เมื่อฉันกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่เขียน 70s

เวรแล้วไงเข้ามาในนิยายที่เขียนเสี่ยวหลิง นักเขียนนิยาย เธอเขียนได้ทุกแนว แต่เวลานี้ต้องการเงินมากจึงเร่งปั่นนิยาย ซึ่งแนวที่กำลังทำเงินก็คือนิยายจีนย้อนยุค เธอจึงตัดสินใจเขียนขึ้นมาเรื่องหนึ่ง ตอนแรกตั้งใจจะเขียนจีนโบราณแต่บอกตามตรงว่าไม่ถนัดเลยต้องเขียนแนวนี้แทนการเขียนนิยายแต่ละเรื่องไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไหนจะต้องหาข้อมูล กว่าจะเค้นเนื้อหาและเขียนออกมาได้แต่ละตอนต้องกินยาแก้ปวดไปหลายเม็ด จะบอกว่าหลายกระปุกก็ไม่ใช่เรื่องโกหก“เฮ้อ...วางพล็อตเสร็จแล้วเหลือแต่ทรีทเม้นท์นี่สิจะทำยังไงดีละเสี่ยวหลิง” หญิงสาวบ่นกับตัวเองเล็กน้อย เนื่องจากเธอเป็นนักเขียนที่ชอบดั้นสดมากกว่าทำทรีทเม้นท์เส้นเรื่องไว้ “แกก็ดั้นสดสิ จะยากอะไร สรุปจะกินไหมข้าวน่ะ พวกฉันทำเสร็จแล้ว มีหมูกระทะด้วย จะกินก็รีบมา”เสียงของเพื่อนสนิทดังขึ้น ทำให้เสี่ยวหลิงรู้แล้วว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่คนเดียว!!หนำซ้ำวันนี้ทุกคนนัดกันกินหมูกระทะที่ห้องของเธอ แต่เจ้าตัวกลับลืมเสียสนิท มันน่าไหมล่ะ!“อ้าว! ฉันลืมเสียสนิทเลยว่านัดพวกแกมากินหมูกระทะ แต่ขอเขียนสักตอนก่อนได้ไหม แล้วค่อยไปกิน กำลังสมองแล่นเลย” เสี่ยวหลิงยังคงดื้อรั้น เธอต้องก

ระบบแลกเปลี่ยนสินค้าเมื่อพ่อแม่ออกไปหมดแล้ว หลี่ลู่หรานก็ดูพี่สาวอีกพักหนึ่ง พอพี่ชายกลับมาเธอจึงออกมาเพื่อต้มยา หวังว่าพี่สาวจะตื่นขึ้นมาในเร็ว ๆ นี้ส่วนพี่ชายอย่างหลี่ซือหยวนก็รีบออกมาทำงานเหมือนกัน แต่วันนี้เขาเข้าเมืองเพื่อไปใช้แรงงานในตลาดมืด เพราะนั่นจะทำให้ครอบครัวมีเงินเก็บไว้ใช้ยามจำเป็นหลี่เหมยเมื่อเห็นว่าทุกคนไม่อยู่แล้วก็รีบลุกขึ้นแล้วสะบัดศีรษะเล็กน้อยเพื่อคลายความมึนงง ไม่คิดเลยว่าเพราะไม่ค่อยได้พักผ่อนจากการที่เขียนนิยายเรื่องต่อเรื่องจนตัวเองต้องเข้ามาอยู่ในนิยายที่กำลังเขียน และเพิ่งเขียนได้ไม่กี่ตอนแม้จะวางโครงเรื่องไว้หมดแล้วก่อนตาย แต่ก็ไม่มีเนื้อเรื่อง แล้วแบบนี้เธอจะทำอย่างไรต่อไป“ฉันคงต้องเดินเรื่องต่อเอง ไม่รู้ว่าพระเอกของเรื่องจะนิสัยอย่างไร หากมาหลอกหลี่เหมย ฉันคงไม่เอาไว้แน่ พระเอกก็พระเอกเถอะ นางร้ายพ่วงตำแหน่งคนเขียนเรื่องนี้มีหรือจะไม่ทันเกม ว่าแต่นางเอกคือสหายของร่างนี้ใช่ไหม หากมีสหายหน้าไว้หลังหลอกแบบนี้อย่ามีเสียดีกว่า”หญิงสาวพูดกับตัวเอง โครงเรื่องต่อให้วางไว้แล้ว แต่เธอคือคนเขียนมีหรือจะเปลี่ยนไม่ได้ ในเมื่อพระนางอยากอยู่ด้วยกันก็ปล่อยไป เธอจะ

