เหนือเจ้าขา

“สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้เจ้าขาไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ นะคะ”

หญิงสาวตัวเล็กยกกล้องขึ้นถ่ายตัวเอง รอยยิ้มสดใสทำให้ลักยิ้มสองข้างบุ๋มลงไปอย่างเห็นได้ชัด ด้านหลังเป็นถนนเส้นเล็กที่ทอดผ่านแนวต้นไม้และภูเขาสูงซ้อนกันไกลสุดสายตา

“ตอนนี้เจ้าขาอยู่ที่อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ค่ะ แล้วทริปนี้พิเศษกว่าทุกครั้งเพราะเจ้าขาจะอยู่ที่นี่…”

เธอยกนิ้วขึ้นมานับ ก่อนชูเต็มสองมือแบบเกินความจำเป็น

“หนึ่งเดือนเต็ม ๆ!”

เจ้าขาหมุนกล้องไปรอบตัวอย่างอารมณ์ดี หลังทำช่องท่องเที่ยวมาตั้งแต่ปีสาม จากคลิปที่มีคนดูไม่ถึงร้อยคนจนตอนนี้มีผู้ติดตามมากกว่าห้าแสน การเดินทางคนเดียวจึงไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเธอ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป แทนที่จะรีวิวโรงแรมสวย ๆ หรือเที่ยวสถานที่ยอดนิยมแล้วกลับภายในสามสี่วัน เจ้าขาตั้งใจใช้เวลาหนึ่งเดือนอยู่กับชาวบ้าน กินอาหารท้องถิ่น เข้าสวน เดินป่า และหาสถานที่เล็ก ๆ ที่คนไม่ค่อยรู้จักมาทำคอนเทนต์ ส่วนที่พัก… เธอเลือกโฮมสเตย์เล็ก ๆ ที่เห็นรูปเพียงไม่กี่รูปจากเพจท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง เจ้าของตอบข้อความสั้นมากถามอะไร ตอบแค่นั้น บางคำถามตอบเพียงคำว่า “ครับ” จนเจ้าขาเคยคิดว่าอีกฝ่ายไม่อยากได้ลูกค้าหรือเปล่า

“เดี๋ยววันนี้เราจะไปดูที่พักกันนะคะ เจ้าของบอกว่าจากจุดที่รถมาส่งเดินเข้าไปไม่ไกลค่ะ”

เจ้าขาพูดพร้อมลากกระเป๋าใบใหญ่ไปตามถนนสิบนาทีผ่านไป รอยยิ้มยังอยู่ ยี่สิบนาทีผ่านไป หน้าม้าเริ่มติดเหงื่อ สามสิบนาทีผ่านไป กล้องถูกยกขึ้นอีกครั้ง

“ทุกคนคะ…”

เจ้าขายิ้มแห้ง

“เจ้าขาคิดว่าเจ้าขาหลงค่ะ”

เธอหมุนกล้องให้เห็นทางแยกสองทางตรงหน้าปัญหาคือแผนที่ในโทรศัพท์ไม่โหลด เจ้าขายกโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัว เดินซ้ายสองก้าว ขวาสองก้าว ก่อนยืดแขนจนสุด ไม่มีสัญญาณ

“หนึ่งขีดก็ยังดีนะคะ”

ไม่มี

“ครึ่งขีดก็ได้ค่ะ”

ยังไม่มี เธอถอนหายใจก่อนหันไปพูดกับกล้อง

“ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าเริ่มคอนเทนต์ตั้งแต่วันแรกเลย คลิปนี้อาจชื่อว่า ‘หลงป่าเชียงดาวและไม่มีใครหาเจอ’”

