เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ

เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ

last updateHuling Na-update : 2026-01-10
By:  ชงเมิ่งKumpleto
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
124Mga Kabanata
8.7Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ซูหย่าฉินดาราสาวตัวท็อปถูกบ้านถล่มทับตาย ทว่าตายแล้วก็ตายไป ทำไมถึงต้องเกิดใหม่มาเป็นภรรยานายทหารที่ถูกทิ้ง ซ้ำยังยากจนไม่มีแม้แต่น้ำข้าวให้กิน ยังต้องเลี้ยงลูกฝาแฝดวัย5ขวบอีก นี่มันเกิดใหม่แบบไหนกัน

view more

Kabanata 1

บทนำ ดาราสาวตัวแม่เกิดใหม่

The steam scalded my skin, a burning reminder of the scalding humiliation that surrounded me. I shook my hand, gathering up shards of broken china, shards of my life in it. I was Luna a moment ago. I was something less than dirt on their feet now. Omega. The lowest of the low. All for spilling a cup of tea.

It was not my fault. Elara, Damien's mistress, had bumped my elbow, delicate china precariously perched on my forearm until it hit the floor. The scalded liquid sprayed, spattering a little on her, most of it scalding my hand. But Elara, a pro at melodramatics, had screamed, her arm hugged to her side as though it was in pieces. Damien, my husband, my Alpha, hadn't even looked my way. His eyes, always cold and distant, burned with a possessive fury that was all for me.

“How dare you,” he'd boomed, his deep voice rumbling in the pack house. The air shook with his Alpha power, heavy over me, suffocating me. “You did it on purpose!”

“I didn't,” I breathed, my words swallowed in the face of his rage. “Elara—"

“Don’t you even think of laying it on her,” he'd snarled, his hand flashing out to strike me. The force of it sent me reeling. The taste of blood was in my mouth, my cheek on fire. The room spun, pack members’ faces a haze of condemnation. None of them dared to intervene. None of them ever did.

“You’re a disgrace,” sneered Damien, his face twisted in disgust. “You’re not worthy to be called Luna. Guards! Remove her title. She will be marked Omega.”

The sentence was a death knell. Luna. A title I wore begrudgingly, not gladly, in tired acquiescence. It was nothing in this pack, nothing when Damien’s heart was already taken. But Omega… that was a death sentence. An existence of slavery, of humiliation, of being something less than human.

Two massive guards, their faces blank, their hold painful, took my arms in their grip. I didn’t struggle. There was no point. Struggling would be more painful. They dragged me to the marking chamber, the pack’s whispers in my ears, biting as pieces of jagged glass.

The marking iron was scaldingly hot, the smell of burned flesh in my face. I closed my eyes, bracing myself for the torture. The brand, a crude symbol of the Omega, was burned into my skin, a permanent mark of my humiliation, my worthlessness. It was a mark not just on my body, but on my soul.

They shoved me into the Omega quarters, a small, dimly lit room in the back of the pack house. It was a world away from the decadent suite I'd shared with Damien, a place in which even the sun struggled to filter in and in which the air was thick with desperation. The other Omegas, their hearts broken, their eyes empty, didn't even raise their heads to mark my presence. They knew better than to give comfort, to show any semblance of pity. Pity was a weakness here, a weakness to be exploited.

I sat down on the thin, straw-filled cot, the hurt in my cheek and my branded shoulder throbbing in sync to the hurt in my heart. Tears leapt up, hot and acidic, but I swiftly blinked them away. Tears would be interpreted as weakness, an open invitation to more brutality.

I was a lone wolf, even when I was mated to Damien. I was always different, quieter, more reserved than all of the rest of the pack. My wolf, Luna, was a reflection of my own soul -independent, strong, and fiercely protective. But Luna was dormant now, smothered in the weight of Damien's rejection and the pack's revulsion.

I thought of my parents, of my small, independent pack that I was born of. They'd been overjoyed when I'd been selected to be Damien's mate. They'd considered it a great honor, a way of ensuring a better life for me. They hadn't been informed otherwise. They hadn't been informed that Damien's heart was as empty and cold as the wide, sweeping landscape of the northern tundra that he guarded so often.

