วิศวะโหมดหมาเด็ก

8 ปีก่อน

สายฝนยามวิกาลโหมกระหน่ำ ร่างเล็กของ 'พระพาย' ในวัยยี่สิบปีเดินกอดกระเป๋าผ้าใบเก่าแนบอก ฝ่าความมืดมาตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ร่างกายที่เปียกปอนสั่นสะท้านจากความหนาวเหน็บ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับเรือนไม้หลังเล็กสภาพเก่าคร่ำครึที่ตั้งอยู่ริมรั้ว แยกออกมาจากคฤหาสน์หลังโต มันดูมืดสนิทและเงียบเชียบราวกับถูกทิ้งร้างมานาน

จังหวะเดียวกับที่หญิงสูงวัยถือร่มเดินออกมาคล้องกุญแจรั้วเหล็กดัดบานมหึมาพอดี พระพายจึงตัดสินใจหยุดฝีเท้าแล้วเอ่ยเรียก

"ขอโทษนะคะคุณป้า "

เสียงหวานเอ่ยแข่งกับเสียงพายุ แม้จะสั่นเครือจากความหนาวแต่ก็พยายามคุมน้ำเสียงให้สุภาพที่สุด ดวงตากลมโตมองลอดช่องรั้วเข้าไปอย่างมีความหวัง "เรือนไม้หลังเล็กตรงนั้น... ปล่อยเช่าไหมคะ?"

ป้าแม่บ้านชะงัก หันมามองหญิงสาวแปลกหน้าที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่หน้าประตู "หนู กำลังหาที่พักค่ะ ถ้าบ้านหลังนั้นว่างอยู่ หนูพอจะขอเช่าได้ไหมคะ?"

แววตาของเธอไม่ได้ฟูมฟายตีโพยตีพาย ไม่ได้รบเร้ากดดัน เพียงแต่เต็มไปด้วยความหวังริบหรี่และดูเกรงใจ หญิงสูงวัยมองสภาพลูกนกตกน้ำที่มีสมบัติเพียงกระเป๋าใบเดียวตรงหน้าด้วยความเวทนา ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"บ้านน่ะว่าง แต่มันเก่ามากนะเรือนคนใช้เก่าน่ะ คุณท่านไม่อยู่หรอก ถ้าหนูอยู่ไหว ป้าก็ให้เช่าได้        

"พระพายยกมือไหว้ทันทีด้วยความโล่งใจ "อยู่ไหวค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณป้า ขอบคุณจริงๆ ค่ะ"

ภายในเรือนไม้ท้ายสวนที่ถูกทิ้งร้าง กลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่ว พระพายอาศัยแสงไฟสลัวจากเสาไฟในสวนส่องนำทาง เธอวางกระเป๋าลงบนพื้นไม้ปาร์เก้เก่าๆ พลางกวาดสายตามองที่ซุกหัวนอนแห่งใหม่ด้วยความรู้สึกขอบคุณ อย่างน้อยคืนนี้เธอก็มีหลังคาคุ้มหัว

ทว่าสายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับเงาตะคุ่มที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาบุผ้ากำมะหยี่สีตุ่น

"นั่นใคร!" เธอถามเสียงตื่น คว้าแจกันเก่าๆ ใกล้มือขึ้นมาป้องกันตัว

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่และไอร้อนระอุที่แผ่ออกมา พระพายค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ เมื่อสายตาปรับชินกับความมืด เธอจึงเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เด็กผู้ชายผิวขาวจัด หน้าตาดีราวกับลูกรักพระเจ้า แต่ตามตัวกลับเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลที่มุมปาก เสื้อเชิ้ตนักเรียนราคาแพงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เธอเอื้อมมือไปแตะหน้าผากเขาเบาๆ "ตายจริง ตัวร้อนอย่างกับไฟ"

สัมผัสเย็นจากมือเธอทำให้คนที่นอนซมสะดุ้งเฮือก เด็กหนุ่มปัดมือเธอออกอย่างแรงแม้ดวงตาจะยังปรือปรอยด้วยพิษไข้"อย่ามายุ่ง ออกไป"

เสียงทุ้มแตกหนุ่มนั้นแหบพร่า แต่สรรพนามที่ใช้กลับสุภาพจนน่าแปลกใจ ผิดกับท่าทางก้าวร้าวที่แสดงออก "บอกให้ออกไปไงครับ ผมจะนอนที่นี่ ผมไม่กลับไปบ้านนั้น"

"บ้านไหน?" พระพายขมวดคิ้ว "นี่เธอหนีออกจากบ้านเหรอ?"

"ผมเกลียดเขา " เด็กหนุ่มเพ้อออกมา ดวงตาที่แดงก่ำฉายแววร้าวรานลึกซึ้งที่เด็กวัยนี้ไม่ควรมี "พ่อไม่รักผมผมก็จะไม่อยู่ให้เขาเห็นหน้าอีก ปล่อยผม "

ร่างสูงโปร่งพยายามจะลุกหนี แต่สุดท้ายก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพนักโซฟาเพราะความอ่อนเพลีย พระพายมองภาพนั้นแล้วความกลัวที่มีต่อคนแปลกหน้าก็มลายหายไป เหลือเพียงความสงสารจับใจ เธอหนีความโหดร้ายมา และเด็กคนนี้ก็คงหนีความเจ็บปวดมาไม่ต่างกัน

"ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละ" เธอวางแจกันลง ตัดสินใจนั่งลงข้างโซฟาแล้วดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นคลุมไหล่ที่สั่นเทาของเขา "ดื้อจริงๆ ตัวแค่นี้ นอนพักเถอะ พี่เพิ่งเช่าบ้านนี้เมื่อกี้ ถ้าเธอจะอยู่ด้วยก็ต้องเชื่อฟังพี่"

"..."

"พี่ชื่อพายนะ หลับซะคนเก่ง ไม่ต้องกลัวใครไล่แล้วนะ"

ฝ่ามือนุ่มลูบกลุ่มผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่ออย่างปลอบประโลม ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงตกหนัก เด็กชาย 'แทนไท' ในวัยสิบสี่ หยุดดิ้นรนขัดขืน ความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับจากผู้ให้กำเนิด กลับได้รับจากหญิงแปลกหน้าในบ้านร้าง และคำว่า 'ไม่ต้องกลัว'ของเธอในคืนนั้น ก็กลายเป็นพันธนาการเดียวที่ผูกมัดหัวใจของเขาไว้ ตลอดไป