ไม่เคยถูกรัก

[ประเทศอเมริกา]

ในห้องทำงานหรูหราใหญ่โต เจ้าของห้องที่เป็นประธานบริษัทซึ่งตอนนี้กำลังบรรเลงบทรักแสนเร่าร้อนอยู่กับเลขาส่วนตัว

"อ๊ะ..เจ็บเบาๆ ..อ๊ะ" เสียงหวานครางลั่น ร่างบางนอนราบอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่

"เงียบปากซะ..ซี้ด!" คาลวินชายหนุ่มสัญชาติอเมริกันที่ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามบ่งบอกถึงการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอกำลังกระแทกกระทั้นใส่ร่างบางที่กำลังนอนสั่นอยู่บนโต๊ะทำงานของตนเอง

"อื้อ..โอ๊ย!" ร่างบางยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองแน่นพยายามกลั้นไม่ให้มีเสียงออกมา ชายหนุ่มยังคงกระแทกใส่ร่องสาวของเธออยู่เรื่อยๆ โดยไม่มีวี่แววว่าจะเสร็จง่ายๆ ร่างบางได้แต่นอนหลับตาปี๋หวังให้เขาพอใจกับร่างกายของเธอเสียที

"ซี้ด..แน่น..ตอดแน่นอีก..อ๊า" มือใหญ่กำรอบลำคอเล็กแล้วกระแทกจนสุดแรงจนอีกคนได้แต่ตัวสั่นคลอนตามแรงกระแทก

ครืด~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความสุขสม มือหนารีบควานหาโทรศัพท์แล้วกดรับทันทีเพราะกลัวคนที่โทรมาจะรอนาน ส่วนคนที่กำลังทรมานอยู่ใต้ร่างตอนนี้ทำได้แค่กัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงของตัวเอง

"ฮัลโหล..ซี้ด..อีกสิบนาทีเตรียมรถไว้" ถึงปากจะคุยโทรศัพท์แต่สะโพกแกร่งก็ยังคงทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เขาเร่งกระแทกแรงๆ แกล้งอีกคนที่กำลังนอนกัดปากแน่น

"อ๊ะ!" ร่างบางเผลอหลุดเสียงครางออกมามือบางรีบปิดปากตัวเองอีกครั้ง คาลวินยิ้มอย่างสาแก่ใจที่ทำให้อีกคนหลุดเสียงครางออกมาได้ มือหนายังไม่กดวางโทรศัพท์เพื่อต้องการแกล้งคนใต้ร่างทั้งที่อีกฝ่ายวางสายไปแล้ว

"พอก่อนค่ะ..อื้อ" ร่างบางพยายามพูดพร้อมเสียงครางแสนเบาหวิวราวกับกระซิบเพื่อบอกคนบนตัวเธอให้หยุด คาลวินโยนโทรศัพท์ไปที่ไหนสักแห่งก่อนที่มือหนาจะจับเอวบางไว้ให้มั่นแล้วใส่เต็มแรงจนเอวสอบสะโพกหนากระแทกอย่างเร็วและถี่ยิบ

"โอ๊ว..ฟัค..อ๊าง!" คาลวินครางลั่นพร้อมกับปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นลงบนหน้าท้องของเธอ

"แฮ่ก..แฮ่ก" อัญญารินนอนหอบจนตัวงอด้วยความเหนื่อยและแสบที่บริเวณนั้นจนลุกแทบไม่ไหว

"รีบแต่งตัวซะ ฉันต้องไปข้างนอก" ร่างหนาติดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองเสร็จสรรพพลางสั่งอีกคนโดยไม่สนว่าเธอกำลังเหนื่อยจนแทบหายใจไม่ทัน

"สิบนาที ถ้าช้าก็ตามไปเอง" คาลวินสั่งเสียงเรียบ อีกคนเลยรีบลุกขึ้นแต่งตัวอย่างรวดเร็วหน้าที่เลขาส่วนตัวแบบเธอเจ้านายไปไหนเลขาก็ต้องตามไปด้วยทุกที่

"เร่งอยู่ได้" อัญญารินบ่นเป็นภาษาไทยเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายฟังไม่รู้เรื่อง

"พูดภาษาอังกฤษอัญญาริน!" คาลวินสั่งเสียงดังเขาไม่ชอบให้เธอพูดภาษาไทยเพราะเขาฟังไม่รู้เรื่อง ไม่รู้ว่าเธอแอบนินทาเขาหรือเปล่า

"ไม่มีอะไรค่ะ" ร่างบางกลับมาพูดภาษาอังกฤษเพื่อตอบคำถามเขา

"เสร็จหรือยังจะได้ไปสักที"

"ค่ะ" ร่างบางแต่งตัวเรียบร้อยแล้วตึงรีบวิ่งตามอีกคนไป เพราะกลัวจะไปขึ้นรถที่ลูกน้องเขาเตรียมไว้ไม่ทัน

หนึ่งปีก่อนหน้านี้...