I was a marriage of convenience from day one. Damien never loved me. He took me for political reasons, to secure a union between our packs. Elara, his childhood sweetheart, his true love, was always his number one concern. I was a substitute, a Luna in name. I tried, desperately, to capture his heart. I was a compliant wife, pleasing to his whims, managing pack business, always keeping his pleasure more to my desires. But it was never sufficient. There was always a distant, cold detachment in his eyes, his touch, when he deigned to touch me at all, was perfunctory, without heat. Elara, on the other hand, was everything that I was not. She was flamboyant, flirtatious, manipulative. She knew just how to treat Damien, just how to massage his ego, just how to get him to believe that he was the most dominant Alpha in existence. And he lapped it up, every kiss, every touch, every manufactured tear.

Now, I was nothing. An Omega. Less than nothing. I would be at their every behest, performing their most menial duties, suffering their abuse, their ridicule. My existence, already a bleak one, was a living hell.

And yet, even in my darkest hours, a small fire of resistance smouldered in my heart. They could destroy my body, mark it, strip me of my title, but destroy my spirit, never. I was a lone wolf. I had lived through worse. And somehow, someway, I would live through this too. I would rebuild my strength, I would take back my wolf, and I would find a means to escape this hellhole. They took everything else, I accepted, but my will to live was something that would never be taken.

