เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ

เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ

last updateLast Updated : 2026-01-10
By:  ชงเมิ่งCompleted
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
124Chapters
8.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ซูหย่าฉินดาราสาวตัวท็อปถูกบ้านถล่มทับตาย ทว่าตายแล้วก็ตายไป ทำไมถึงต้องเกิดใหม่มาเป็นภรรยานายทหารที่ถูกทิ้ง ซ้ำยังยากจนไม่มีแม้แต่น้ำข้าวให้กิน ยังต้องเลี้ยงลูกฝาแฝดวัย5ขวบอีก นี่มันเกิดใหม่แบบไหนกัน

View More

Chapter 1

บทนำ ดาราสาวตัวแม่เกิดใหม่

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
124 Chapters
บทที่ 1 สวมบทคุณแม่ตัวร้าย
"หยาหยา ไม่ได้ตั้งใจ แม่อย่าตีหยาหยาเลย หยาหยากลัวแล้ว"เซียวอี้หยาร้องไห้ส่งเสียงอ้อนวอนสะอึก สะอื้น อยู่ในอ้อมแขนของพี่ชาย ซูหย่าฉินหยุดเท้าลงที่ตรงหน้าสองพี่น้องแล้วถอนหายใจยาว ตัวเธอลุกมาดูอีกฝ่ายด้วยความหวังดีแท้ๆ กลับถูกมองว่ามีเจตนาไม่ดีคิดแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา แต่เมื่อเห็นดวงตากลมโตของเด็กสาวอาบไปด้วยน้ำตาและความหวาดกลัว ความขุ่นเคืองในใจก็พลันจางหายกลายเป็นสงสาในทันทีเรื่องนี้จะโทษเด็กทั้งสองก็ไม่ได้ หากจะโทษก็ควรโทษคนเขียนบทที่สร้างตัวละครมารดาที่แสนร้ายกาจอย่างเจ้าของร่างเดิมขึ้นมา"เธอตัวเปียกไปหมดแล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ"เพราะไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกในใจของเด็กๆ อย่างไร ซูหย่าฉินจึงทำได้เพียงไล่ให้เด็กหญิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ทว่าอีกฝ่ายกลับก้มหน้าไม่ยอมขยับตัว หรือว่าอีกฝ่ายจะไม่คุ้นชินกับท่าทีแบบนี้ของเธอ ซูหย่าฉินคิดได้ดังนั้นก็สูดลมหายใจเข้าแล้วสวมบทคุณแม่ตัวร้าย ชักสีหน้าให้ดุ ปรับน้ำเสียงให้เข้ม"ฉันพูดไม่ได้ยินหรือไง! ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า!!"จบประโยคเด็กหญิงที่ควรรีบวิ่งไปเปลี่ยนชุดก็ร้องไห้น้ำตาอาบแก้มหนักกว่าเดิม ซูหย่าฉินมองอย่างไม่เข้าใจ หรือว่าเมื่อครู่เ
Read more
บทที่ 2 ไข่เพียงหนึ่งฟอง
