ซวงเจี่ย

“ก้อนหินก้อนใหญ่แบบนี้บางทีก็สามสีตัว อยู่ที่ว่ามีโพรงใต้หิน พวกกุ้งมักจะ ทำโพรงไว้ เพื่อซุกตัวอยู่นนั้นหากลูบไปใต้พื้นหินแล้วรู้สึกว่ามีโพรงนั่นล่ะที่อยู่ของพวกมัน เสี่ยวซงเจ้ามาลองช่วยลุง งมกุ้งกัน”แป๋มนึกสนุก เดินลงไปรวมกลุ่ม จูจิ้น เดินกลับขึ้นมาเอากุ้งมาเก็บโดยเอาถังใส่น้ำแล้วปล่อยกุ้งที่จับได้ลงไปนอนแช่น้ำเพื่อความสดไม่ให้มันตาย

เสี่ยวซงกับเจ้าบ้านเฉิน ล้วงมือเข้าไป จับกุ้งมาง่ายดาย คนละตัวสองตัว แป๋มอยากลองบ้าง จึงเข้าไปช่วยต้อนกุ้งในโพรงหิน ล้วงมือเข้าไปรู้สึกเหมือนมีตัวอะไรดิ้นตุบตับ ชนเอามือทั้งสองข้าง

“ท่านพ่อ.. ท่านพ่อ..มันอยู่ตรงนี้”เสี่ยวซงลาเข้ารวบกุ้งตัวโตที่ชนมือของแป่มไปมาใบหน้าหล่อเหลาเกือบจะโดนแก้มอวบของแป๋ม เสี่ยวซง ไม่ได้รู้สึกอะไรแต่แป๋มกับอายม้วน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“ฉับ”กุ้งตัวใหญ่ที่ถูกต้อนจนมุมใช้กล้ามใหญ่หนีบฉับเข้าที่นิ้วนางของแป๋มระดับความเจ็บประมาณ ลูกหมาฟันคมงับมือ

“อืออออออเจ็บ”ส่ายหน้าไปมาหลับตาพริ้ม ดึงตัวกุ้งที่ไม่ยอมปล่อยกล้ามขึ้นมาด้วยมืออีกข้างคว้าตัวกุ้งไว้แน่น

เสี่ยวซงกับจูจิ้นหัวเราะ ขำกับท่าทีของแป๋ม

“เห็นไหมเล่า ในที่สุดแกก็เสร็จฉัน กุ้งนี่จับไม่ยากเลย ในที่สุดฉันก็จับได้555”รู้สึกภูมิอกภูมิใจอย่างที่สุดแต่เมื่อยกตัวกุ้งขึ้นมาชื่นชม บางอย่างแล่นเข้าไปจับขั้วหัวใจ

“ท่านพ่อ….ข้าไม่กินมันจะได้ไหม”เจ้าบ้านเฉิน จูจิ้นและเสี่ยวซงถามขึ้นพร้อมๆ กัน

“ทำไม”

“ก็มันมีไข่เต็มท้องเลย ข้าสงสารมัน”ใต้รยางค์มีไข่สีเหลืองทองเต็มไปหมดแป๋มเกิดความสงสารขึ้นมาทันที

“555จูเจี่ยเป็นคนขี้สงสารแบบนี้ตลอด เพราะเหตุนี้ข้าถึงไม่ค่อยพาเจ้ามาที่ลำธารไม่ปล่อยกุ้งก็ปล่อยปลาของข้า แล้วแสร้งพูดว่าทำมันหลุดมือ ไม่กินก็ปล่อยมันไปเสียดีเสียอีกมันจะได้แพร่พันธุ์ออกลูกออกหลาน”

แป๋มทำสีหน้างงงันจูเจี่ยคนนี้อุปนิสัยเหมือนแป่มไม่น้อยหรือว่า นั่นคือโลกคู่ขนานกันแน่บางทีตอนนี้จูเจี่ยอาจกำลังใช้ชีวิตอยู่ที่ห้องทำงานนั่งงงงันกับการพิมพ์นิยายที่ไร้คนอ่าน แต่ว่าอยากเขียน อยากเป็นนักเขียน อยากอ่านเม้นท์ อยากมีเพื่อนคุย เลยเปิดให้อ่านฟรี555 

แต่จะว่าไปจูเจี่ยจะทำได้เท่าทีแป๋มทำไหมหนอ เขียนนิยายเดือนละสี่เรื่องจบเดือนละสองเรื่อง โดยที่ไม่ลุกไปไหน นอกจากห้องน้ำ เขียนจนปวดหัว ความดันขึ้น จิตตก บางทีก็เกิดอาการดาวน์กับเม้นท์ที่บันทอนกำลังใจ