I closed my eyes, my vision of my parents’ faces, their encouraging smiles, flashing in my vision. For them, for myself, for the lone wolf that lived in my heart, I would survive. I would live. And one day, I would be free.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
124 Kabanata
บทที่ 1 สวมบทคุณแม่ตัวร้าย
"หยาหยา ไม่ได้ตั้งใจ แม่อย่าตีหยาหยาเลย หยาหยากลัวแล้ว"เซียวอี้หยาร้องไห้ส่งเสียงอ้อนวอนสะอึก สะอื้น อยู่ในอ้อมแขนของพี่ชาย ซูหย่าฉินหยุดเท้าลงที่ตรงหน้าสองพี่น้องแล้วถอนหายใจยาว ตัวเธอลุกมาดูอีกฝ่ายด้วยความหวังดีแท้ๆ กลับถูกมองว่ามีเจตนาไม่ดีคิดแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา แต่เมื่อเห็นดวงตากลมโตของเด็กสาวอาบไปด้วยน้ำตาและความหวาดกลัว ความขุ่นเคืองในใจก็พลันจางหายกลายเป็นสงสาในทันทีเรื่องนี้จะโทษเด็กทั้งสองก็ไม่ได้ หากจะโทษก็ควรโทษคนเขียนบทที่สร้างตัวละครมารดาที่แสนร้ายกาจอย่างเจ้าของร่างเดิมขึ้นมา"เธอตัวเปียกไปหมดแล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ"เพราะไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกในใจของเด็กๆ อย่างไร ซูหย่าฉินจึงทำได้เพียงไล่ให้เด็กหญิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ทว่าอีกฝ่ายกลับก้มหน้าไม่ยอมขยับตัว หรือว่าอีกฝ่ายจะไม่คุ้นชินกับท่าทีแบบนี้ของเธอ ซูหย่าฉินคิดได้ดังนั้นก็สูดลมหายใจเข้าแล้วสวมบทคุณแม่ตัวร้าย ชักสีหน้าให้ดุ ปรับน้ำเสียงให้เข้ม"ฉันพูดไม่ได้ยินหรือไง! ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า!!"จบประโยคเด็กหญิงที่ควรรีบวิ่งไปเปลี่ยนชุดก็ร้องไห้น้ำตาอาบแก้มหนักกว่าเดิม ซูหย่าฉินมองอย่างไม่เข้าใจ หรือว่าเมื่อครู่เ
Magbasa pa
บทที่ 2 ไข่เพียงหนึ่งฟอง
เมื่อแสดงเจตนาของตนเองชัดเจนได้แล้ว ซูหย่าฉินก็ให้เด็กทั้งสองออกไปจากห้อง ก่อนที่ตนเองจะมานั่งทบทวนเรื่องราวดุจฝันนี้ เกิดใหม่? ข้ามเวลา? ทะลุมิติ? ไม่ว่าเธอจะมาอยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลใดก็ตาม เธอจะต้องหาทางกลับไปยังโลกเดิมของตนเองให้ได้ ทว่าคิดหาทางยังไม่ทันได้ท้องที่ว่างเปล่าก็ส่งเสียงร้องขึ้นมา ซูหย่าฉินถอนหายใจอย่างระอาใจ เอาเถิดปัญหามีไว้ให้แก้ แต่กองทัพต้องเดินด้วยท้อง เมื่อคิดได้แล้วซูหย่าฉินก็ถอนหายใจอีกหน จากนั้นก็เปิดประตูห้องออกมา เพียงแต่ทันทีที่เปิดประตูห้องดวงตาเรียวดุจหงส์ก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงสวรรค์ สาบานว่านี่คือบ้านที่คนอยู่อาศัย!!หน้าต่างที่ไร้บานปิด มีเพียงลังกระดาษลังแปะกั้นบังลม กำแพงที่หลุดร่อนจนเห็นดินปั้นที่ใช้ก่อสร้าง หลังคาที่มีรอยรั่วจนแสงแดดทะลุส่องมาบนพื้นสว่างจ้า ยังไม่นับเครื่องเรือนที่แทบไม่สามารถใช้งานได้ในบ้าน และพื้นที่เต็มไปด้วยข้าวของมากมายจนแทบไม่มีทางเดิน เจ้าของร่างเดิมผู้นี้ หากสามารถพบหน้ากันสักครั้งเธอสาบานเลยว่าจะต้องสั่งสอนอีกฝ่ายสักยกสองยก"แม่หิวแล้วใช่ไหมคะ วันนี้ไก่ในเล้าออกไข่มาหนึ่งฟองหยาหยาต้มไว้ให้แม่แล้ว""แล้วเธอสองคนล่ะ ก