เมื่อแสดงเจตนาของตนเองชัดเจนได้แล้ว ซูหย่าฉินก็ให้เด็กทั้งสองออกไปจากห้อง ก่อนที่ตนเองจะมานั่งทบทวนเรื่องราวดุจฝันนี้ เกิดใหม่? ข้ามเวลา? ทะลุมิติ? ไม่ว่าเธอจะมาอยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลใดก็ตาม เธอจะต้องหาทางกลับไปยังโลกเดิมของตนเองให้ได้ ทว่าคิดหาทางยังไม่ทันได้ท้องที่ว่างเปล่าก็ส่งเสียงร้องขึ้นมา ซูหย่าฉินถอนหายใจอย่างระอาใจ เอาเถิดปัญหามีไว้ให้แก้ แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้อง เมื่อคิดได้แล้วซูหย่าฉินก็ถอนหายใจอีกหน จากนั้นก็เปิดประตูห้องออกมา เพียงแต่ทันทีที่เปิดประตูห้องดวงตาเรียวดุจหงส์ก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงสวรรค์ สาบานว่านี่คือบ้านที่คนอยู่อาศัย!!หน้าต่างที่ไร้บานปิด มีเพียงลังกระดาษลังแปะกั้นบังลม กำแพงที่หลุดร่อนจนเห็นดินปั้นที่ใช้ก่อสร้าง หลังคาที่มีรอยรั่วจนแสงแดดทะลุส่องมาบนพื้นสว่างจ้า ยังไม่นับเครื่องเรือนที่แทบไม่สามารถใช้งานได้ในบ้าน และพื้นที่เต็มไปด้วยข้าวของมากมายจนแทบไม่มีทางเดิน เจ้าของร่างเดิมผู้นี้ หากสามารถพบหน้ากันสักครั้งเธอสาบานเลยว่าจะต้องสั่งสอนอีกฝ่ายสักยกสองยก"แม่หิวแล้วใช่ไหมคะ วันนี้ไก่ในเล้าออกไข่มาหนึ่งฟองหยาหยาต้มไว้ให้แม่แล้ว""แล้วเธอสองคนล่ะ ก
Read more
บทที่ 3 ตัดรากถอนโคน
เซียวอี้เหยามองมารดาของตนแต่งตัวงดงามเดินจากไปด้วยสายตาปวดร้าว เท้าที่เดินเข้าบ้านรู้สึกหนักกว่าทุกครั้ง หากแต่ก็ยังคงต้องฝืนทนก้าวเดินต่อ"พี่ชาย พี่กลับมาแล้ว"เมื่อได้ยินเสียงของน้องสาว ความรู้สึกหนักอึ้งในใจของเซียวอี้เหยาก็พลันเบาบางลง"รีบกินไข่ต้มเร็วเข้า"ทันทีที่เห็นไข่ต้มครึ่งฟองในมือของน้องสาว เซียวอี้เหยาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบจับเธอยืนหลบอยู่ด้านหลังแล้วกวาดตามองรอบๆ ตัวด้วยท่าทีหวาดระแวง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครนอกจากพวกเขาสองคนความตื่นกลัวก็ผ่อนคลายลง รีบหันมาจับไหล่เล็กเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ"หยาหยา เหตุใดเธอจึงเอาไข่ต้มมากิน หากผู้หญิงคนนั้นรู้เข้าต้องตีเธอตายแน่ๆ"เซียวอี้หยายิ้มกว้างสดใสให้พี่ชายก่อนจะจับมือเล็กหยาบกร้านของเขาออกมาแล้ววางไข่ไก่ครึ่งฟองลงบนกลางมือเล็ก"ไข่นี่แม่บอกว่าเบื่อ ไม่อยากกินแล้ว ให้เอาไปทิ้ง หยาหยาเสียดายจึงได้เก็บเอาไว้กิน"เอาไปทิ้ง ทั้งบ้านมีเพียงไข่ไก่วันละฟอง หญิงสาวใจร้ายคนนั้นยังให้เอาไปทิ้ง ช่างเป็นคนเอาแต่ใจไม่รู้คุณค่าของอาหารจริงๆ"พี่ชายรีบกินเถิด ไม่อย่างนั้นแม่กลับมาเห็นต้องตีหยาหยาแน่ๆ"เพราะกลัวว่าน้องสาวจะถูกตี เซียวอี้เหยา
Read more
บทที่ 4 หาทุนตั้งตัว
