อย่ามายุ่งเกี่ยวกันอีก 1.2

พูดจบก็จับมือน้องสาวเข้าบ้าน ส่วนพ่อกับแม่นั้นกลับไปทำงานต่อ

“เก่งมากเลยพี่รอง ฉันสะใจมาก ไม่อยากจะเชื่อตาตัวเองเลย”

หลี่ลู่หรานเข้าบ้านมาก็หัวเราะอย่างชอบใจ ไม่คิดว่าจะเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ที่พี่สาวของเธอดักเล่นงานฝ่ายนั้นทุกทางยิ่งการกระทำของเธอเธอยิ่งสะใจมาก ต่อไปผู้ชายคนนั้นคงไม่กล้ามายืมอะไรพี่สาวเธออีก

“พี่ก็แค่ทวงของตัวเองคืนน่ะ เดี๋ยวพี่จะออกไปเดินเล่นสักหน่อย เธอก็อ่านหนังสือไปก็แล้วกัน” หลี่เหมยอยากไปทดลองระบบเสียหน่อย และอยากรู้ว่าเมื่อเธอซื้อสินค้ามันจะเอาออกมาได้จริงไหม

“ให้ฉันไปด้วยไหมพี่รอง” เด็กสาวรีบเสนอตัวทันที

“ไม่เป็นไรหรอกพี่จะไปเดินเล่น เรานั่นแหละอ่านหนังสือไปเถอะ อย่าให้คะแนนตกล่ะ เพราะหากเมื่อไรที่เปิดการสอบเกาเข่าอีกครั้ง พี่จะส่งเธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเอง”

“พี่ก็พูดไป ไม่รู้เมื่อไรที่มหาวิทยาลัยจะเปิดให้เรียนอีกครั้ง แค่จบมัธยมปลายก็พอแล้ว ฉันก็จะสอบเข้าทำงานดี ๆ เพื่อหาเงินเลี้ยงทุกคนเอง”

หลี่เหมยได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เธอมั่นใจว่าเมื่อถึงวันนั้น หลี่ลู่หรานจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แน่นอน อย่าลืมว่าเธอคือคนเขียนเรื่องนี้เอง

หญิงสาวเดินขึ้นเขามาเพียงลำพัง ใจนั้นไม่รู้หรอกว่าสิ่งไหนมีราคาบ้าง เพราะบนเขานี้มีแต่สมุนไพรและผักป่าเท่านั้น เดินขึ้นเขามาได้ไม่นานหน้าจอของระบบแลกเปลี่ยนก็ปรากฎขึ้นมา ซึ่งมันมีราคาแม้แต่เห็ดธรรมดา

“ว้าว เห็ดธรรมดาก็ยังขายได้ตั้งเหรอ งั้นฉันขอถามหน่อยสิ ในเมื่อขายของได้แบบนี้ ฉันจะเอาเงินในระบบออกมาใช้ได้ไหม”

‘เจ้านายไม่สามารถเอาเงินออกมาใช้ได้ เพราะค่าของเงินนั้นไม่เท่ากัน แต่เจ้านายสามารถแลกเปลี่ยนของในระบบได้ และของที่แลกมาสามารถเอาไว้ใช้หรือเอาไว้กินเอง หรือจะเอาไปขายก็ได้ แต่ที่นี่การค้ายังเป็นสิ่งต้องห้าม การซื้อขายมีเพียงร้านค้าของรัฐและร้านที่ได้รับใบอนุญาตเท่านั้น แต่เจ้านายสามารถเอาของไปขายที่ตลาดมืดได้’

หลี่เหมยเข้าใจแล้ว เธอไม่สนใจหรอกว่าเงินในระบบจะเอาออกมาได้ไหม ขอเพียงเธอสามารถซื้อสินค้าออกมาได้ก็พอแล้ว เรื่องหาเงินไม่ใช่ปัญหาเลยในเมื่อมีตลาดมืด สถานที่ของชาวบ้านในการจ่ายเงินซื้อสินค้าที่ไม่ต้องใช้ตั๋วหรือคูปอง 

“เอ๊ะนั่นเหมือนต้นถังเช่าเลย ราคาแพงไหม” หลี่เหมยถามขึ้นมา และหน้าจอระบบก็ปรากฎราคาให้และยืนยังว่านี่คือต้นถังเช่า

“โห ราคาไม่น้อยเลยนะเนี่ย มีตั้งหลายสิบต้น” ว่าแล้วก็รีบขุดออกมาและรีบแลกเปลี่ยนทันที แต่ขณะนั้นก็คิดบางอย่างออกมาได้ เธอรีบกวาดสายตาหาดูว่าสมุนไพรชนาดนี้มีอีกไหม และเมื่อดินมาไม่ไกลก็พบเป็นทุ่งกว้างเลย

“ตายแล้ว แบบนี้ก็รวยน่ะสิ” เธอยิ้มและพูดออกมาอย่างดีใจ แล้วรีบขุดต้นถังเช่าอย่างเบามือ ก่อนจะใช้เวลาราวสองชั่วโมงกว่าจะขุดออกมาหมด

‘เจ้านาย จะขายสินค้าไหม’ ลี่ลี่เอ่ยถามเพราะไม่เห็นว่าเจ้านายของเธอจะบอกขายสมุนไพรชนิดนี้

“ไม่ล่ะ ฉันจะเอาไปขายที่ร้านยา จะได้มีเงินมาหมุนเวียนในครอบครัว ส่วนในระบบฉันจะหาสินค้าชนิดอื่นเข้าไปขายใหม่ ฉันฝากถังเช่าไว้ในระบบหน่อยนะ” หลี่เหมยรู้ว่าระบบมีช่องสำหรับฝากของเลยตัดสินใจฝากไว้ก่อน

“จริงสิลี่ลี่ เธอมีความสามารถสแกนหาสมุนไพรราคาแพงในป่าแห่งนี้ไหม ฉันอยากหาเงินอีกสักก้อนเก็บไว้น่ะ” มีเงินในระบบเพื่อซื้อและแลกเปลี่ยนอาหารแล้ว เธอจึงอยากหาเงินเก็บไว้เพื่ออนาคตข้างหน้า

‘เรื่องนี้ฉันจัดการให้เองค่ะเจ้านาย เชื่อมือฉันได้เลย’

จากนั้นภาพตรงหน้าของหลี่เหมยก็ระบุตำแหน่งสมุนไพรมากมาย ซึ่งมีทั้งราคาแพงและสมุนไพรธรรมดาที่ชาวบ้านเก็บเพื่อรักษาตัวเอง อย่างเช่นสมุนไพรลดไข้

หลี่เหมยคิดว่าพรุ่งนี้เธอจะลองชวนพี่ชายมาดู วันนี้จึงตัดสินใจกลับบ้านก่อน แต่ก็ไม่ลืมที่จะแลกเปลี่ยนซื้อเนื้อและอาหารที่จะทำเย็นนี้ออกมาจากระบบ