Magbasa pa
บทที่ 3 ตัดรากถอนโคน
เซียวอี้เหยามองมารดาของตนแต่งตัวงดงามเดินจากไปด้วยสายตาปวดร้าว เท้าที่เดินเข้าบ้านรู้สึกหนักกว่าทุกครั้ง หากแต่ก็ยังคงต้องฝืนทนก้าวเดินต่อ"พี่ชาย พี่กลับมาแล้ว"เมื่อได้ยินเสียงของน้องสาว ความรู้สึกหนักอึ้งในใจของเซียวอี้เหยาก็พลันเบาบางลง"รีบกินไข่ต้มเร็วเข้า"ทันทีที่เห็นไข่ต้มครึ่งฟองในมือของน้องสาว เซียวอี้เหยาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบจับเธอยืนหลบอยู่ด้านหลังแล้วกวาดตามองรอบๆ ตัวด้วยท่าทีหวาดระแวง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครนอกจากพวกเขาสองคนความตื่นกลัวก็ผ่อนคลายลง รีบหันมาจับไหล่เล็กเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ"หยาหยา เหตุใดเธอจึงเอาไข่ต้มมากิน หากผู้หญิงคนนั้นรู้เข้าต้องตีเธอตายแน่ๆ"เซียวอี้หยายิ้มกว้างสดใสให้พี่ชายก่อนจะจับมือเล็กหยาบกร้านของเขาออกมาแล้ววางไข่ไก่ครึ่งฟองลงบนกลางมือเล็ก"ไข่นี่แม่บอกว่าเบื่อ ไม่อยากกินแล้ว ให้เอาไปทิ้ง หยาหยาเสียดายจึงได้เก็บเอาไว้กิน"เอาไปทิ้ง ทั้งบ้านมีเพียงไข่ไก่วันละฟอง หญิงสาวใจร้ายคนนั้นยังให้เอาไปทิ้ง ช่างเป็นคนเอาแต่ใจไม่รู้คุณค่าของอาหารจริงๆ"พี่ชายรีบกินเถิด ไม่อย่างนั้นแม่กลับมาเห็นต้องตีหยาหยาแน่ๆ"เพราะกลัวว่าน้องสาวจะถูกตี เซียวอี้เหยา
Magbasa pa
บทที่ 4 หาทุนตั้งตัว
เมื่อแยกกับหลี่กัง ซูหย่าฉินก็รู้สึกปวดแสบท้องขึ้นมา คิดดูแล้วตั้งแต่เกิดใหม่ในร่างของนางร้ายตัวประกอบผู้นี้เธอก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย มือเรียววางบนหน้าท้องที่แบนราบ ชีวิตที่ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่ว่าจะอยู่ยุคไหนก็ลำบากจริงๆ คิดแล้วพาลให้นึกโมโหเจ้าของร่างเดิมยิ่งนัก ทั้งที่ทุกเดือนเซียวอี้หยาง สามีที่เจ้าของร่างเดิมหลงใหลผู้นั้นจะส่งเงินมาให้ถึงสามสิบหยวน แต่สตรีผู้นี้กลับใช้หมดในสามวัน ช่างเป็นผู้ที่ใช้ชีวิตได้โง่เขลาที่สุดเท่าที่เธอเคยพบเจอมาเลยทีเดียวแต่เรื่องในอดีตของร่างเดิมไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่เธอต้องใส่ใจก็คือตอนนี้จะทำอย่างไรจึงจะมีเงินซื้อของกินมาปะทังชีวิต พลันสายตาก็มองเห็นนาฬิกาเรือนสวยที่ข้อมือเล็ก นี่เป็นสิ่งของที่เซียวอี้หยางโยนให้หลังจากมีความสัมพันธ์กับเจ้าของร่างเดิม ที่ผ่านมาเจ้าตัวจึงมักใส่นาฬิกานี้โอ้อวดคนไปทั่วของของผู้ชายเฮงซวยจะเก็บไว้ทำไมกัน ไม่สู้เอามาแปลงเป็นทุนตั้งตัวคิดได้ดังนี้แล้วซูหย่าฉินก็ใช้ความทรงจำจากการอ่านบทละครนึกทบทวนเรื่องราวในเรื่อง หากจำไม่ผิดผู้เขียนได้กำหนดสถานการณ์ในยุคนี้ว่าเป็นช่วงขาดแคลนอาหาร ของกินของใช้ถูกรัฐบาลควบคุมราคาและปริ
Magbasa pa
บทที่ 5 ความลับของการเกิดใหม่