เมื่อแยกกับหลี่กัง ซูหย่าฉินก็รู้สึกปวดแสบท้องขึ้นมา คิดดูแล้วตั้งแต่เกิดใหม่ในร่างของนางร้ายตัวประกอบผู้นี้เธอก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย มือเรียววางบนหน้าท้องที่แบนราบ ชีวิตที่ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่ว่าจะอยู่ยุคไหนก็ลำบากจริงๆ คิดแล้วพาลให้นึกโมโหเจ้าของร่างเดิมยิ่งนัก ทั้งที่ทุกเดือนเซียวอี้หยาง สามีที่เจ้าของร่างเดิมหลงใหลผู้นั้นจะส่งเงินมาให้ถึงสามสิบหยวน แต่สตรีผู้นี้กลับใช้หมดในสามวัน ช่างเป็นผู้ที่ใช้ชีวิตได้โง่เขลาที่สุดเท่าที่เธอเคยพบเจอมาเลยทีเดียวแต่เรื่องในอดีตของร่างเดิมไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่เธอต้องใส่ใจก็คือตอนนี้จะทำอย่างไรจึงจะมีเงินซื้อของกินมาปะทังชีวิต พลันสายตาก็มองเห็นนาฬิกาเรือนสวยที่ข้อมือเล็ก นี่เป็นสิ่งของที่เซียวอี้หยางโยนให้หลังจากมีความสัมพันธ์กับเจ้าของร่างเดิม ที่ผ่านมาเจ้าตัวจึงมักใส่นาฬิกานี้โอ้อวดคนไปทั่วของของผู้ชายเฮงซวยจะเก็บไว้ทำไมกัน ไม่สู้เอามาแปลงเป็นทุนตั้งตัวคิดได้ดังนี้แล้วซูหย่าฉินก็ใช้ความทรงจำจากการอ่านบทละครนึกทบทวนเรื่องราวในเรื่อง หากจำไม่ผิดผู้เขียนได้กำหนดสถานการณ์ในยุคนี้ว่าเป็นช่วงขาดแคลนอาหาร ของกินของใช้ถูกรัฐบาลควบคุมราคาและปริ
Read more
บทที่ 5 ความลับของการเกิดใหม่
หลังจากได้เงินทุนมาตั้งตัวก้อนหนึ่งแล้ว ซูหย่าฉินก็วางแผนการเงินในใจ ตัวเธอในอดีตถนัดที่สุดก็คือการแสดง รองลงมาก็เป็นงานอดิเรกจำพวกการทำเครื่องสำอางค์แบบออแกนิค คิดแล้วก็ได้แต่โมโหตัวเองว่าครั้งก่อนน่าจะไปลงเรียนการทำอาหารสักหน่อย อย่างน้อยในยุคนี้ก็ยังสามารถนำมาทำอาชีพต่อยอดเงินทุนในกระเป๋าได้บ้าง ทว่าเรื่องในอนาคตสามารถรอได้ ที่รอไม่ได้ในตอนนี้ก็คือเรื่องปากท้องของตนเอง ดวงตาเรียวกวาดมองของในตลาดมืด แม้ว่าพวกนาฬิกา ของใช้ต่างๆ จะแพงกว่าในร้านของรัฐ แต่พวกของกิน ผัก ผลไม้ ธัญพืชกลับมีราคาถูกกว่า ดังนั้นหลังจากที่ซูหย่าฉินซื้อซาลาหกลูก ข้าวสารหนึ่งถุง เมล็ดข้าวโพดหนึ่งห่อ แม่ไก่สองตัว เสื่้อผ้าสำหรับเด็กทั้งสองอีกคนละสามชุด และของใช้ทั่วไปอีกเล็กน้อย เงินในกระเป๋าก็ยังคงเหลืออีกเก้าร้อยหยวนแขนเรียวเล็กหิ้วข้าวของพะลุงพะลังเดินออกมาจากตลาดมืด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มดวงหน้า คาดคะเนแล้วของในมือสองข้างรวมกันคงมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสิบกิโลกรัม เจ้าของร่างเดิมเป็นคนขี้เกียจ งานหนักไม่ทำ งานเบาไม่สู้ ถือของมาได้ไม่นานแขนเล็กๆ ก็ปวดจนสั่นสะท้านบ้าจริง! ในบทละครคนอื่นข้ามเวลา ทะลุมิติ เกิดใหม่
