ไม่อยากจะเชื่อ 1.1

ไม่อยากจะเชื่อ

กลับมาทางด้านหลี่ซือหยวน เมื่อเข้ามาในตลาดมืดก็มองหางานเผื่อว่ามีคนจะว่าจ้าง แต่เหมือนว่าวันนี้มีคนเข้ามาใช้แรงงานเยอะ เขาเลยแทบจะไม่มีงาน

“วันนี้เงียบเหงามาก แต่ผู้ว่าจ้างยังคงมีเหมือนเดิม”

อาเหอพูดอย่างปลงตก วันนี้เขายังไม่มีคนว่าจ้างเลย

“อย่าเพิ่งคิดมาก รอดูอีกสักหน่อยเดี๋ยวคงจะมีคนมาสอบถามเองแหละ” หลี่ซือหยวนให้กำลังใจสหาย แม้ว่าตอนนี้เขาเองก็ยังไม่มีคนว่าจ้างเหมือนกัน แต่ก็ยังมีความหวังว่าจะได้เงินกลับบ้าน

“นั่นสิ เหมือนวันนี้พ่อค้าไม่ค่อยมีหรือเปล่า แต่ฉันก็มาตั้งแต่เช้าเพิ่งมีลูกค้าคนเดียวเอง” อาเฉียวพูดขึ้นมาบ้าง

“เอาน่า อย่าเพิ่งคิดมากอย่างที่อาหยวนบอกนั่นแหละ รอดูอีกหน่อยเผื่อว่าช่วงเย็นจะมีงานให้ทำ พ่อค้าบางกลุ่มน่าจะมาช่วงเย็น”

อาเจิ้นเองก็ได้งานน้อยมาก บ้านเขาเองไม่ได้มีฐานะอะไร การทำงานเกษตรจึงไม่พอที่จะจุนเจอครอบครัว เลยต้องมาหาใช้แรงงานที่นี่แทบจะทุกวัน

ทั้งสี่คนเป็นสหายกันมานานแล้ว ยิ่งถ้ามีงานใหญ่ก็มักจะเรียกคนกันเองมาช่วย

ขณะนั้นก็มีคนที่หลี่ซือหยวนคุ้นตาเดินตรงเข้ามาหา

“พวกนายว่างกันใช่ไหม วันนี้มีขนของเข้าโกดัง ฉันต้องการห้าคน นายไหวไหม เจ้านายให้คนละสามหยวน แต่งานหนักหน่อยไม่รู้ว่าจะเลิกงานกี่โมง เสร็จเมื่อไรก็กลับเมื่อนั้น”

หลี่ซือหยวนได้ยินอย่างนั้นจึงยิ้มออกมา วันนี้ไม่เสียเที่ยวแล้วที่มาทำงาน เงินสามหยวนไม่น้อยเลย “พวกนายจะไปไหม”

“ไป!” ทุกคนตอบแทบพร้อมกัน

ทว่าขาดอีกคนหนึ่ง อาเฉียวจึงรีบไปหาสหายที่รู้จักเพราะคิดว่างานนี้พลาดไม่ได้ บางครั้งทำงานทั้งวันยังไม่ได้เท่านี้เลย

เมื่อทุกคนมาพร้อม จื่อหางจึงพาทุกคนออกมาจากตลาดมืด เพื่อไปขนของที่พ่อค้ามาส่งเข้าโกดัง และงานนี้ก็ไม่ได้หนักมากเนื่องจากทั้งห้าคนวางแผนงานอย่างดี ทำให้การขนของเข้าโกดังไม่ล่าช้าอย่างที่คิด

ส่วนหลี่เหมยเมื่อกลับเข้าบ้านเธอก็ตรงดิ่งเข้าครัว ไม่รู้ว่าวันนี้ทุกคนจะกินอะไร จึงตัดสินใจทำอาหารที่คิดว่าถูกปากทุกคน เธอเอาผักกูดออกมาผัดน้ำมันหอยใส่เนื้อหมูสามชั้น

แม้ว่าบ้านรองหลี่ของเธอไม่ได้ยากจนขนาดที่จะไม่มีอะไรกิน แต่การซื้อเนื้อมาทำกินทุกวันมันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้

