เมื่อฉันหลุดหลงเข้ามาปลูกผักอิหยังวะ

“คุณฉิน ยินดีด้วยนะครับ คุณตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว”

ฉันนั่งอยู่ตรงข้ามแพทย์ประจำตระกูล สีหน้าเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น ดูไม่ออกเลยสักนิดว่ากำลังดีใจ

หมอตื่นเต้นจนอยากจะโทรหากู้สืออี้ แต่กลับถูกฉันแย่งโทรศัพท์มือถือมาดื้อๆ

“ไม่จำเป็น”

เหล่าพยาบาลมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่เข้าใจความหมายของฉัน

พวกเขาไม่เข้าใจ ในฐานะที่ฉันเป็นภรรยาของเจ้าพ่อมาเฟียผู้มีอำนาจล้นฟ้า เด็กคนนี้คือเกียรติยศของทั้งตระกูล แต่ทำไมฉันถึงอยากจะซ่อนเขาเอาไว้

แต่พวกเขาก็ไม่รู้เช่นกันว่า หากฉันพูดออกไป เด็กคนนี้จะต้องตายไปพร้อมกับฉันในฤดูหนาวนั้น

วันคริสต์มาสในชาติที่แล้ว กู้สืออี้และทุกคนในครอบครัวพาน้องสาวที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศไปฉลองเทศกาลที่ภูเขาหิมะ ส่วนฉันได้แต่เดินตามหลังพวกเขา เฝ้ามองพวกเขาเฉลิมฉลองกันอย่างเงียบๆ

สุดท้ายเพราะสภาพอากาศเลวร้าย กู้สืออี้จึงเรียกเฮลิคอปเตอร์เพื่อเดินทางกลับ แต่จนกระทั่งเครื่องลงจอด ก็ไม่มีใครนึกถึงฉันเลย

ฉัน รวมถึงลูกในท้องที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก จึงต้องหนาวตายอยู่ท่ามกลางพายุหิมะทั้งอย่างนั้น

โชคดีที่ฉันได้เกิดใหม่ ย้อนกลับมาในวันที่รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ ซึ่งก็เป็นวันแรกที่น้องสาวกลับประเทศเช่นกัน

น้องสาวที่คนในครอบครัวของฉันทุกคนลำเอียงรักใคร่ และสามีก็ลำเอียงโปรดปรานคนนั้น ได้กลับมาแล้ว

ฉันเดินฝ่าสายตาตื่นตะลึงของทุกคนเข้าไปในบ้าน

กดรหัสผ่านประตูตามความเคยชิน แต่ไม่ว่าจะลองกี่ครั้งระบบก็แจ้งว่ารหัสผิด

จู่ ๆ ฉันก็นึกเหตุการณ์ในวันนี้เมื่อชาติที่แล้วขึ้นมาได้ เป็นฉากเดียวกันไม่มีผิด

นับตั้งแต่น้องสาวกลับมา ทุกอย่างในบ้านก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นของเธอใหม่ทั้งหมด

เช่น รหัสผ่านประตูที่เปลี่ยนกลับไปเป็นวันเกิดของเธอ

ฉันลองนึกดู สุดท้ายก็กดตัวเลข 0604 ลงไป

ประตูเปิดออกอย่างราบรื่น

ฉันยิ้มอย่างขมขื่น กำลังจะก้าวเข้าไปในบ้าน เอกสารปึกหนาก็ถูกปาใส่หน้าฉันเต็มๆ

“เซ็นหนังสือหย่าให้ฉันซะ” แม่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ฉันเช็ดเลือดที่มุมหน้าผากอย่างใจเย็น แล้วยื่นมือออกไป “ขอปากกาหน่อย”

สามพยางค์สั้นๆ ทำเอาทุกคนในนั้นตกตะลึง

คนแรกที่ได้สติคือน้องสาว เธอแค่นหัวเราะ “ทำไมเด็ดขาดแบบนี้ล่ะ? ฉินหยวนเยว่ พี่อย่าคิดจะเล่นลูกไม้อะไรนะ”

พ่อหัวเราะเยาะ “พ่อว่ามันเองก็คงรู้อยู่แก่ใจ ถ้าตอนนั้นเจียวเจียวของเราไม่ไปเมืองนอก ตำแหน่งภรรยาเจ้าพ่อมาเฟียจะเป็นของมันได้ยังไง? พอได้ข่าวว่าเจียวเจียวจะกลับมา ลูกเขยเราก็รีบส่งเครื่องบินส่วนตัวพร้อมบอดี้การ์ดนับสิบไปรับถึงที่… ที่มันว่านอนสอนง่ายแบบนี้ สงสัยคงอยากจะเหลือทางรอดให้ตัวเองบ้าง เพราะเทียบกับการถูกไล่ออกจากบ้าน การสมัครใจหย่าเองย่อมดีกว่า”