Read more
บทที่ 6 การเปลี่ยนแปลงของมารดา
   "เพราะพวกเธอมานอนในเล้าไก่ แม่ไก่จึงตกใจหนี ดังนั้นต่อไปห้ามมานอนที่นี่อีก!!" ห้ามมานอนที่นี่ เซียวอี้เหยาขบกรามแน่นในเขตรั้วบ้านนอกจากตัวบ้านและเล้าไก่ ก็ไม่มีที่ใดให้พวกเขาพี่น้องใช้หลบลมหลบน้ำค้างแล้ว มารดาผู้นี้ไม่ให้เขากับน้องสาวนอนที่นี่ต้องการให้พวกเขาหนาวตายหรืออย่างไร "แม่... ข้างนอกหนาวมาก ขอหยาหยากับพี่ชายนอนที่นี่เถอะนะคะ พวกเราจะนอนนิ่งๆ ไม่รบกวนแม่ไก่ในเล้า" เซียวอี้หยาอ้อนวอนทั้งน้ำตา ไหล่เล็กสั่นไหว สะอื้นเสียงเบาในลำคอ ราวกับกลัวว่าหากร้องไห้เสียงดังไปอาจทำให้มารดาตรงหน้าไม่พอใจมากขึ้น ซูหย่าฉินที่เห็นภาพนี้ในใจก็สั่นไหวจนสองตาร้อนผ่าว แต่ต้องฝืนกลั้นอดทนเอาไว้แล้วบอกพวกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่ได้! รีบตามแม่ออกมาเดี๋ยวนี้!!" เพราะกลัวว่าการต่อต้านต่อรองจะยิ่งทำให้มารดาขุ่นเคืองใจ และอาจพาลให้ถ
Read more
บทที่ 7 บ้านที่เปลี่ยนไป
 ซูหย่าฉินใช้เวลาร่วมสองชั่วโมงจึงสามารถจัดการขยะ และข้าวของที่ใช้การไม่ได้ภายในบ้านออกไปจนหมดได้สำเร็จ มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้า เพิ่งรู้ชัดในวันนี้ว่าการทำงานบ้านนั้นเหน็ดเหนื่อยเสียยิ่งกว่าการออกกำลังกาย แขนเรียวยกขึ้นเพื่อดูเวลาตามความเคยชิน แต่เมื่อพบความว่างเปล่าบรข้อมือก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้ ชีวิตที่ไม่รู้เวลาก็เหมือนการเดินทางที่ไร้เข็มทิศ วันหน้าเธอต้องซื้อนาฬิการาคาเบาๆ สักเรือนแล้ว ทว่าแม้ไม่มีนาฬิกา แต่กะประมาณด้วยสายตาตอนนี้ก็คงใกล้สว่างแล้ว ดังนั้นเธอจึงวางมือจากงานทำความสะอาดเข้าครัวไปก่อเตาอย่างทุลักทุเล โชคดีที่ครั้งหนึ่งเธอเคยถ่ายทำรายการวาไรตี้ชีวิตในชนบทมา ถึงแม้ว่าเบื้องหลังจะมีทีมงานจัดการอำนวยความสะดวกสบายและดำเนินการแทนแบบลับๆ แต่เธอก็พอได้รู้ได้เห็นมาบ้าง สุดท้ายก็สามารถก่อไฟหุงข้าวได้สำเร็จ โดยที่ระหว่างรอข้าวสุก ซูหย่าฉินก็ปลีกตัวไปเช็ดทำความสะอาดพื้น และเครื่องใช้ที่พอจะใช้งานได้เป็นการค่าเวลาจนกระทั่งข้าวในหม้อสุกได้ที่ หญิงสาวก็จัดการตั้งน้ำ มองซ้ายมองขวาเห็นว่าเด็กๆ ยังไม่ตื่นนอนก็เปิดระบบม
Read more
บทที่ 8 ความอบอุ่นจากมารดา
