เด็กดื้อของพี่วิศวะ

“จำพี่เขาได้ไหม? ยัยกวาง เมื่อก่อนแกเคยหนีแม่ไปเล่นน้ำกับพี่เขาบ่อยๆ  ที่บ้านเก่าของเราน่ะ”

 เสียงของมารดา ทำให้เด็กสาวที่เพิ่งก้าวเข้าบ้านมา คิ้วขมวดนิด ๆ แล้วมองไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ของร้าน เขาหมุนเก้าอี้แล้วหันมายิ้มให้กับเธอ กมลมาลย์มองจ้องหน้าเขาก่อนจะเอียงคอนิด ๆ กำลังนึกอยู่ว่า ‘พี่’ คนไหนกันนะ เธอเคยรู้จักหนุ่มวิศวะคนนี้ที่ไหนกัน เขาสวมเสื้อ ชอปสีน้ำเงินเข้ม มีตราปักตรงอกบอกว่าเขาอยู่ที่มหาวิทยาลัยไหน

            “จำไม่ได้หรอกค่ะแม่”

กมลมาลย์เอ่ยขึ้น หน้าของเธอยังคงงอ เพราะมีเรื่องทะเลาะนิด ๆ หน่อย ๆ กับมารดาเมื่อเช้า ประจำเดือนก็มา อารมณ์เลยบูด จะว่าเสียมารยาทก็ยอมละ แต่เธออยากขึ้นบ้านไปนอน ไม่อยากอยู่ตรงนี้ ไม่อยากทักทายใคร แล้วก็ไม่อยากคุยกับแม่...

            “อ้าว...ทำไมพูดไม่ดีเลยล่ะ ยัยกวาง”

วิลาเอ่ยเสียงดัง พร้อมกับกอดอกฉับ เล่นเอากมลมาลย์ถึงกับชะงักฝีเท้า หน้ายังคงงอ ยัยตัวดีกอดสมุดแน่น แล้วเริ่มหน้าแดง คนเป็นแม่ก็หน้าแดงพอ ๆ กับลูกตอนนี้ คนที่จู่ ๆ มาอยู่ในสงครามแม่ลูก มองทางนั้นทีทางนี้ที ไม่รู้จะทำยังไงดี

ลูกสาวตัวดื้อของเธอพูดไม่เข้าหู ทะเลาะใหญ่กันมาตั้งแต่เมื่อวาน ที่จับได้ว่าเธอแอบคุยกับหนุ่ม...แหม...เป็นโสดมานานก็เหงาไหมล่ะ ? แล้วเธอก็เพิ่งจะอายุ 37 ยังไม่ถึงวัยชราเหี่ยวย่นปลงชีวิต แม่ลูกสาวจับได้ว่าคุยกับหนุ่ม ก็เล่นใหญ่ บ่นกับเธอใหญ่โต จนลามไปถึงการทะเลาะ ก็รู้แหละว่าลูกยังรักพ่อ อยากให้พ่อแม่ดีกัน แต่เป็นไปไม่ได้สักนิดที่จะมาดีกัน...เฮ้อ...ยัยลูกก็ฟังแต่พ่อ ส่วนเธอก็นั่นแหละ กลัวลูกสาวจะเสียใจถ้ารู้ความจริง ว่าพ่อน่ะไปถึงไหนต่อไหนแล้ว...ก็เพราะรักษาน้ำใจลูกนี่แหละ เลยอยู่ยาวเป็นโสดมา แต่ตอนนี้ก็ชักจะอยากได้คนมาเป็นสีชมพูในชีวิตบ้าง แหม...สาวใหญ่ก็เหงาเป็นนะ

            “หนูขึ้นไปพักก่อนนะแม่ เมนมาปวดท้อง”

เธอว่า หันไปมองหน้าคนที่มารดาแนะนำให้รู้จัก ก็ถอนใจใส่เขา แล้วพนมมือไหว้เขาอย่างเสียไม่ได้ แทบไม่ได้มองหน้าเขามากด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้สำหรับกมลมาลย์ ผู้ชายที่อยู่ใกล้มารดา ก็ขวางหูขวางตาหมดนั่นแหละ