บรื้น… เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากด้านหลัง เจ้าขาหันขวับ รถกระบะสีเข้มคันหนึ่งแล่นมาตามถนนดินก่อนชะลอแล้วจอดข้างเธอ กระจกฝั่งคนขับลดลง ชายหนุ่มคนหนึ่งมองออกมา สิ่งแรกที่เจ้าขาสังเกตคือเขาผมยาว ผมสีดำถูกรวบต่ำอย่างลวก ๆ ปอยผมบางส่วนตกลงข้างใบหน้า ผิวออกแทนเหมือนคนทำงานกลางแจ้งบ่อย ๆ เสื้อยืดสีดำด้านในทับด้วยเชิ้ตลายสก็อตเก่า ๆ หน้าตาดี… แต่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไร

“จะไปไหน”

น้ำเสียงทุ้มถามสั้น ๆ เจ้าขาลดกล้องลง

“เชียงดาวโฮมสเตย์ค่ะ พี่พอรู้จักไหมคะ”

เขามองทางที่เธอกำลังจะเดินต่อ ก่อนตอบ

“รู้”

“ไปทางนี้ใช่ไหมคะ”

“ไม่ใช่”

เจ้าขาชะงัก

“อ้าว…”

ชายหนุ่มพยักหน้าไปทางด้านหลัง “เลยทางเข้ามาแล้ว”

เจ้าขาหันกลับไปมองถนนที่ตัวเองเพิ่งลากกระเป๋าฝ่าฝุ่นมาเกือบครึ่งชั่วโมง

“แล้วถ้าเจ้าขาเดินทางนี้ต่อ จะไปถึงไหนคะ”

เขานิ่งคิดนิดหนึ่ง

“ลำห้วย”

“แล้วโฮมสเตย์ล่ะคะ”

“คนละทาง”

“…”

“ถ้าเดินต่อก็ไม่มีวันถึง”

เจ้าขาเม้มปาก เขากำลังกวนเธอใช่ไหม?

“ขึ้นรถ”

“คะ?”

“จะไปโฮมสเตย์ไม่ใช่เหรอ”

เจ้าขามองรถ มองชายแปลกหน้า แล้วกอดกล้องแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มเห็นท่าทางนั้นก็เลิกคิ้ว

“หรือจะเดินไปลำห้วยก่อนก็ได้”

“ไม่ไปค่ะ!”

เจ้าขารีบตอบ ก่อนถามอย่างระวัง

“แล้วพี่ไปทางนั้นพอดีเหรอคะ”

“อือ”

สุดท้ายเธอจึงยอมขึ้นรถ แต่ก่อนขึ้นก็แอบหันกล้องเข้าหาตัวเองแล้วกระซิบเบา ๆ

“ทุกคนเห็นหน้าพี่เขาแล้วนะคะ ถ้าเจ้าขาหายตัวไป…”

“ได้ยิน”

เสียงจากในรถดังสวนออกมา เจ้าขาหยุดพูดทันที

ชายหนุ่มมองผ่านกระจกมา “จะขึ้นไหม”

“ขึ้นค่ะ”

เธอพยายามยกกระเป๋าขึ้นท้ายรถ แต่ยกเท่าไรก็ไม่พ้นพื้น

“เดี๋ยวพี่ช่วย”

เขาเดินลงมา ก่อนคว้าหูกระเป๋าแล้วยกขึ้นท้ายรถอย่างง่ายดาย เจ้าขามองตาปริบ ๆ

“ขอบคุณค่ะ”

“เอาอะไรมาเยอะแยะ”

“เสื้อผ้าค่ะ”

“ทั้งบ้าน?”

เจ้าขาหันขวับ “ของจำเป็นทั้งนั้นนะคะ”

เขาพยักหน้าเหมือนเข้าใจ

“อือ ทั้งบ้าน”

“…”

เธอขึ้นรถแล้วคาดเข็มขัดเงียบ ๆ ไม่คุยด้วยแล้วรถแล่นมาไม่ถึงสิบนาทีก็เลี้ยวเข้าถนนเล็ก ๆ ก่อนบ้านไม้หลังหนึ่งจะปรากฏอยู่ท่ามกลางต้นไม้ เจ้าขาหันไปมองคนขับ

“ถึงแล้วเหรอคะ”

“อือ”

“พี่มาทำอะไรที่นี่คะ”

เขาดับเครื่องยนต์

“อยู่ที่นี้”

เจ้าขายังไม่เข้าใจ จนกระทั่งเขาลงไปยกกระเป๋าของเธอแล้วเดินตรงเข้าบ้านอย่างคุ้นเคย

“เดี๋ยวนะคะ”

เจ้าขารีบวิ่งตาม

“พี่ชื่ออะไรคะ”

“เหนือ”

สองเท้าของเธอหยุดกึก

“พี่เหนือ?”