สุดลมหายใจเข้าไปลึกๆ สู้สู้จูเจี่ย แป๋มก็จะพยายามเป็นเธอให้ดีที่สุด

จับกุ้งได้ไม่น้อยวันนี้แป๋มสามารถจับกุ้งได้ถึงห้าตัว อากาศเริ่มขมุกขมัว หนาวสั่น ปากคล้ำ มือเหี่ยวจูจิ้นก่อกองไฟลุกโชติช่วง

“ไปพิงไฟเสียก่อน ให้หายหนาว แล้วค่อยกลับไปที่บ้านป่านนี้แม่ของเจ้าคงกำลังเตรียมเครื่องแกง มันเทศกับกุ้งวันนี้ได้กุ้งเยอะมากปกติพ่อกับจูจิ้นมาได้น้อยกว่านี้มากวันนี้มีทั้งเสี่ยวซงและจูเจี่ยมาช่วยกัน วันนี้เสี่ยวซงเจ้าจะได้ลองชิมแกงกุ้งฝีมือท่านป้าที่อร่อยที่สุดในสามแคว้น ที่ข้าตกลงใช้ชีวิตกับแม่ของจูเจี่ยก็เพราะนางทำอาหารอร่อยที่สุด”

แป่มอยู่ๆ ก็น้ำตาปริ่มขอบตาคิดถึงคุณพ่อของแป่มที่มักจะมีคำสัพยอกแม่ของแป๋มทำนองนี้เหมือนกัน เสี่ยวซงหันมองหน้าของแป๋ม ก่อนจะยิ้มบางๆ

“เฮ้อ ข้ารึอุตส่าห์เตรียมคำพูดไว้”

“คำพูดอะไรจูจิ้น”

“ข้าตั้งใจเตรียมคำพูดสบประมาทจูเจี่ยว่าไม่อาจจับกุ้งได้ แต่นางกลับจับมันได้ตั้งห้าตัว หรือว่าเป็นเพราะมีพี่ชายเสี่ยวซงมาด้วยจึงตั้งใจจับกุ้งให้ได้มากๆ ”แป๋มเปลี่ยนอารมณ์ทันที จูจิ้นนายนี่สุดยอดเสียจริง

ท่านเจ้าบ้านอมยิ้ม เสี่ยวซงเขย่าหัวจูจิ้นไปมาแป๋มชี้หน้ากลมๆ ของจูจิ้น

“จูจิ้นน้องพี่ อีกหน่อยเจ้าก็คงจะโต เมื่อวันนั้นมาถึงข้าก็คงหาโอกาสเอาคืนเจ้า ให้เจ้าได้ขายหน้าหญิงงามสักคนที่เจ้าพึงใจนาง….”รีบยกมือปิดปากเหมือนกับเป็นการเปิดเผยความในใจ เสี่ยวซงอมยิ้ม

จูจิ้นยักคิ้วแผล็บๆ เมื่อแป๋มขุดหลุมล่อจูจิ้นแล้วตัวเองตกลงไปเอง

ข้างลำธารที่พุ่มไม้หนา

“ไท่จือเป็นไท่จืออย่างแน่นอนเหตุใดถึง มาซ่อนตัวในป่าเขาเช่นนี้”

“รีบกราบทูล แล้วเชิญตัวไท่จือกลับไปวังหลวงเสียเถิด”

“รอให้ปลอดคนจึงจะแสดงตัว ตอนนี้มีแต่จะสร้างความตกใจและเสื่อมเสียหากคนพวกนั้นดีก็คงไม่มีปัญหาแต่หากเห็นว่าเป็นไท่จือแล้วต้องการผลประโยชน์จึงยากจะควบคุม”

เสี่ยวซงเหลือบตาเห็นแล้วว่ามีคนอยู่ที่นั่น

“ท่านลุงรีบกลับกันเถิด”ท่านเจ้าบ้านเฉินพยักหน้า เสี่ยวซงแบกถังใส่กุ้งจูจิ้นกำมือเสี่ยวซงไว้ แป๋มเดินตามหลังรั้งท้ายด้วยท่านเฉิน

“มากันแล้ว”ฮูหยินเอ่ยทักรับเอาถังกุ้งในมือของเสี่ยวซง

“โอ้โห้วันนี้ได้ตัวใหญ่ มากมายเช่นนี้ วันนี้ข้าจะแกงกุ้งกับกุ้งย่าง ให้พวกเจ้าได้กินกัน”

“ท่านแม่แล้วพี่จูเจี่ยกินเยอะๆ ไม่อ้วนหรือไรพี่จูเจี่ยยิ่งชอบกินกุ้งอยู่ด้วย”

“ข้ามีวิธีไม่ให้นางอ้วน จะว่าไปหลายวันมานี้จูเจี่ยยอมกินอาหารที่ข้าทำ ไม่กินหมูกับไก่เหมือนที่เคยทำหมูเค็มเราก็เหลือเก็บไว้กินอีกนาน เจ้าเห็นหรือไม่พี่สาวเจ้าผอมลงไปไม่น้อย”แป๋มอมยิ้ม ก้มหน้าเขินอาย