เมื่อฉันกลายมาเป็นนางร้ายที่คุณไม่รัก

ฉันก้มหน้าร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ พร้อมกับยกแขนโอบกอดตัวเองไว้แน่น จนมาหยุดยืนอยู่ที่สะพานริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง สายตาทอดมองไปตามลำน้ำที่แสนกว้างใหญ่และไหลเชี่ยวด้วยหัวใจที่แหลกสลาย“ฉันอ้วนแล้วมันยังไง ฮึก ฉันมันขี้เหร่แล้วมันยังไง!! คิดว่าพวกแกสองคนหน้าตาดีมากขนาดนั้นเลยใช่ไหม ถึงได้มาบู้บี้ฉันแบบนี้ นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ฮึก ฮึก ไอ้พวกทรยศ ฮือ...”ฉันพรั่งพรูคำพูดออกมา ราวกับอัดอั้นและเจ็บแค้น อยู่ภายในใจพร้อมกับทรุดตัวนั่งคุกเข่าลงที่พื้น แล้วร้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง“ถ้าฉันตายแล้วเกิดใหม่ ฉันต้องเจอผู้ชายที่หล่อกว่าพี่ ดีกว่าพี่และฉันจะไม่มีวันกลับไปรักผู้ชายแบบพี่ได้อีก ไอ้ปกป้องผู้ชายสารเลว” ฉันพูดขึ้นอย่างเจ็บใจและเจ็บแค้นจนฉันแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ ความคิดไม่ดีก็แวบเข้ามาในหัว ทำให้ฉันลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองไปยังแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกรากอย่างคนชั่งใจ ก่อนจะได้ยินเสียงของคนแก่เอ่ยดังขึ้นมาเบาๆจากทางด้านข้างของฉัน“แม่หนู ทำไมถึงได้มายืนร้องไห้อยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ” ฉันรีบหันไปมองตามเสียงก็เห็นคุณตาที่ค่อนข้างมีอายุอยู่พอสมควร ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มและท่าทางใจดี สวมใส่เสื้อคอจีนแ

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนรถตู้คันหรู โดยมีคู่หมั้นอย่างเฟยหลงนั่งนิ่งเงียบอยู่ตรงเบาะที่นั่งข้างๆกันโดยสายตาของฉันจ้องมองออกไปยังวิวด้านนอกที่มีตึกอาคารพาณิชย์เรียงรายอยู่เป็นจำนวนมากรถยนต์ที่แล่นผ่านไปมา รวมทั้งผู้คนกำลังเดินพลุกพล่านจับจ่ายใช้สอยและใช้ชีวิตดูไม่แตกต่างกันกับโลกที่ฉันจากมาเลยสักนิดเดียวเพียงแต่จะมีเสื้อผ้าที่ดูแปลกตาไปทางเชื้อสายจีนแบบร่วมสมัย นี่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นโลกคู่ขนานหรือเปล่านะ ฉันคงจะต้องปรับตัวเองเพื่อให้กลมกลืนกับพวกเขาให้มากที่สุดระหว่างที่ฉันกำลังนั่งคิดถึงการมีชีวิตรอดบนโลกใบใหม่อย่างเพลินๆก็ได้ยินเสียงเข้มดุเอ่ยดังแทรกขึ้นมา“ต้องการให้ฉันไปส่งที่บ้านของท่านเจ้าสัวหรือจะกลับบ้านเลย” เฟยหลง เอ่ยถามขึ้นมา พร้อมกับเหลือบสายตามองไปยังหญิงสาวด้านข้างของเขาอย่างคนจับผิด เพราะหลังจากที่หลินหลิน ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง พฤติกรรมต่างๆที่แสดงออกกับเขา มันทำให้ตัวของเขาเองรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยและจากการสอบถามคุณหมอที่รักษาก็บอกว่า เธอหยุดหายใจไปเกือบสองนาทีอาจจะเกิดภาวะแทรกซ้อนทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราวก็เป็นได้“....” ฉันนิ่งเงียบไม่พูดตอบกลับ เพราะไม่รู้ว่าตาบ้านี่

#วันเสาร์ “พี่ชิวช่วยไปบอกคนขับรถให้เตรียมรถให้ฉันที ฉันว่าจะออกไปซื้อของข้างนอกสักหน่อย” ฉันพูดขึ้นเมื่อเห็นพี่ชิวเอ๋อเปิดประตูเดินเข้ามาวางอาหารว่างบนโต๊ะในขณะที่ฉันกำลังใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กเช็ดผมตัวเองอยู่ตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งด้วยท่าทีสบาย ๆหลังจากฉันออกจากโรงพยาบาลมาได้หลายวัน ก็สอบถามเรื่องราวต่าง ๆ ของหลินหลินคนเดิมจากพี่ชิวเอ๋อ รวมทั้งเก็บข้อมูลผู้คนที่รู้จักจนครบถ้วนแล้ว วันนี้ฉันจึงตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อสลัดคราบหลินหลินคนเก่าทิ้งไปเสียที “เอ่อ คุณหนูคะ คือว่า...” ชิวเอ๋อที่ได้ยินคำสั่งก็ถึงกับอึกอักขึ้นมาแทบจะทันที “พี่ชิว มีอะไรหรือเปล่า” ฉันหันไปเอ่ยถามพี่ชิวเอ๋อด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนใจผ่านหน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง“คือ คุณเฟยหลง เคยออกคำสั่งไม่อนุญาตให้คุณหนูใช้รถและคนของท่านอย่างเด็ดขาดค่ะ” ชิวเอ๋อ พูดตอบก่อนจะได้ยินเสียงของคุณหนูหลินหลินพูดถามขึ้นมาเบาๆ“รถจอดตั้งเยอะแยะ แค่นี้ทำไมเขาต้องหวงกันด้วยล่ะ”“คุณเฟยหลง กลัวคุณหนูจะไปตามรบกวนเวลางานของท่านที่ทำงาน ท่านก็เลยสั่งห้ามแบบนั้น” ชิวเอ๋อ เอ่ยตอบตามความจริงก่อนจะเห็นคุณหน