            “สวัสดีค่ะพี่ ขอโทษที่จำพี่ไม่ได้ ขอตัวก่อนนะคะ”

            แล้วก็หันหลังกลับ เดินปึง ๆ ขึ้นบันไดไป วิลาได้แต่พรูลมหายใจตามหลังเปลี่ยนจากกอดอกมาเป็นท้าวเอว แล้วบ่นยัยตัวยุ่งเบา ๆ

            “ดูเอาเถอะ นิสัยไม่น่ารักแบบนี้ ไม่รู้ว่าเหมือนใครนะ? ไม่เหมือนฉันแน่ละ ไอ้เรื่องขี้งอนแบบนี้น่ะ เฮ้อ...น้าขอโทษด้วยนะ ตาอชิ”

            “ไม่เป็นไรครับ”

เขามองตามหลังของสาวน้อยไปด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ ดูท่าจะพยศไม่เบาหรอกน้องสาวในสมัยเด็ก ยัยหนูผมเปียที่เคยติดสอยห้อยตามเขาไปทุกที่ เขาและเธอเคยอยู่บ้านใกล้กันที่ต่างจังหวัด จนวิลาแยกย้ายกับอดีตสามีและพาลูกสาวมาอยู่ด้วยที่กรุงเทพฯ ก็นานหลายปีแล้ว เขาเองก็เกือบจำน้องไม่ได้แล้ว จนมาเรียนต่อที่นี่เพราะเอนท์ติดมหาวิทยาลัยคณะวิศวกรรมศาสตร์ ก็ใช้ชีวิตของตัวเองไปไม่คิดเหมือนกันว่าจะกลับมาได้เจอกันอีกหน เนื่องจากมีเหตุเรื่องบ้านที่พ่อเช่าให้เขาอยู่มีเพื่อนบ้านมหาภัยย้ายมาอยู่ อชิระเลยจำต้องระเห็จออกมาไม่อย่างนั้นคงได้มีเหตุก่อคดีกันขึ้นมาแน่ ๆ ไม่ไหวจะเคลียร์กับมนุษย์ที่ทุกสิ่งหมุนรอบตัวเอง เขาน่ะโชคดีหนีได้เพราะเช่าบ้าน แต่คนอื่นคงจะต้องทนกันยาว ๆ หน่อย ไม่ก็เร็ว ๆ นี้คงได้ยินข่าวหมอนั่นออกโหนกระแสแหง ๆ เป็นมนุษย์แปลกขนาดนั้น เฮ้อ...

            บิดาเขายังติดต่อกับวิลา เพราะเป็นเพื่อนเก่าแก่กัน เลยฝากลูกชายให้มาอยู่ที่อู่ซ่อมรถของเธอ ที่เป็นอาคารพาณิชย์สี่ชั้นนี้ อชิระเรียนปีสุดท้ายแล้ว อีกไม่กี่เดือนก็จบ จะหาบ้านเช่าใหม่หรือหาคอนโดให้ลูกอยู่ก็เป็นภาระเปล่าๆ วิลาเสนอเงื่อนไขนี้ให้กับบิดาของเขาว่าให้อชิระมาอยู่ฟรีไม่มีปัญหา แล้วจะให้ช่วยงานเล็กน้อย มีเงินตอบแทนให้ด้วย ถือว่าทำงานพิเศษไปในตัว อชิระพอมีฝีมือเรื่องซ่อมเครื่องยนต์กลไก เนื่องด้วยสาขาที่เรียนส่วนหนึ่ง และความชอบส่วนตัวด้วย เขาเพิ่งมาแนะนำตัวกับวิลาวันนี้แหละ

            วิลาจำเขาได้ในทันที แล้วชมว่าลูกชายหล่อเสียยิ่งกว่าพ่อดีนะที่เหมือนแม่ ให้รอลูกสาวกลับมาจะพาไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ถือว่าเลี้ยงเนื่องในโอกาสที่เขามาเป็นสมาชิกในครอบครัว แต่ยัยกวางดื้อทำเรื่องเสียแล้ว มื้อนี้คงจะกร่อยนิด ๆ แหละ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าอชิระจะคิดมากไหม? กับการต้อนรับแบบนี้ของลูกสาวของเธอ