พอฉินเจียวเจียวได้ยิน ก็รีบเอามือปิดปากทำท่าเหมือนเพิ่งเข้าใจ แล้วเข้าไปเกาะแขนพ่อ

“คุณพ่อเนี่ยฉลาดจริงๆ เลยค่ะ! ทำไมหนูถึงคิดไม่ถึงตรงนี้นะ”

พ่อกับแม่กอดเธอไว้ในอ้อมอก บีบจมูกเธออย่างเอ็นดู สายตาเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่

ฉันยืนอยู่ข้างๆ เหมือนคนนอกที่เข้ากับใครไม่ได้

ฉินเจียวเจียวปรายตามองฉันอย่างได้ใจ แต่ฉันไม่ได้สนใจเธอ เพียงแค่ก้มเก็บเอกสารบนพื้นแล้วเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว

รอยยิ้มที่มุมปากของเธอแข็งค้างไปนิดหน่อย สุดท้ายก็คว้าเอกสารไป “ตัดสินใจได้เด็ดขาดจริงๆ”

แน่นอนสิ ความผิดพลาดในชาติที่แล้ว ฉันจะไม่ทำซ้ำอีก

ฉันไม่สนใจอีกต่อไป หันหลังเดินขึ้นชั้นบน แต่ฉินเจียวเจียวกลับมายืนขวางหน้าฉันไว้ แล้วชี้ไปที่ช่องว่างในเอกสาร

“ลายเซ็นของกู้สืออี้ พี่ก็ต้องหาวิธีเอามาให้ได้ด้วย”

“ฉันไม่อยากเป็นฝ่ายเริ่มพูด เดี๋ยวสืออี้จะมองว่าฉันทั้งแย่งทั้งชิง มันดูไร้ราคาเกินไป”

“ภายในสามวัน จัดการเรื่องหย่าให้เรียบร้อย แล้วไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ ไสหัวไปให้พ้นหน้ากู้สืออี้”

เธอจ้องจับผิดสีหน้าของฉัน พยายามหารอยร้าวบนใบหน้า

แต่ฉันเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วตอบว่า “ได้สิ”

“ฉันเองก็ต้องการแบบนั้นอยู่แล้ว”

ฉันอยากจะไปจากครอบครัวที่ไม่รักฉันมานานแล้ว และอยากจะไปจากกู้สืออี้ที่ทำให้ฉันเจ็บปวดเจียนตายมานานแล้วเช่นกัน

ฉันรับเอกสารคืนมา แล้วหันหลังเดินขึ้นชั้นบน

พวกเขาก็ไม่สนใจฉันอีก พ่อกับแม่เริ่มช่วยฉินเจียวเจียวแต่งหน้าแต่งตัว

เพราะงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของเธอกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า

งานที่กู้สืออี้เป็นคนจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง

แม้จะได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ฉันก็ยังลืมภาพความจริงจังตอนที่เขาเตรียมงานนี้ไม่ได้

ตั้งแต่สถานที่ ไปจนถึงดอกไม้ทุกดอกในแจกัน เขาเป็นคนเลือกด้วยความใส่ใจ

เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพล ถึงกับใส่ใจเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งได้ขนาดนี้

และก็เพราะการกระทำของเขานี่แหละ คนในตระกูลถึงได้เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่เคยประกาศสถานะของฉัน

เพราะผู้หญิงที่เขารักคือคนอื่น

ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกลับมาแล้ว นายหญิงตัวจริงของพวกเขากลับมาแล้ว

ฉันเดินขึ้นห้องไปเก็บกระเป๋าอย่างรู้หน้าที่ ทันทีที่ผลักประตูเข้าไปก็พบว่าของใช้ของตัวเองถูกทิ้งไปกว่าครึ่ง

ฉันยิ้มขมขื่น ลากกระเป๋าเดินทางที่ว่างเปล่าเดินออกจากห้อง

แต่คิดไม่ถึงว่าจังหวะที่เปิดประตูจะชนเข้ากับกู้สืออี้

เขาสวมหมวกทรงสูงสีดำ ใส่สูทสีม่วงสุดหรู ดูออกเลยว่าแต่งตัวมาอย่างตั้งใจ

เขาก้มมองชุดกระโปรงเรียบ ๆ ของฉันกับกระเป๋าเดินทางในมือ น้ำเสียงเย็นชาประดุจน้ำแข็ง

“เธอจะไปไหน?”