หลังจากได้เงินทุนมาตั้งตัวก้อนหนึ่งแล้ว ซูหย่าฉินก็วางแผนการเงินในใจ ตัวเธอในอดีตถนัดที่สุดก็คือการแสดง รองลงมาก็เป็นงานอดิเรกจำพวกการทำเครื่องสำอางค์แบบออแกนิค คิดแล้วก็ได้แต่โมโหตัวเองว่าครั้งก่อนน่าจะไปลงเรียนการทำอาหารสักหน่อย อย่างน้อยในยุคนี้ก็ยังสามารถนำมาทำอาชีพต่อยอดเงินทุนในกระเป๋าได้บ้าง ทว่าเรื่องในอนาคตสามารถรอได้ ที่รอไม่ได้ในตอนนี้ก็คือเรื่องปากท้องของตนเอง ดวงตาเรียวกวาดมองของในตลาดมืด แม้ว่าพวกนาฬิกา ของใช้ต่างๆ จะแพงกว่าในร้านของรัฐ แต่พวกของกิน ผัก ผลไม้ ธัญพืชกลับมีราคาถูกกว่า ดังนั้นหลังจากที่ซูหย่าฉินซื้อซาลาหกลูก ข้าวสารหนึ่งถุง เมล็ดข้าวโพดหนึ่งห่อ แม่ไก่สองตัว เสื่้อผ้าสำหรับเด็กทั้งสองอีกคนละสามชุด และของใช้ทั่วไปอีกเล็กน้อย เงินในกระเป๋าก็ยังคงเหลืออีกเก้าร้อยหยวนแขนเรียวเล็กหิ้วข้าวของพะลุงพะลังเดินออกมาจากตลาดมืด เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มดวงหน้า คาดคะเนแล้วของในมือสองข้างรวมกันคงมีน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสิบกิโลกรัม เจ้าของร่างเดิมเป็นคนขี้เกียจ งานหนักไม่ทำ งานเบาไม่สู้ ถือของมาได้ไม่นานแขนเล็กๆ ก็ปวดจนสั่นสะท้านบ้าจริง! ในบทละครคนอื่นข้ามเวลา ทะลุมิติ เกิดใหม่
Magbasa pa
บทที่ 6 การเปลี่ยนแปลงของมารดา
   "เพราะพวกเธอมานอนในเล้าไก่ แม่ไก่จึงตกใจหนี ดังนั้นต่อไปห้ามมานอนที่นี่อีก!!" ห้ามมานอนที่นี่ เซียวอี้เหยาขบกรามแน่นในเขตรั้วบ้านนอกจากตัวบ้านและเล้าไก่ ก็ไม่มีที่ใดให้พวกเขาพี่น้องใช้หลบลมหลบน้ำค้างแล้ว มารดาผู้นี้ไม่ให้เขากับน้องสาวนอนที่นี่ต้องการให้พวกเขาหนาวตายหรืออย่างไร "แม่... ข้างนอกหนาวมาก ขอหยาหยากับพี่ชายนอนที่นี่เถอะนะคะ พวกเราจะนอนนิ่งๆ ไม่รบกวนแม่ไก่ในเล้า" เซียวอี้หยาอ้อนวอนทั้งน้ำตา ไหล่เล็กสั่นไหว สะอื้นเสียงเบาในลำคอ ราวกับกลัวว่าหากร้องไห้เสียงดังไปอาจทำให้มารดาตรงหน้าไม่พอใจมากขึ้น ซูหย่าฉินที่เห็นภาพนี้ในใจก็สั่นไหวจนสองตาร้อนผ่าว แต่ต้องฝืนกลั้นอดทนเอาไว้แล้วบอกพวกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่ได้! รีบตามแม่ออกมาเดี๋ยวนี้!!" เพราะกลัวว่าการต่อต้านต่อรองจะยิ่งทำให้มารดาขุ่นเคืองใจ และอาจพาลให้ถ
Magbasa pa
บทที่ 7 บ้านที่เปลี่ยนไป
 ซูหย่าฉินใช้เวลาร่วมสองชั่วโมงจึงสามารถจัดการขยะ และข้าวของที่ใช้การไม่ได้ภายในบ้านออกไปจนหมดได้สำเร็จ มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้า เพิ่งรู้ชัดในวันนี้ว่าการทำงานบ้านนั้นเหน็ดเหนื่อยเสียยิ่งกว่าการออกกำลังกาย แขนเรียวยกขึ้นเพื่อดูเวลาตามความเคยชิน แต่เมื่อพบความว่างเปล่าบรข้อมือก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้ ชีวิตที่ไม่รู้เวลาก็เหมือนการเดินทางที่ไร้เข็มทิศ วันหน้าเธอต้องซื้อนาฬิการาคาเบาๆ สักเรือนแล้ว ทว่าแม้ไม่มีนาฬิกา แต่กะประมาณด้วยสายตาตอนนี้ก็คงใกล้สว่างแล้ว ดังนั้นเธอจึงวางมือจากงานทำความสะอาดเข้าครัวไปก่อเตาอย่างทุลักทุเล