 "หยาหยา พวกเราไปล้างหน้าแปรงฟันกันเถอะ"ซูหย่าฉินมองดูท่าทีของเด็กชายที่แม้จะไม่ก้าวร้าว ต่อต้าน แต่ก็ชัดเจนว่ายังไม่ยอมรับในตัวเธอ สิ่งเดียวที่ทำให้เขายอมถอยและผ่อนปรนก็คือเซียวอี้หยาน้องสาวของเขา ทว่าตามบทบาทเดิมที่นักเขียนได้สร้างไว้ หลังจากที่เจ้าของร่างเดิมผู้นี้ขายเด็กทั้งสองให้กับกลุ่มค้ามนุษย์เซียวอี้หยาก็ถูกขายต่อไปยังสถานเริงรมย์ใช้ชีวิตเป็นทาสอารมณ์ของบุรุษวิปริตที่นิยมการมีความสัมพันธ์กับเด็กผู้หญิง ทรมานราวกับตายทั้งเป็นจนกระทั่งอายุสิบห้าเซียวอี้เหยาที่ผันตัวกลายเป็นคนค้าอาวุธใต้ดินที่ทรงอิทธิพลได้ตามหาตัวเธอจนพบและช่วยออกมา ทว่าทุกอย่างก็สายเกินแก้ไข เซียวอี้หยาที่บอบช้ำมายาวนานถึงสิบปีได้เลือกจบชีวิตของตนเองภายใต้อ้อมแขนของพี่ชาย และนี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เส้นความอดทนเซียวอี้เหยาขาดลง ความคิดบิดเบี้ยว กลายเป็นตัวร้ายที่โหดเหี้ยม ไม่เพียงจับซูหย่าฉินไปทรมารจนตกตายอย่างอนาถไม่ต่างจากเซียวอี้หยา ยังเป็นตัวร้ายที่ต่อกรกับเซียวอี้หยางพระเอกของเรื่องได้อย่างแยบยล สร้างความชื่นชอบและชื่นชมจากนักอ่านว่า นักเขียนวางปมหลังของตัวร้ายอย่างเซียวอี้เหยาได้ดีมาก
Read more
บทที่ 9 ความจริงล้วนไม่สำคัญ
 เซียวอี้หยางเดินออกมาจากห้องครัวก็ชะงักฝีเท้าในทันที ดวงตาคมเช่นบิดาจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของเซียวอี้หยาแล้วคล้ายมีแรงบีบอัดในอก สตรีร้ายกาจคนนี้ทั้งที่ตั้งใจจะขายเขาและน้องสาวในอีกสองวัน ตอนนี้ยังแกล้งมาวางท่าทำเป็นคนดีทำไมกัน ซูหย่าฉิน มองเห็นเงาของร่างเล็กก็คลายอ้อมแขนจากเซียวอี้หยา แล้วบอกเสียงอ่อนโยน"หยาหยา พาพี่ชายไปเล่นรอแม่ที่หน้าบ้านก่อน แม่จะเตรียมมื้อเที่ยงเพื่อขึ้นเขา""ค่ะ"เด็กหญิงขานรับด้วยท่าทีว่าง่าย ความน่ารักของเธอทำให้ซูหย่าฉินอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ รอจนเด็กทั้งสองออกจากบ้านไปแล้วเธอก็เข้าครัวเปิดระบบแล้วเข้าไปในพื้นที่เพาะปลูกนำไข่ไก่ออกมาอีกสามฟอง สายตามองไปเห็นสระน้ำขนาดไม่ใหญ่มากก็คิดเรื่องหนึ่งได้ หากระบบนี้เลี้ยงไก่ได้ เช่นนั้นปลา วัว แพะ แกะ ก็คงเลี้ยงได้เช่นกัน ซูหย่าฉินคิดวางแผนในใจ ก่อนจะออกจากระบบเร่งทำข้าวผัดไข่ใส่กล่องสามใบใส่ห่อผ้าถือออกมาที่นอกบ้าน ทว่ายังไม่ทันเปิดประตูรั้วเสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากด้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status