ยังไม่ทันที่ฉันจะพูด ฉินเจียวเจียวก็วิ่งลงมากระชากแขนฉันแล้วทำท่าทางน้อยใจ

“พี่คะ พี่ทนเห็นหน้าหนูไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ? หนูแค่จะกลับมาเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ พี่ถึงกับต้องอาละวาดจะหนีออกจากบ้านเลยเหรอคะ”

“หนีออกจากบ้าน?” กู้สืออี้หัวเราะเยาะ “ฉินหยวนเยว่ เมื่อก่อนไม่ยักรู้ว่าคุณขี้โมโหขนาดนี้”

เขาปรายตามองนิดเดียว ลูกน้องก็รีบโยนกระเป๋าเดินทางของฉันไปไว้ข้างๆ ทันที เสียงคำสั่งของเขาดังมาจากด้านหลัง

“วันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับเจียวเจียว คุณเป็นพี่สาวห้ามไปไหนทั้งนั้น”

“ไปเปลี่ยนชุดซะ สภาพดูไม่ได้แบบนี้อย่ามาทำให้เจียวเจียวขายหน้า”

ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เล็บจิกเข้าในฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว

ก่อนฉินเจียวเจียวจะกลับมา แม้กู้สืออี้จะไม่กระตือรือร้น แต่ก็ให้เกียรติฉันมาก

บางครั้งเวลาฉันถูกรังแกเพราะเขาไม่ยอมเปิดเผยสถานะ เขาจะกอดฉันไว้ เรียกชื่อเล่นฉัน และปลอบโยนว่า

“เยว่เยว่ อย่าเสียใจไปเลย สายตาคนอื่นไม่สำคัญ ขอแค่มีผมรักคุณก็พอแล้ว”

รักเหรอ?

ผู้ชายที่พร่ำบอกว่ารักฉันนับครั้งไม่ถ้วน กลับลืมฉันไปจนหมดสิ้นในวินาทีที่น้องสาวกลับมา

พอเห็นฉันไม่ขยับ ฉินเจียวเจียวก็รีบพูดขึ้นว่า “สืออี้ คุณอย่าเข้มงวดกับพี่นักเลยค่ะ ยังไงพี่เขาก็เป็นภรรยาของคุณ…”

กู้สืออี้ชะงักไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ก็หันมามองฉัน พอเห็นฉันไร้ความรู้สึก ใบหน้าก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง “ยังยืนบื้ออยู่ทำไม หรือต้องให้ผมปรนนิบัติคุณเปลี่ยนเสื้อผ้า?”

ฉันก้มหน้าลง คำพูดนับหมื่นพันติดอยู่ในลำคอ สุดท้ายจึงหยิบเอกสารยื่นให้เขา

ฉินเจียวเจียวหน้าเปลี่ยนสีทันที เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงว่าฉันจะเอาออกมาตอนนี้

เธอกำลังจะอ้าปากพูด แต่ฉันชิงพูดก่อน “ใบเสร็จค่าพยาบาลวันนี้ คุณเซ็นชื่อหน่อย”

กู้สืออี้ขมวดคิ้ว “คุณเป็นอะไร?”

ฉันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แค่ตรวจสุขภาพประจำปี”

เขารับคำในลำคอ แล้วรับเอกสารไปเซ็นโดยไม่ดูเลยสักนิด

ฉันยัดหนังสือหย่าที่เซ็นเรียบร้อยแล้วใส่กระเป๋า แล้วหันหลังเดินขึ้นชั้นบนอย่างไม่ลังเล

เสียงฉินเจียวเจียวจงใจพูดเสียงดังไล่หลังมา “สืออี้ ทำไมคุณทำเย็นชากับพี่แบบนั้นล่ะคะ อย่างน้อยพี่เขาก็เป็นภรรยาของคุณนะ”

กู้สืออี้ลดเสียงลง แต่ในห้องที่ว่างเปล่ากลับได้ยินชัดเจน

เขาพูดว่า “เธอไม่คู่ควร”

สามพยางค์นั้นทำให้ฝีเท้าฉันชะงัก พลันเรี่ยวแรงทั้งร่างก็หายไป

เมื่อก่อนฉันเคยถามเขาไม่รู้กี่ครั้งว่าทำไมไม่เปิดเผยสถานะของฉัน

ตอนนั้นเหตุผลที่เขาให้คือ

“ผมไม่อยากให้คุณได้รับอันตราย คุณก็รู้ว่าบนโลกนี้มีคนอยากฆ่าผมมากแค่ไหน การเป็นภรรยาของผมก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกปืนจ่อหัวอยู่ทุกวัน”

ตอนนั้นฉันเชื่อสนิทใจ แถมยังซาบซึ้งที่เขาปกป้อง คิดไม่ถึงว่าตอนนี้มันกลายเป็นฉันไม่คู่ควร

หัวใจของฉันเหมือนถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า ทุกครั้งที่หายใจเข้าก็เจ็บเหมือนโดนเข็มทิ่มแทง

ฉันยกมือปาดน้ำตา ก้มมองท้องที่นูนออกมาเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา

ในเมื่อฉันไม่คู่ควร งั้นฉันก็จะไม่รบกวนแล้ว

เพราะหลังจากนี้ เราคงจะไม่ได้เจอกันอีก