บทส่งท้าย

เช้าวันถัดมา ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาตื่นเห็นเพดานสีขาวที่ไม่คุ้นเคย ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปมองคนที่กำลังฟุบหลับอยู่ข้างๆ เตียง

นี่เขายังไม่ตายเหรอ?

เป็นการตั้งคำถามกับตัวเองครั้งแรก อยู่ๆ ภาพความฝันทำให้เขานึกย้อนกลับไป เขาจำได้ว่าเดินอยู่ในความมืด ปลายทางสีขาวทำให้เขาเดินตรงไป แต่ทว่ากลับมีคนคนหนึ่งกลับรั้งเขาไว้

ผู้หญิงที่มีใบหน้าอ่อนโยนคล้ายภรรยา แต่ดูมีอายุกว่า เธอแนะนำตัวว่าเป็นแม่ของหญิงสาว ฝากฝั่งให้ช่วยดูแลลูกน้อยของเธอ และบอกให้เขาเดินไปอีกทาง ซึ่งปลายทางนั้นมีแอรินกับลูกๆ รออยู่

“คุณธัน คุณตื่นแล้ว” เพียงแค่ขยับตัวเล็กน้อย หญิงสาวก็เด้งตัวตื่นขึ้นมาทันที

“ทำไมเราไม่ไปนอนที่โซฟาดีๆ ล่ะคะ” เขาถาม กลัวว่าภรรยาจะปวดหลัง แต่ทว่าแอรินกลับส่ายหน้า

“แอร์รอให้คุณตื่น” เธอตอบ ใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยน้ำตา

“เลิกร้องไห้ได้แล้ว พี่ไม่ชอบที่เราร้องไห้เลยรู้ไหม” เขาเอ่ยพลางเกลี่ยน้ำสีใสออกจากหางตาของเธอ

“อืม...แต่คุณธัน”

“เรียกพี่สิคะ เรียกคุณมันห่างเหินไปไหม” เขาพูดขัด พยายามจะดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง จนแอรินต้องรีบเข้าไปช่วยประคองอีกแรง

“แผลพี่มันจะปริเอาได้นะ ค่อยๆ ลุกสิคะ” หญิงสาวพูดดุ แต่ธันวากลับหัวเราะ เป็นครั้งแรกที่แอรินเรียกเขาว่าพี่เลยก็ว่าได้

“เรียกพี่ครั้งแรก ก็ดุกันซะแล้ว” ร่างสูงเอ่ยแซว

“ก็มันจริงไหมคะ” คิ้วเรียวสวยขมวดแน่น ก่อนจะเอาหมอนมารองที่หลังให้เขาได้เอนตัวนั่งอย่างสบาย

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลกัน” ธันวาพูดขอบคุณ ถึงแผลที่ท้องจะเจ็บเพียงใด แต่มันก็คุ้มกับการที่แอรินปลอดภัย

“แอร์ก็ขอบคุณพี่ ที่ช่วยชีวิตแอร์ไว้นะคะ” เธอพูดจากใจจริง ก่อนที่ธันวาจะคว้ามือบางขึ้นมากุมไว้แน่น

“อย่าหนีพี่ไปไหนอีกเลยนะคะ พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีหนูจริงๆ”

แอรินนิ่งไปสักพัก จนธันวารู้สึกใจหาย กลัวว่าแอรินจะพาเด็กๆ หนีไปอีก

“แอร์ต่างหาก ฮึก ที่ควรพูด ฮึก พี่อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ ฮึก แอร์เองก็อยู่ไม่ได้เหมือนกันถ้าขาดพี่ไป” หญิงสาวปล่อยโฮ น้ำตาพรั่งพรูจนธันวาตกใจ ก่อนที่แอรินจะเข้าไปกอดเอวหนาอย่างหลวมๆ

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ทั้งคู่ได้เปิดใจคุยกัน ทั้งสองกอดกันร้องไห้ พูดความในใจอย่างไม่ปกปิดความรู้สึกอีกแล้ว การบอกรักมันดีอย่างนี้เอง โชคดีที่ธันวาทิ้งอดีต และตัดสินใจเดินหน้าต่อ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รู้จักความสุขที่แท้จริงได้เลย

สามวันต่อมา เขาก็ได้กลับมาพักฟื้นที่บ้านในพัทยา โดยมีแอรินดูแลไม่ห่าง ระหว่างนี้ธันวาให้ทนายทำการยื่นฟ้องภวินท์ในข้อหาพยายามฆ่าโดยให้รับโทษสูงสุด

