บทที่2

ภาพสะท้อนตรงหน้าปรากฏใบหน้าเล็ก จมูกโด่งเชิด ริมฝีปากรูปกระจับ ผิวขาวอมชมพู เมื่อถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางประณีตยิ่งส่งเสริมให้ ‘เพื่อนนางร้าย’ มีใบหน้าโดดเด่นขึ้นไปอีก ใบหน้านั้นแตกต่างจากหน้าตัวร้ายที่ขึ้นฟีด คล้ายกับหล่อนทะลุมิติเข้ามาสวมบทบาทในซีรีส์มากกว่า

ฟ้านับพันยกยิ้มมุมปากอย่างฝืนๆ

สวยก็สวยอยู่หรอก แต่สันดานร่างเดิมคือไม่ผ่านนะ!

ทั้งเย่อหยิ่งจองหอง ชอบเหยียด ชมชอบกลั่นแกล้งคนที่อยู่ฐานะต่ำกว่า ประจบประแจงคนที่อยู่สูงกว่าตน

ไร้ความจริงใจ..ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง ความคิดตื้นเขิน

ฟ้านับพันยิ่งคิด ยิ่งเห็นความทรงจำที่แล้วมายิ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่

สมแล้วที่เป็นตัวละครในซีรีส์คุณธรรม บทแบนมากแม่!

แล้วนี่หล่อนต้องมารับผิดชอบการกระทำของร่างเดิมด้วยเหรอ?

และนี่ไม่รู้ต้องติดอยู่ร่างนี้อีกนานแค่ไหน แค่คิดก็กลุ้มใจแล้ว

ระหว่างที่ยังงงงวยกับสถานการณ์ อีกทั้งยังนึกสงสัยว่าตนหลุดเข้ามาที่นี่ได้ยังไง ร่างอวบขาวของคุณหญิงเกสรแม่แท้ๆ ของฟ้านับพันก็เดินนวยนาดเข้ามา เมื่อเห็นลูกสาวที่ร้อยวันพันปีไม่เคยกลับบ้านเร็วถึงกับเบิกตากว้าง เรียวขาภายใต้ชุดกระโปรงเหนือเข่ากึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงเข้ามาหา

“ลูกสาวคะ ทำไมวันนี้กลับบ้านไวได้ล่ะ”

“พอดี..เอ่อ ฟ้าปวดหัวนะคะ เลยว่าจะกลับมานอนพักหน่อย” หญิงสาวพูดพลางส่งยิ้มเห่ยๆ ไปให้ คุณแม่ถึงกับเอามือกุมอกด้วยการแสดงอันเว่อร์วัง

“อุ้ย เป็นอะไรมากไหมคุณลูก เดี๋ยวคุณแม่พาไปนอนโรงพยาบาลตอนนี้เลยนะ”

“คะ..คะ? ระ..โรงพยาบาลเหรอคะ?” คนต่างภพเริ่มตกใจ

แค่ปวดหัวเอง ต้องถึงกับนอนโรงพยาบาลเลยเหรอ?

“นายชิด เอารถออกเดี๋ยวนี้เลย..ลูกฉันป่วย”

“เดี๋ยวก่อนค่ะ เอ่อ..ฟ้าไม่เป็นไรมาก กินพาราก็หายแล้วค่ะ” คนหน้าหวานรีบปฏิเสธทันที แต่คุณนายโรจน์เพียรคุณมีหรือจะยอม ยังคงพยายามฉุดกระชากลากถูลูกสาวคนสวยไปโรงพยาบาลให้ได้

สถานการณ์ภายในห้องรับแขกจึงกลับมาชุลมุนวุ่นวาย จนฟ้านับพันแทบอยากจะร้อง

มันจะต้องเว่อร์วังวุ่นวายขนาดนี้เลยเหรอ?

ซึ่งกว่าหญิงสาวต่างภพจะเอาตัวรอดกลับมาขังตัวเองในห้องได้ ก็ต้องงัดฝีมือการแสดงที่มีน้อยนิดมาใช้

ร่างแน่งน้อยในชุดนักศึกษาถึงกับทรุดตัวหมดแรงบนเตียงนอนสีชมพู บอกตามตรงให้หล่อนรับมือกับผู้ชายตัวโตๆ ยังง่ายกว่าบรรดาพวกผู้หญิงเจ้าน้ำตาอย่างมารดาเจ้าของร่างเดิมอีก