ทวงคืนอย่างเจ็บแสบหลี่ลู่หรานเดินคล้องแขนพี่สาวพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะตลอดทาง ทำให้หลี่เหมยรู้ทันทีว่าเด็กสาวคนนี้ร้ายไม่ใช่เล่นเหมือนกัน ถึงจะเป็นอย่างนั้นเธอมองว่าดีเหมือนกันจะได้ไม่โดนใครรังแก“ว่าแต่ความเรียบร้อยของน้องพี่หายไปไหนหมดแล้วเนี่ย เดินหัวเราะมาตลอดทาง ไม่กลัวใครเห็นแล้วตำหนิหรือไง”“โธ่...พี่รอง ฉันก็แค่หัวเราะอย่างสุขใจเท่านั้นเอง ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นรู้ตัวหรือยังว่าพี่หลอกด่าน่ะ ฉันอยากจะหัวเราะให้ลั่นทุ่งไปเลย” เด็กสาวยังคงชอบใจกับสิ่งที่เจอก่อนหน้านี้ ถ้าไม่เกรงใจคงหัวเราะมากกว่านี้แล้ว“ป่านนี้น่าจะรู้แล้วล่ะ พวกนั้นไม่โง่นานหรอก แต่ตอนนี้เราน่ะหยุดหัวเราะได้แล้ว หากเกิดแม่ได้ยินเข้าจะดุเอาน่ะสิ พี่ไม่ช่วยนะ”พอได้ยินพี่สาวบอกแบบนั้น หลี่ลู่หรานรีบปิดปากตัวเองทันที ไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงไร่ที่พ่อกับแม่ทำงานอยู่“พ่อ แม่” สองพี่น้องประสานเสียงเรียกพร้อมกับโบกมือให้ เมื่อสองสามีภรรยาเห็นว่าใครมาก็รีบวางอุปกรณ์ลง แล้วเร่งเท้าเดินมาหาด้วยความร้อนใจ“นี่หายป่วยแล้วเหรอ แดดเปรี้ยงขนาดนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอาอีกนะ” เฉินรุ่ยเมิ่งรีบพูด พร้อมกับสำรวจร่างกายของลูกเลี้ยงอย่าง

นี่คือพระเอกใช่ไหมเมื่อออกจากห้องกระจายเสียง หลี่เหมยก็รีบพาน้องสาวมุ่งหน้ากลับบ้าน เพราะรู้ว่าตอนนี้หร่วนเจินฮ่าวน่าจะไปตามหาตัวเธอที่นั่นแล้ว“พี่ใหญ่ หากหร่วนเจินฮ่าวคนนั้นไม่จ่ายเงินและไม่ยอมคืนของทั้งหมดให้พี่ พี่จะทำอย่างไร” เด็กสาวเอ่ยถามพี่สาว เธอคิดว่าชายคนนั้นคงไม่มีเงินคืนแน่ แล้วเงินจำนวนนั้นที่ยืมไปก็ไม่น้อยเลย“ต่อให้ได้คืนไม่ครบ พี่ก็ต้องเอาเท่าที่มีก่อน ส่วนที่เหลือให้เขาทำสัญญาผ่อนจ่ายไปว่าจะจ่ายคืนยังไง แต่ต้องจ่ายเป็นรายเดือนนะ พวกยุวปัญญาชนได้เงินเดือนด้วยนี่ พี่ได้ข่าวว่าได้เดือนละสามหยวน” หญิงสาวตอบกลับ ก่อนจะพูดต่อ“อีกอย่างบ้านหร่วนก็ให้เงินลูกชายมาจำนวนหนึ่ง เพื่อแลกไม่ให้ลูกชายคนเล็กต้องมาทำงานในชนบท อย่างน้อย ๆ พี่ต้องได้เงินคืนไม่ทั้งหมดแต่ก็เกือบหมดล่ะ ส่วนของหรือตั๋วคงยากที่จะได้ครบ”เธอบอกออกมาตามความทรงจำของร่างเดิม และตามที่เธอได้วางโครงเรื่องนิยายไว้“ในเมื่อบ้านหร่วนให้เงินเขามา แล้วทำไมผู้ชายคนนั้นยังมาขอยืมพี่อีกล่ะ ฉันไม่เข้าใจเลย” เด็กสาวถามอย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมชายคนนั้นถึงได้มาขอยืมเงินพี่สาวเธอทั้งที่เขาเองก็น่าจะมีเงินมาเหมือนกัน“เพราะเขา

อย่ามายุ่งเกี่ยวกันอีกถังชุนเป้ยได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มมีสีหน้าไม่ค่อยดี เนื่องจากตอนนี้สายตาชาวบ้านทุกคนทุกคู่มองมาที่เธอเพื่อขอคำตอบ แต่ถ้าปฏิเสธว่าไม่เคยเอาอะไรมาจากหร่วนเจินฮ่าวเลย เธอก็จะกลายเป็นสตรีร้ายกาจแทนน่ะสิ เนื่องจากใครหลายคนก็เห็นว่าเขามักจะปกป้องเธอเสมอ และยังซื้อของมาให้เป็นประจำอยู่แล้ว“เอ่อ...ฉันไม่มีเงินหรอกนะ พี่ก็รู้ว่าบ้านฉันเป็นอย่างไร หรือพี่จะให้ฉันเอาของที่พี่ซื้อให้ไปขายล่ะ”เธอแสร้งบีบน้ำตาให้เห็น และยังทำตัวน่าสงสารเหมือนเดิม ซึ่งเรื่องนี้คนในหมู่บ้านรู้ว่าบ้านถังนั้นหากใครทำงานหรือหาเงินได้ทุกอย่างต้องส่งเข้ากองกลางทั้งหมด“ถ้าอย่างนั้นเธอเอาเสื้อผ้าที่ฉันซื้อให้ไปขาย แล้วเอาเงินมารวบรวมคืนหลี่เหมยก่อน เพราะไม่อย่างนั้นฉันต้องเดือดร้อนแน่”เขายังคงกดดันให้เธอช่วย ซึ่งสายตาก็มองเห็นภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านมองอยู่ ทว่าอีกฝ่ายกลับสงบนิ่งมากถังชุนเป้ยหันมาทางหลี่เหมยแล้วแสร้งบีบน้ำตาเรียกความสงสาร “หลี่เหมย เราสองคนเป็นสหายกันมานาน เธออย่าเพิ่งทวงเงินพี่เจินฮ่าวได้ไหม หากเธอทำได้ ฉันสัญญาว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับเขา”“เธออย่าทำอย่างนั้นเลย ฉันไม่ได้ต้องการผู้ชายคน