ส่วนใบตอง เธอนั้นต้องเข้ารักษาที่โรงพยาบาลจิตเวช หากแพทย์วินิจฉัยว่าหายดี เธอจะถูกส่งมาดำเนินคดีอีกครั้ง ตามขั้นตอนของกฎหมาย ซึ่งธันวาก็ไม่ได้ใจร้ายกับเธอ เขาทุ่มเงินรักษา และจัดตั้งทีมทนายเพื่อให้โทษเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยตระกูลของใบตองดูแลอิสระภักดีมาหลายช่วงอายุคน

หลังพายุโหมกระหน่ำ กลับได้เห็นท้องฟ้าแสนสวยงาม ธันวาและแอรินตัดสินตั้งรกรากที่พัทยาเป็นการถาวร ส่วนร้านธันเดอร์โฮสต์สาขากรุงเทพฯ ธันวาจะขับรถไปดูงานเดือนละหนึ่งครั้งเพียงเท่านั้น

ร้านทำเล็บของแอรินนั้น เธอได้ขายกิจการเพราะอยากมาดูแลครอบครัว ภายภาคหน้าหญิงสาวมีแผนที่จะทำร้านต่ออย่างแน่นอน

เสียงเกลียวคลื่นกระทบฝั่ง พร้อมกับลมเย็นๆ พัดผ่านกาย ทำให้ร่างบางที่กำลังอุ้มลูกน้อยอยู่ในอ้อมอก ต้องสูดอากาศเข้าเต็มปอด

ร่างบางในชุดเดรสกระโปรงยาวสีขาว กับหมวกฟางปีกกว้าง ดูน่ารัก ส่วนเจ้าหนูพีพีนั้น แต่งชุดจั๊มสูทสีฟ้า พร้อมกับสวมหมวกเป็นรูปฉลามยิ้มจนเห็นฟันสามซี่

“ทำอะไรอยู่ครับสองแม่ลูก” เสียงทุ้มตะโกนเรียก ก่อนที่แอรินจะหันไปส่งยิ้มหวานให้สามี

“วันนี้อากาศดีจังเลยค่ะพี่ธัน ทะเลก็สวยด้วย”

“สวยไม่เท่าเมียพี่หรอกค่ะ หึหึ” ชายหนุ่มเอ่ยแซว ขณะที่แอรินใบหน้าแดงซ่านยังไม่คุ้นชินกับคำชมของสามีสักที

“คุณแม่ลูกสองแล้วนะคะ ยังสวยอีกเหรอ” เธอถาม

“ไม่เกี่ยวสักหน่อย ต่อให้หนูมีลูกให้พี่สิบสองคน หนูก็ยังสวยสำหรับพี่อยู่ค่ะ” ธันวาพูดด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรัก พร้อมกับจับหมวกหญิงสาวให้เข้าที่

“สิบสองคน พี่ธันจะตั้งทีมฟุตบอลเหรอคะ คริๆ” แอรินหัวเราะ

“ได้ไหมล่ะคะ” คิ้วหนาเลิกขึ้นเอ่ยถาม

“แค่สองคนแอร์ก็เหนื่อยแล้วค่ะ สิบสองคนไม่ไหวหรอก” เธอพูดพร้อมส่ายหน้าไปมา

“แต่พี่ไหวนะคะ วันนี้เลยไหมล่ะ พี่จะทำเบาๆ?” คุณแม่ครรภ์สี่เดือนถึงกับหน้าแดงซ่าน ทั้งสองได้ไปปรึกษาหมอนเรศแล้วว่าสามารถมีอะไรกันในช่วงนี้ได้ เพียงแต่ห้ามคุณพ่อทำรุนแรงเกินไปเท่านั้น

“หึ่ยๆ คนหื่นเมื่อคืนยังไม่พอหรือไง”

พูดจบแอรินก็อุ้มเจ้าหนูพีพีเดินหนี ขณะที่ร่างสูงหัวเราะชอบใจ เขารู้ว่าอย่างไรภรรยาของเขาก็ไม่ขัดเรื่องนี้อยู่แล้ว

เรื่องของพวกเขาทั้งสองคน แม้จะไม่ถูกต้องมาตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก เขามีภรรยาที่แสนใจดี มีลูกที่น่ารัก จนทำให้คนที่ไม่เชื่อในความรัก ตอนนี้กลับเป็นคนที่รักเมียที่สุดในโลก

“พี่รักหนูแอร์นะคะ...รักเมียที่สุดในโลกเลย” เขาตะโกนบอกภรรยา ก่อนที่แอรินจะหันมาส่งยิ้มหวานแล้วตะโกนกลับไปเช่นกัน

“หนูก็รักพี่เหมือนกันค่ะ พี่ธัน”

จบบริบูรณ์