ตอนที่ 6

#วันเสาร์ 

“พี่ชิวช่วยไปบอกคนขับรถให้เตรียมรถให้ฉันที ฉันว่าจะออกไปซื้อของข้างนอกสักหน่อย” 

ฉันพูดขึ้นเมื่อเห็นพี่ชิวเอ๋อเปิดประตูเดินเข้ามาวางอาหารว่างบนโต๊ะในขณะที่ฉันกำลังใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กเช็ดผมตัวเองอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งด้วยท่าทีสบาย ๆ

หลังจากฉันออกจากโรงพยาบาลมาได้หลายวัน ก็สอบถามเรื่องราวต่าง ๆ ของหลินหลินคนเดิมจากพี่ชิวเอ๋อ รวมทั้งเก็บข้อมูลผู้คนที่รู้จักจนครบถ้วนแล้ว วันนี้ฉันจึงตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อสลัดคราบหลินหลินคนเก่าทิ้งไปเสียที 

“เอ่อ คุณหนูคะ คือว่า...” ชิวเอ๋อที่ได้ยินคำสั่งก็ถึงกับอึกอักขึ้นมาแทบจะทันที 

“พี่ชิว มีอะไรหรือเปล่า” ฉันหันไปเอ่ยถามพี่ชิวเอ๋อด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนใจผ่านหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง

“คือ คุณเฟยหลง เคยออกคำสั่งไม่อนุญาตให้คุณหนูใช้รถและคนของท่านอย่างเด็ดขาดค่ะ” ชิวเอ๋อ พูดตอบก่อนจะได้ยินเสียงของคุณหนูหลินหลินพูดถามขึ้นมาเบาๆ

“รถจอดตั้งเยอะแยะ แค่นี้ทำไมเขาต้องหวงกันด้วยล่ะ”

“คุณเฟยหลง กลัวคุณหนูจะไปตามรบกวนเวลางานของท่านที่ทำงาน ท่านก็เลยสั่งห้ามแบบนั้น” ชิวเอ๋อ เอ่ยตอบตามความจริงก่อนจะเห็นคุณหนูวางหวีลงบนโต๊ะเครื่องแป้งแล้วหันหน้ามาทางเธอพร้อมกับถอนหายใจออกมา

“เฮ้อ เมื่อก่อนอาจจะใช่ที่ฉันไปตามตื้อเฟยหลงเพราะฉันรักเขามาก แต่ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว ว่าถึงฉันจะอ้อนวอนขอความรักจากเขามากแค่ไหน คนไม่รักก็คือไม่รัก ทำดีแค่ไหนก็ไม่มีวันได้หัวใจจากเขาหรอกพี่ชิว”

ฉันถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับพูดขึ้นตามความรู้สึกของตัวเองที่ครั้งหนึ่งเคยรักผู้ชายคนนั้นอย่างมากมายแต่สิ่งที่ได้กลับมากลายเป็นคำหลอกลวงอันแสนเจ็บปวด 

“คุณหนูจะตัดใจจากคุณเฟยหลงหรือคะ”

“ใช่ ฉันจะตัดใจจากเฟยหลง ในเมื่อเขาเกลียดชังขี้หน้าฉันยังกับไส้เดือนกิ้งกือแบบนี้ ฉันคงไม่ทนอยู่ให้เกะกะลูกตาและพวกเราอาจจะต้องหาที่อยู่ใหม่แล้วล่ะ” ฉันพูดตอบพี่ชิวด้วยรอยยิ้มบางๆอีกครั้งอย่างคนตัดสินใจก่อนจะได้ยินเสียงของพี่ชิวเอ่ยถามกลับขึ้นมาราวกับประหลาดใจ

“คุณหนูจะย้ายออกจากที่นี่ด้วย”

“ก็ใช่น่ะสิ ฉันว่าจะหาเวลาเข้าไปคุยกับป๊าสักหน่อย พี่ชิวไปเตรียมตัวเถอะ ถ้าผู้ชายคนนั้นขี้งก ขี้หวงมากขนาดนั้น เราสองคนไปนั่งรถสาธารณะเอาก็ได้ค่ะ” ฉันพูดตอบพร้อมกับเบะปากมองบน เมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อของตานั่นที่ขัดกับนิสัยอย่างหมั่นไส้

“ไม่ให้ใช้ ฉันก็ไม่ง้อหรอก อีตาหลงตัวเอง”

 ” งั้นพี่ไปรอคุณหนูด้านล่างนะคะ” ชิวเอ๋อ เอ่ยจบก็รีบเดินออกมาจากห้องนอนของคุณหนูเพื่อลงไปยังด้านล่าง

แต่เมื่อเปิดประตูออกมาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นใบหน้าหล่อของท่านเจ้าของบ้านกำลังยืนทำหน้านิ่งอยู่ตรงหน้าประตูห้องของคุณหนู ทำเอาเธอถึงกับร้องเรียกชื่อออกมาด้วยความตกใจ

“คะ คุณเฟยหลง”