และเธอทำหมูผัดพริกหยวกเพิ่มขึ้นมา และอาหารอย่างสุดท้ายคือ ปลานึ่งซีอิ๊ว

“แค่นี้ก็เรียบร้อยหวังว่าทุกคนจะชอบ แม้ว่าฉันเป็นนักเขียนแต่เรื่องทำอาหารไม่เป็นรองใครแน่นอน”

เธอพูดอย่างภูมิใจในการทำอาหารของตัวเอง

หลี่ลู่หรานนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องได้กลิ่นอาหารเลยคิดว่าจมูกเธอไม่ดี เพราะบ้านเธอไม่มีใครเข้าเมืองไปซื้อของ เลยนั่งอ่านหนังสือต่อ

ทว่าเมื่อได้กลิ่นอาหารจานเนื้อหนักเข้า ก็อดไม่ไหวรีบออกมาดู แล้วก็พบว่าพี่สาวทำอาหารมื้อเย็นเรียบร้อยแล้ว

“พี่รอง พี่ทำอาหารเองเหรอ!”

นี่คือสิ่งที่น่าตกใจที่สุด เนื่องจากที่ผ่านมานั้นพี่สาวของเธอไม่เคยเข้าครัว เรื่องที่จะทำอาหารเองไม่ต้องพูดถึงเลย

“ใช่แล้ว แปลกใจอะไรนักหนา พี่ไม่เคยทำใช่ว่าพี่จะทำไม่เป็น เมื่อครู่นี้พี่เดินไปเรื่อย ๆ เลยไปที่หมู่บ้านข้างเคียง ที่นั่นเหมือนมีตลาดเล็ก ๆ เลยได้เนื้อหมูมาน่ะ ตอนนี้ก็ลงกระทะเรียบร้อยแล้ว มีปลาด้วยนะ”

หลี่เหมยยังไม่พร้อมที่จะบอกใครเรื่องระบบเลยอ้างเรื่องนี้แทน เพราะหมู่บ้านข้างเคียงมีตลาดที่ได้รับการอนุญาตจากรัฐแล้ว ส่วนพ่อค้าแม่ค้าคือชาวบ้านที่ขออนุญาตไว้ และชาวบ้านทั่วไปที่หาของป่ามาขาย แต่ตลาดแห่งนี้ไม่ได้มีทุกวัน

หลี่ลู่หรานพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วก็ไม่สงสัยอะไรอีก ส่วนคนเป็นพี่ก็โล่งใจที่น้องไม่ถามต่อ

หลี่เหมยนั้นอยากแลกเปลี่ยนจักรยานออกมาสักคัน เพราะมันจะสะดวกต่อการค้าขาย แต่รู้ว่ายุคนี้ต้องทำเรื่องขออนุญาต เลยตั้งใจว่าคืนนี้จะถามพี่ชายเพราะเขาน่าจะรู้ว่าต้องทำอย่างไร

ตอนนี้หน้าบ้านรองหลี่ คนที่เดินผ่านไปมาต่างก็หยุดสูดดมกลิ่นของอาหารจานเนื้อ แม้ว่าภาครัฐจะจำกัดอาหารแต่ก็ไม่ห้ามไม่ให้กิน คนที่มีกำลังก็ซื้อกับสหกรณ์และร้านค้าของรัฐ

เนื่องจากว่าโรงฆ่าสัตว์จะมีเนื้อมาส่งทุกวันตอนฟ้ายังไม่ทันสว่างดี หรือก็ตามตลาดที่ได้รับอนุญาตและคนขายต้องซื้อเนื้อมาจากโรงฆ่าสัตว์เท่านั้น

“สงสัยหลี่เหมยได้เงินคืนหลายร้อยหยวน วันนี้บ้านรองหลี่เลยซื้อเนื้อมาทำกิน” ชาวบ้านคนหนึ่งพูดออกมาอย่างอิจฉา

เงินสี่ร้อยหยวนนั้นใช้ได้หลายปีเลยนะ!

“แต่หลี่กวงและภรรยายังไม่กลับบ้าน เรื่องซื้ออาหารไม่ใช่หลี่เหมยกับน้องสาวเหรอที่จัดการ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็สิ้นเปลืองและไม่ค่อยน่ารักที่ใช้เงินเกินตัว”