านของเขาอย่างหงุดหงิด

“ชิ!! น่าจะเปลี่ยนชื่อจากเฟยหลง เป็นหลงตัวเองมากกว่านะ คิดว่าหล่อตายแหละ”ฉันที่เห็นท่าทางของคู่หมั้นหน้าตึง ก็อดที่จะหมั่นไส้ขึ้นมาไม่ได้ ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกชื่อของฉันดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“คุณหนูหลินหลินคะ”

ชิวเอ๋อ พี่เลี้ยงส่วนตัวของคุณหนูหลินหลิน เอ่ยเรียกผู้เป็นนายด้วยท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อยหลังจากที่คุณหนูพลัดตกน้ำ เธอก็ถูกทำโทษจากท่านเจ้าสัววีระอย่างหนัก เพราะดูแลปกป้องลูกสาวของท่านไม่ดี หลังจากโดนทุบตีก็ทำให้เธอป่วยอยู่หลายวันจนไม่สามารถไปดูแลคุณหนูของเธอที่โรงพยาบาลได้เลย

“เธอคือ??” ฉันหันไปเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

 “คุณหนูจำชิวเอ๋อ ได้ไหมคะ” 

 “ชิวเอ๋อ อ๋อ..จำได้สิทำไมจะจำพี่เลี้ยงส่วนตัวของฉันไม่ได้ล่ะ” ฉันทำท่านครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเอ่ย พยักหน้าเอ่ยตอบในทันทีเมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นหู ก่อนที่ชิวเอ๋อจะวิ่งร้องไห้เข้ามาสวมกอดฉันไว้แน่นอย่างรวดเร็ว

 “คุณหนูฮือ..พี่ได้ยินคนในบ้าน ลือกันว่าคุณหนูความจำเสื่อม เลยกลัวว่าคุณหนูจะจำพี่ไม่ได้” ชิวเอ๋อวิ่งโผเข้ากอดคุณหนูของเธอไว้แน่น ก่อนจะร้องไห้โฮออกมาด้วยความดีใจ 

 “คือเอาจริงๆนะ ตั้งแต่ฉันฟื้นขึ้นมา มันก็มีเบลอๆแบบ หลงลืมบางอย่างไปเหมือนกัน ฉันอาจจะต้องรบกวนพี่ชิว ช่วยฟื้นฟูความจำบางอย่างให้กับฉันด้วยจะได้ไหม” ฉันพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มบางๆ

เพราะเท่าที่จำได้ หลินหลินคนเดิมก็มี ชิวเอ๋อ พี่เลี้ยงส่วนตัวคนนี้และเพื่อนสนิทของเธออีกสองคนที่รักและหวังดีกับเธอจริงๆ 

“พี่ชิว งั้นเหรอคะ?” ชิวเอ๋อ เอ่ยถามขึ้นด้วยแววตาเต็มไปด้วยความแปลกใจเล็กน้อยกับคำสรรพนามและท่าทางของคุณหนูที่ดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเจน

“อือพี่ชิว ต่อไปฉันจะเรียกพี่ว่า พี่ชิว ก็แล้วกัน ตอนนี้พี่ก็ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ พี่ช่วยพาฉันเดินเข้าไปห้องนอนของฉันทีสิ คือว่า ฉันลืมน่ะ ว่าห้องนอนมันอยู่ตรงไหน” ฉันรีบพูดตอบเมื่อเห็นแววตาของพี่เลี้ยงจ้องมองมาทางฉันด้วยความสงสัย 

“อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ เชิญคุณหนูเดินตามพี่มาทางนี้เลย”

 “อือ”  ฉันพยักหน้ารับแล้วเดินตามพี่เลี้ยงเข้าไปยังด้านในตัวบ้านอันแสนใหญ่โตด้วยความตื่นตาตื่นใจในทันที 

#อีกด้าน 

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

“เข้ามา..!”

“คุณเฟยหลงครับ” อี๋หยาง เปิดประตูห้องทำงานพร้อมกับเอ่ยเรียกผู้เป็นนายที่กำลังยืนถือแก้ววิสกี้ราคาแพงและจ้องมองไปยังด้านนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความเรียบเฉย

“นายช่วยไปตรวจเช็กเรื่องราวทุกอย่างก่อนหน้านี้ของหลินหลินมาทั้งหมด ว่าจริงๆแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอถึงได้ตกลงไปในแม่น้ำแบบนั้น ฉันขอด่วนที่สุด” 

เฟยหลง หันกลับไปมองตามเสียงพร้อมกับเอ่ยสั่งเลขาของเขาด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา ก่อนจะได้ยินชื่อผู้หญิงที่เขาเผลอลืมเลือนไปแล้วเพราะเขาต้องอยู่เฝ้าหลินหลินที่โรงพยาบาลตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อในตลอดหลายวันที่ผ่านมา

 “ได้ครับ  แล้วเมื่อเช้านี้ คุณหนูเหม่ยลี่โทรมาขอนัดทานข้าววันเสาร์นี้ คุณเฟยหลงจะให้ผมตอบรับหรือปฏิเสธดีครับ”

 “บ่ายสองโมง ฉันสะดวกเวลานั้น” เฟยหลงเอ่ยตอบ เสียงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” อี๋หยางโค้งรับคำสั่งผู้เป็นนาย ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวไปอย่างรวดเร็ว 

 เฟยหลงพยักหน้ารับและยกแก้วในมือกระดกขึ้นดื่มด้วยสีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด ก่อนจะเบนสายตาจับจ้องไปยังคู่หมั้นที่เขาแสนเกลียดชัง กำลังยืนพูดคุยกับคนสนิทของเธออยู่ทางหน้าบ้านเขาจึงเอ่ยพึมพำขึ้นมาคนเดียวเบาๆ 

“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเสแสร้งแกล้งลืมฉันจริงๆ หรือ ต้องการเรียกร้องความสนใจจากฉันกันแน่ หลินหลิน”