“จะไปไหนกัน” เฟยหลง เอ่ยถาม ชิวเอ๋อ คนสนิทของหลินหลินด้วยแววตานิ่งเรียบแม้ว่าภายในใจจะรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา เมื่อเขาดันบังเอิญเดินผ่านมาได้ยินประโยคที่หลินหลินพูดคุยกับคนของเธอว่าจะตัดใจจากเขา 

“คุณหนูหลินจะออกไปซื้อของข้างนอกค่ะ”

“งั้นไปบอกให้อี้หยาง เตรียมรถให้กับเธอ” 

“อะไรนะคะ!” ชิวเอ๋อ ถึงกับร้องถามออกมาราวกับตัวเองฟังผิดไปเพราะพี่อี้หยางคือคนของคุณเฟยหลง ถ้าให้เตรียมรถก็เท่ากับว่าคุณเฟยหลงจะไปกับคุณหนูงั้นเหรอ

“ต้องให้ฉันพูดซ้ำ” เฟยหลง เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองหน้าคนสนิทด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา ก่อนจะได้ยินเสียงตอบกลับด้วยท่าทางร้อนรนแทบจะทันที

“เปล่าค่ะ ชิวเอ๋อจะไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ “

เฟยหลง เหลือบสายตามองไปยังพี่เลี้ยงของหลินหลินเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองทางหน้าประตูห้องนอนด้วยแววตาวูบไหว พร้อมเอ่ยพึมพำขึ้นมาคนเดียวเบาๆ

“จะไม่รักไม่ชอบกันแล้วงั้นเหรอ เธอน่าสนใจมากจริงๆด้วยหลินหลิน”

#ด้านหลินหลิน

ฉันหมุนตัวเพื่อตรวจสอบเสื้อผ้าหน้าผมอยู่หน้ากระจกและยิ้มกว้างออกมากับความสวยของร่างใหม่ ที่ทำให้ฉันรู้สึกพึงพอใจและแฮปปี้มากที่สุด ก่อนที่ฉันจะรีบเดินลงมาด้านล่างแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นพี่ชิว กำลังยืนก้มหน้าอยู่ข้างรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่หน้าประตูทางออกด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ จนฉันรู้สึกแปลกใจขึ้นมาทันที 

“คุณหนูรถพร้อมแล้วค่ะ”

“พี่ชิวคะ ไหนพี่บอกกับฉัน ว่าตานั่น ไม่ให้ฉันเอารถและคนของเขามาใช้ไงแล้วนี่ทำไมถึง...” ฉันเอ่ยถามและจ้องมองไปยังพี่เลี้ยงของฉันอย่างเป็นคำถาม

“เอ่อ คือว่า...” ชิวเอ๋อ ถึงกับอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก

 “ชั่งเถอะ ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไม่ต้องเดินตากแดดออกจากซอยให้ร้อนเปล่าๆ” ฉันพูดตอบแบบตัดปัญหาเมื่อเห็นสีหน้าของพี่ชิวเอ๋อ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถก้าวขึ้นไปนั่งอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อหันไปเห็นคู่หมั้นหน้านิ่งของฉัน กำลังนั่งอยู่ข้างๆกัน จนฉันร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจทันที

“ว้าย นี่คุณ!!”

“ตกใจหรือไงที่เห็นฉัน” เฟยหลง หันไปเอ่ยถามหลินหลินด้วยแววตาเต็มไปด้วยความขบขัน เมื่อเห็นท่าทางตื่นตกใจของเธอที่เห็นเขานั่งอยู่ข้างๆเธอแบบนี้

“ก็ตกใจสิยะ คุณมานั่งเงียบๆแบบนี้ ฉันนึกว่าโดนผีหลอกตอนกลางวันแล้วเสียอีก” ฉันเผลอพูดแว้ดใส่เฟยหลงออกมาเสียงดังอย่างลืมตัว

“นี่เธอว่าฉันเป็นผีงั้นเหรอ?” เฟยหลงถึงกลับร้องถามออกมาแทบจะทันที  

“เอ่อ...คือ สงสัยว่าฉันคงจะขึ้นรถผิดคัน ขอโทษด้วยนะคะคุณเฟยหลง” ฉันรีบพูดตอบแบบเปลี่ยนเรื่องทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเผลอหลุดเป็นตัวเองออกมา และเอื้อมมือจะเปิดประตูลงแต่ก็กลับถูกมือหนาของเฟยหลงจับกุมมือของฉันไว้อย่างรวดเร็ว

“ขึ้นไม่ผิดหรอก ไอ้อี้ ออกรถเดี๋ยวนี้!!”เฟยหลง เอ่ยตอบหลินหลินด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกหญิงสาวตรงหน้าด่าเขาอีกแล้ว

เขาเงยหน้าพูดสั่งเลขาของเขาที่กำลังนั่งกลั้นขำจนตัวสั่นให้ออกรถทันที ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าสวยของหลินหลินที่เอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตามองเขา อย่างคาดโทษ ในขณะที่มือของเขายังคงจับกุมมือของเธอไว้ไม่ยอมปล่อย 

“เขาหล่อและหน้าตาดีขนาดนี้จะเป็นผีได้ยังไงกัน ยัยเด็กบ้า”