“อือ”

“เจ้าของโฮมสเตย์?”

“อือ”

เจ้าขาอ้าปากค้าง “แล้วทำไมพี่ไม่บอกเจ้าขาตั้งแต่แรกคะ!”

เหนือหันมามอง

“ถามหรือยัง”

“…”

เถียงไม่ออกอีกแล้ว เหนือเดินต่อพร้อมกระเป๋าเธอ ทิ้งให้หญิงสาวยืนมองแผ่นหลังด้วยสีหน้าหมั่นไส้ นี่เธอจองที่พักหนึ่งเดือนกับคนแบบนี้จริง ๆ เหรอ แต่พอเดินพ้นตัวบ้านออกไปยังระเบียงด้านหลังความหงุดหงิดทั้งหมดก็หายไปทันที ภูเขาสูงตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หมอกสีขาวลอยแทรกระหว่างยอดเขา รอบบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้ มีแปลงผักเล็ก ๆ โต๊ะไม้เก่าและเปลผูกอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

“สวยจัง…”

เจ้าขาพึมพำ ก่อนรีบเปิดกล้อง

“ทุกคนดูวิวค่ะ!”

เธอหมุนตัวถ่ายบรรยากาศ ก่อนเหนือจะเดินผ่านหลังกล้องพอดี

“พี่เหนือ ติดกล้องค่ะ”

“ลบด้วย”

“ทำไมคะ”

“ไม่ได้แต่งหน้า”

เจ้าขาลดกล้องทันที เธอมองใบหน้าคมที่มีหนวดบาง ๆ แล้วหลุดหัวเราะ

“พี่เหนือแต่งหน้าด้วยเหรอคะ”

“ไม่”

“แล้วจะให้ลบทำไมคะ”

เหนือมองเธอหน้านิ่ง

“PDPA”

เจ้าขาหุบยิ้มทันที

“พี่เหนือเป็นแบบนี้กับแขกทุกคนไหมคะ”

“ไม่”

“ดีจังค่ะ”

“บางคนพี่ไม่คุยด้วยเลย”

“…”

ก่อนเจ้าขาจะได้เถียง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังมาจากใต้ถุน

ตึก ตึก ตึก!

“โฮ่ง!”

“ว้าย!”

หมาโกลเด้นตัวใหญ่พุ่งออกมาหาเธอ เจ้าขาสะดุ้งจนเกือบทำกล้องหลุดมือ แต่พอเห็นหางฟู ๆ ที่สะบัดจนก้นโยกตามเธอก็เปลี่ยนสีหน้าทันที

“โอ๊ย!”

หญิงสาวย่อตัวลง

“น่ารักจังเลย!”

เจ้าโกลเด้นเอาหัวมุดแขนทันที ลิ้นใหญ่เลียแก้มเธอจนเจ้าขาหัวเราะเสียงดัง

“พอแล้วค่ะ ๆ หน้าเจ้าขาเปียกหมดแล้ว”

“ไข่ตุ๋น”

เหนือเรียก เจ้าหมาหันไปมองแวบหนึ่งก่อนหันกลับมากอดแข้งเจ้าขาต่อ

“ชื่อไข่ตุ๋นเหรอคะ”

“อือ”

“ใครตั้งคะ”

“พี่”

เจ้าขาเงยหน้ามองเหนือ “ชื่อดูน่ารักกว่าคนตั้งเยอะเลยค่ะ”