โชคดีที่ครั้งหนึ่งเธอเคยถ่ายทำรายการวาไรตี้ชีวิตในชนบทมา ถึงแม้ว่าเบื้องหลังจะมีทีมงานจัดการอำนวยความสะดวกสบายและดำเนินการแทนแบบลับๆ แต่เธอก็พอได้รู้ได้เห็นมาบ้าง สุดท้ายก็สามารถก่อไฟหุงข้าวได้สำเร็จ โดยที่ระหว่างรอข้าวสุก ซูหย่าฉินก็ปลีกตัวไปเช็ดทำความสะอาดพื้น และเครื่องใช้ที่พอจะใช้งานได้เป็นการค่าเวลาจนกระทั่งข้าวในหม้อสุกได้ที่ หญิงสาวก็จัดการตั้งน้ำ มองซ้ายมองขวาเห็นว่าเด็กๆ ยังไม่ตื่นนอนก็เปิดระบบม
Magbasa pa
บทที่ 8 ความอบอุ่นจากมารดา
 "หยาหยา พวกเราไปล้างหน้าแปรงฟันกันเถอะ"ซูหย่าฉินมองดูท่าทีของเด็กชายที่แม้จะไม่ก้าวร้าว ต่อต้าน แต่ก็ชัดเจนว่ายังไม่ยอมรับในตัวเธอ สิ่งเดียวที่ทำให้เขายอมถอยและผ่อนปรนก็คือเซียวอี้หยาน้องสาวของเขา ทว่าตามบทบาทเดิมที่นักเขียนได้สร้างไว้ หลังจากที่เจ้าของร่างเดิมผู้นี้ขายเด็กทั้งสองให้กับกลุ่มค้ามนุษย์เซียวอี้หยาก็ถูกขายต่อไปยังสถานเริงรมย์ใช้ชีวิตเป็นทาสอารมณ์ของบุรุษวิปริตที่นิยมการมีความสัมพันธ์กับเด็กผู้หญิง ทรมานราวกับตายทั้งเป็นจนกระทั่งอายุสิบห้าเซียวอี้เหยาที่ผันตัวกลายเป็นคนค้าอาวุธใต้ดินที่ทรงอิทธิพลได้ตามหาตัวเธอจนพบและช่วยออกมา ทว่าทุกอย่างก็สายเกินแก้ไข เซียวอี้หยาที่บอบช้ำมายาวนานถึงสิบปีได้เลือกจบชีวิตของตนเองภายใต้อ้อมแขนของพี่ชาย และนี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เส้นความอดทนเซียวอี้เหยาขาดลง ความคิดบิดเบี้ยว กลายเป็นตัวร้ายที่โหดเหี้ยม ไม่เพียงจับซูหย่าฉินไปทรมารจนตกตายอย่างอนาถไม่ต่างจากเซียวอี้หยา ยังเป็นตัวร้ายที่ต่อกรกับเซียวอี้หยางพระเอกของเรื่องได้อย่างแยบยล สร้างความชื่นชอบและชื่นชมจากนักอ่านว่า นักเขียนวางปมหลังของตัวร้ายอย่างเซียวอี้เหยาได้ดีมาก
Magbasa pa
บทที่ 9 ความจริงล้วนไม่สำคัญ
 เซียวอี้หยางเดินออกมาจากห้องครัวก็ชะงักฝีเท้าในทันที ดวงตาคมเช่นบิดาจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของเซียวอี้หยาแล้วคล้ายมีแรงบีบอัดในอก สตรีร้ายกาจคนนี้ทั้งที่ตั้งใจจะขายเขาและน้องสาวในอีกสองวัน ตอนนี้ยังแกล้งมาวางท่าทำเป็นคนดีทำไมกัน ซูหย่าฉิน มองเห็นเงาของร่างเล็กก็คลายอ้อมแขนจากเซียวอี้หยา แล้วบอกเสียงอ่อนโยน"หยาหยา พาพี่ชายไปเล่นรอแม่ที่หน้าบ้านก่อน แม่จะเตรียมมื้อเที่ยงเพื่อขึ้นเขา""ค่ะ"เด็กหญิงขานรับด้วยท่าทีว่าง่าย ความน่ารักของเธอทำให้ซูหย่าฉินอดที่จะยิ้มตามไม่ได้ รอจนเด็กทั้งสองออกจากบ้านไปแล้วเธอก็เข้าครัวเปิดระบบแล้วเข้าไปในพื้นที่เพาะปลูกนำไข่ไก่ออกมาอีกสามฟอง สายตามองไปเห็นสระน้ำขนาดไม่ใหญ่มากก็คิดเรื่องหนึ่งได้ หากระบบนี้เลี้ยงไก่ได้ เช่นนั้นปลา วัว แพะ แกะ ก็คงเลี้ยงได้เช่นกัน ซูหย่าฉินคิดวางแผนในใจ ก่อนจะออกจากระบบเร่งทำข้าวผัดไข่ใส่กล่องสามใบใส่ห่อผ้าถือออกมาที่นอกบ้าน ทว่ายังไม่ทันเปิดประตูรั้วเสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากด้
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status