            “อย่าถือน้องล่ะ แล้วก็ช่วยน้าดู ๆ น้องหน่อย ที่นี่มีแต่ผู้ชาย...มีแต่ช่าง บางคนก็น่ะ ปากคอไม่ค่อยดีเท่าไหร่ น้าจำต้องพึ่งพาพวกเขาบางที ก็เลยเอาหูไปนาเอาตาไปไร่บ้าง มีอชิมาอยู่ด้วยก็พอจะอุ่นใจ อยู่ไปนาน ๆ กว่าที่คุยกันก็ได้ จบมาก็ทำงานกับน้าเลยเอาไหม?”

 วิลาลองเสนอ แต่อชิระหัวเราะแล้วไม่ได้ตอบรับอะไร สาขาที่เขาเรียนมาต่อยอดไปได้อีกไกล และสิ่งที่เขาตั้งใจคืออยากทำงานในบริษัทรถยนต์ค่ายใหญ่ เพราะอยากเรียนรู้การทำงานในระดับขั้นการผลิตอย่างจริงจัง เขามีฝัน...จะว่าไปการทำงานที่อู่ของวิลา ก็จะช่วยพัฒนาประสบการณ์ให้กับเขาได้มาก เพราะเป็นการเรียนรู้จากของจริงนอกตำราอีกทางหนึ่ง

            “ต้องให้น้าวิดูงานผมก่อน ว่าทำโอเคไหม? น้าวิอย่าเพิ่งให้เงินเดือนผมนะครับ ฝึกงานไปก่อน กลัวไม่ได้มาช่วยทำงานน้าวิมากไม่คุ้มเงิน”

            เขาออกตัว พอจะรู้ว่าวิลาเสนอเงินเดือนให้เขาด้วยนอกจากที่กินที่อยู่ในระหว่างนี้ บิดาบอกว่าไม่ให้รับเพราะเกรงใจซึ่งเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะรับแต่แรกอยู่แล้ว

            “แหม...ขี้เกรงใจนะเราน่ะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก น้าก็ให้ได้ไม่เยอะหรอก ถือว่าเป็นค่าขนมมากกว่าเงินเดือน พักนี้สถานการณ์อู่ก็ซบเซาอยู่ จนอยากเลิกทำ แต่ก็ไม่รู้จะไปทำอะไร ทำมาหลายปีแล้ว”

            วิลายักไหล่ แล้วเอ่ยชวนชายหนุ่มให้ออกไปกินอาหารเย็นด้วยกัน จะจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ให้ ช่างยัยตัวยุ่ง...งอนแบบนี้น่าจะไม่ไปด้วยแน่ ๆ

            อชิระกลายเป็นเพื่อนร่วมดื่มไปกับสาวรุ่นใหญ่กลายๆ เย็นนั้น แถมโดนวิลามอม...อีกต่างหาก เพราะมีแต่เรื่องเครียดในใจ พอได้โอกาสมีที่ระบายก็เลยจัดหนักไปเลย เวลาผ่านไปเกือบเที่ยงคืน สองน้าหลานก็พากันเดินโซเซเข้าบ้าน วิลาชี้มือชี้ไม้ ให้อชิระไปนอนที่ห้องชั้นบนที่เตรียมไว้ให้ชายหนุ่ม ส่วนเธอขออนุญาตเข้าห้องน้ำชั้นล่างก่อน ไม่ไหว ใจอยากแต่จะอ้วก...

            อชิระสติไม่ค่อยเต็มร้อยเท่าไหร่ ก็เดินเซแซ่ด ขึ้นไปยังชั้นสอง เขาจำไม่ได้แล้วว่า ห้องของตัวเองอยู่ฝั่งไหน เพราะประตูห้องหน้าตาเหมือนกันไปหมด จำไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ชั้นสองหรือชั้นสาม...คงจะชั้นนี้แหละ เขาหัวเราะเบาๆ กับตัวเองกับอาการสับสนที่สุดนั้น ก่อนจะเปิดหมุนลูกบิดเข้าไป ปรากฏว่ามันเปิดได้ สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือเตียง และนอน...