เหนือเลิกคิ้ว

“เมื่อกี้ว่าอะไร”

“เจ้าขาบอกว่าไข่ตุ๋นน่ารักค่ะ”

“เหรอ”

“ค่ะ”

เจ้าขายิ้มหวานจนลักยิ้มบุ๋ม ก่อนหันหนีทันทีเหนือมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า หลังจากเก็บสัมภาระเข้าห้อง เจ้าขาก็เริ่มสำรวจสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับชีวิตยูทูบเบอร์ อินเทอร์เน็ต ห้านาทีต่อมา…

“พี่เหนือคะ!”

เสียงเรียกดังจากในบ้าน

เหนือโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว “อะไร”

“รหัสไวไฟอะไรคะ”

“ไม่มี”

เจ้าขานิ่ง

“ไม่มีรหัส?”

“ไม่มีไวไฟ”

“…”

หญิงสาวค่อย ๆ ยกโทรศัพท์ขึ้น “แล้วสัญญาณโทรศัพท์ล่ะคะ”

“หน้าบ้านบางทีก็มี”

เธอเดินออกไป ไม่มี

“พี่เหนือคะ”

“หืม”

“ไม่มีค่ะ”

“งั้นลองหลังบ้าน”

เจ้าขาเดินไปหลังบ้าน ไม่มีเหมือนเดิม

“พี่เหนือ!”

เหนือถอนหายใจแล้วเดินออกมา เขาชี้ไปยังเนินเล็ก ๆ ด้านหลัง

“ขึ้นไปบนนั้น”

“แล้วมีสัญญาณเหรอคะ”

“น่าจะมี”

“กี่ขีดคะ”

“สอง”

ดวงตาเจ้าขาเป็นประกาย

“จริงเหรอคะ!”

“วันไหนโชคดีก็ขึ้นสองขีด”

“…”

เหนือหันกลับเข้าบ้าน

เจ้าขารีบถาม “มีตรงไหนที่ดีกว่านั้นอีกไหมคะ”

เขาหยุดคิด

“มี”

“ตรงไหนคะ”

“หลังคา”

“พี่เหนือ!”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะเดินหนีไป เจ้าขายืนเท้าเอวมองตาม หนึ่งเดือน… ยังไม่ถึงหนึ่งวันเธอก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะทนเจ้าของที่พักคนนี้ครบหนึ่งเดือนได้หรือเปล่า ช่วงเย็นอากาศเย็นลงอย่างรวดเร็ว เจ้าขาถือกล้องเดินเก็บภาพรอบโฮมสเตย์ โดยมีไข่ตุ๋นเดินตามติดเหมือนบอดี้การ์ดส่วนตัว

“ตรงนี้คือบริเวณหลังที่พักนะคะ พรุ่งนี้เจ้าขาจะลองไปเดินในหมู่บ้าน แล้วก็ถามพี่เหนือไว้แล้วว่ามีที่ไหนที่คนไม่ค่อยรู้จักบ้าง…”

เธอหมุนกล้อง แล้วชะงัก ใต้ต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปประมาณยี่สิบเมตรมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ เจ้าขานิ่งรอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดสีซีด ผมยาวสีดำตกลงมาปิดใบหน้า ร่างกายเปียกชื้นทั้งที่ฝนไม่ได้ตก และที่สำคัญ… เท้าของเธอไม่แตะพื้น เจ้าขารีบหันกล้องกลับมาหาตัวเอง

“เอ่อ…เดี๋ยวเราไปดูอีกฝั่งกันดีกว่าค่ะ”

น้ำเสียงยังสดใสเธอยิ้มให้กล้องเพื่อกลบความกลัวที่สุ่มขึ้นในใจ คืนแรกก็เอาเลยไหมละเจ้าขา จะอยู่ได้ถึงเดือนตามที่ตั้งใจไว้ไหมเนีี้ย ไหนจะคน ไหนจะผี