หญิงสาวตัวเล็กกะทัดรัดหน้าตาสะสวยกำลังเดินอยู่ท่ามกลางคนตัวสูงมากหน้าหลายตา อัญญารินจบปริญญาตรีได้ไม่นานก็อยากเปิดประสบการณ์จึงบินมาอเมริกาเพื่อหางานทำ เธอมุ่งมั่นที่จะทำงานที่นี่มากเพราะเป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังของอเมริกา ดังนั้นอัญญารินจึงตั้งใจมากๆ ที่จะได้ทำงานที่บริษัทแห่งนี้

เธอต้องหาเงินส่งให้ครอบครัว ตอนนี้คุณพ่อของเธอไม่ได้ทำงานอะไรเพราะท่านอายุมากแล้ว ส่วนคุณแม่ก็ไม่ได้มีอาชีพอะไรทั้งพ่อและแม่ของเธอเพียงแค่ทำขนมไปส่งร้านที่ตลาดแถวบ้านเท่านั้น อัญญารินใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายที่สะสมไว้ตั้งแต่สมัยเรียนเดินทางมาอเมริกาเพื่อทำตามความฝันของตัวเอง

"ฉันมาสมัครงานค่ะ" ร่างบางเดินอย่างเฉิดฉายด้วยความมั่นใจเข้ามาในบริษัทยักษ์ใหญ่พร้อมกับยื่นใบสมัครในตำแหน่งพนักงานบัญชี

"ทางบริษัทจะติดต่อกลับไปนะคะ" เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลตอบเธอกลับมา อัญญารินจึงเดินออกมาและแอบคิดในใจว่าเธอจะได้งานที่นี่ไหม เพราะคู่แข่งแต่ละคนมีดีกรีปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชั้นนำทั้งนั้นส่วนเธอเป็นแค่นักศึกษาจบใหม่ของมหาวิทยาลัยรัฐบาลในไทย แม้ว่าจะได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งแต่ก็คงสู้อีกหลายๆ คนที่อยากทำงานที่นี่เหมือนกันไม่ได้

"แกเอาความมั่นใจมาจากไหนกันนะยัยอัญ" ร่างบางเขกหัวตัวเองเรียกสติ ทำไมเธอถึงคิดว่าบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างมอร์เชลจะรับเด็กจบใหม่ที่ไร้ประสบการณ์อย่างเธอแถมยังเป็นคนต่างชาติอีกต่างหาก มีหวังเธอได้คว้าน้ำเหลวกลับประเทศไทยแน่

ชั้นบนสุดของตึกสูงมีห้องทำงานขนาดกว้างพร้อมด้วยเฟอร์นิเจอร์สุดหรูครบครัน เจ้าของห้องคือคาลวิน มอร์เชล เขาสร้างบริษัทนี้มากับมือ ความพยายามทำให้คาลวินมีทั้งเงิน อำนาจและชื่อเสียง เขามีในสิ่งที่ใครหลายคนไม่มี

"ขออนุญาตค่ะบอส" เลขาสาวหน้าห้องเดินถือแฟ้มคนสมัครงานวันนี้เข้ามาให้ประธานบริษัท คาลวินเป็นคนรอบคอบมาก ทุกตำแหน่งของบริษัทเขาจะเป็นคนคัดเลือกพนักงานด้วยตัวเองเพราะไม่ไว้ใจใคร

"วางไว้แล้วออกไปซะ" คาลวินสั่งแล้วไล่แม่เลขาสาวที่จ้องจะยั่วเขาตลอดเวลาออกไป แม้จะเคยมีความสัมพันธ์กันมาบ้างแต่เขาก็ไม่ได้หลงเสน่ห์อะไรเธอนัก ชายหนุ่มหยิบแฟ้มขึ้นมาอ่านประวัติของผู้สมัครแล้วพิจารณาอยู่นานสองนาน

"รัตนภักดี" คาลวินอ่านนามสกุลของผู้สมัครคนหนึ่งซ้ำอีกครั้ง เขาจำนามสกุลนี้ได้ดีคนที่ทิ้งเขาไป อรนภา รัตนภักดี เขาไม่มีวันลืม

"อัญญาริน รัตนภักดี" แม้จะยังไม่แน่ใจว่าคนในแฟ้มมีความสัมพันธ์อะไรกับอรนภา แต่ถ้าเธอเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนที่ทำเขาเจ็บ เขาจะเอาคืนอย่างสาสม