“โอ๊ย จะบ้า..ใครก็ได้บอกฉันที ทำไมฉันต้องมาอยู่ที่นี่ด้วย” ฟ้านับพันแทบอยากตะโกนให้ลั่นห้อง แต่นึกได้ว่าแม่แท้ๆ ของร่างเดิมต้องแอบอยู่หลังประตูด้วยความเป็นห่วง เสียงที่หลุดออกมาจากลำคอจึงค่อนข้างเบา ทว่ากลับมี 'ใคร' บางคนได้ยิน

“นี่เจ้าเรียกข้าเหรอ?” เสียงเล็กๆ จากเด็กชายที่มายืนอยู่ข้างเตียงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ทักถามอย่างตื่นเต้น ฟ้านับพันถึงกับสะดุ้งโหยง

“เฮ้ย เด็กน้อยนายเข้ามาได้ยังไง?” หล่อนมั่นใจมากในห้องก่อนหน้านี้ไม่มีคนอยู่ ดวงตากลมโตหรี่มองอย่างหวาดระแวง จากความทรงจำของร่างเดิมฟ้านับพันไม่มีญาติรุ่นเด็กขนาดนี้

“ข้าเหรอ? ข้าก็หายตัวมาสิ”

“ตลกล่ะ เด็กน้อยอย่ามาล้อเล่น”

“ข้าเปล่าล้อเล่นนะ เมื่อกี้เจ้าเป็นคนเรียกข้ามาเอง” ไอ้เด็กแสบแก้มยุ้ยยังยืนเท้าสะเอวเถียงคอเป็นเอ็น

โอ้ยยย หล่อนอยากจะบ้า

มือเล็กกุมศีรษะอย่างคนที่รับเหตุการณ์ไม่ได้

แน่ล่ะ นอนอยู่ห้องดีๆ ตื่นมาอีกทีโผล่มาในซีรีส์คุณธรรมในบทประสาทไร้ตรรกะโดยสิ้นเชิง คนดีๆ ที่ไหนจะรับได้!

“นี่เจ้าไม่เชื่อเหรอ” เจ้าก้อนกลมบึงปากยื่นถามอย่างไม่พอใจ อดีตตำรวจสาวผู้มักใจอ่อนกับเด็กน้อยจึงทำได้แต่เออๆ ออๆ ตัดความรำคาญ

“เออๆ เชื่อก็ได้ แล้วสรุปนายเป็นใคร?”

ความหมายของคำถามคือเป็นญาติฝั่งไหน ทว่าไอ้เด็กแสบดันทำท่าเริงร่าก่อนจะกระโดดขึ้นนั่งบนเตียงด้วยท่าทีอยากนำเสนอตัวเองเป็นอย่างมาก

“ข้าเหรอ..ไม่มีคนถามข้าคำนี้มานานแล้ว งั้นข้าจะบอกเจ้าให้ ข้าคือเทพเจ้าแห่งความรัก”

“…”

“จริงๆ” เด็กชายย้ำ

เอิ่ม ให้ตายเถอะ โลกซีรีส์มีแต่คนรั่วหรือยังไง!!

“ทำไมเธอไม่เชื่อล่ะ?” เด็กชายที่อ้างตัวว่าเป็นเทพเจ้าแห่งความรักยกสองแขนขึ้นมาสวมกอดอก ใบหน้าเล็กๆ เริ่มมุ่ย

นี่หล่อนกำลังทำให้เด็กน้อยไม่พอใจอยู่ใช่ไหม?

คนหน้าหวานที่ยังติดนิสัยพี่สาวที่แสนดีจึงฝืนยิ้ม ก่อนแสร้งตามน้ำเพื่อให้เด็กน้อยพอใจ

“ฉันเชื่อๆ นายอยากเป็นเทพเจ้า..ฉันเข้าใจแล้ว ว่าแต่นายแอบเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงอ่ะ”

“เฮ้อ เจ้ามนุษย์หน้าโง่ ข้าบอกเจ้าแล้วไง ว่าข้าเป็นเทพเจ้า..ที่เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ ก็เพราะข้าเป็นคนส่งเจ้ามาทำภารกิจ” คิวปิคน้อยเริ่มโมโห เมื่อหญิงสาวที่เขาให้เพื่อนช่วยดึงวิญญาณมายังทำหน้ามึน

ทว่าประโยคที่เด็กชายกล่าวว่า ‘ที่เจ้ามาอยู่ที่นี่ ก็เพราะข้าเป็นคนส่งเจ้ามา’ พาให้ฟ้านับพันเริ่มสะดุดหู

เด็กน้อยรู้ได้ไงว่าหล่อนไม่ใช่คนโลกนี้!!