บทที่5

ในขณะที่ผู้ประสบภัยที่จำต้องตื่นเช้าทุกวันกำลังลังเลใจว่าควรจะเข้าไปในร้านดีมั้ย 

คู่กรณีกลับกำลังนั่งหน้าเชิดดูเมนูอาหาร...บริกรในชุดสูทเรียบร้อยผู้รอรับออเดอร์ก็ดูตื่นเต้นไม่น้อย

เวลานี้ใครกันบ้างละ จะไม่รู้จักนางสาว งามเลิศ แสนฤทัย เจ้าของฉายานางร้ายขี้แย่ง..อดีตดาราตัวท็อปของประเทศ

“เอ่อ คุณงามใช่มั้ยครับ”

“ค่ะ งามเอง”เจ้าหล่อนพูดพร้อมส่งรอยยิ้มเพื่อประชาชนไปให้

“คือ..”

“จะขอลายเซ็นใช่มั้ยคะ”คนสวยพูดแทรก ทั้งยังยื่นมือออกไป พาบริกรหนุ่มถึงกับงง

"อะ...อะไรนะครับ"

"จะให้งามเซ็นก็เอากระดาษปากกามาซิคะ" เจ้าหล่อนพูดพร้อมบุ้ยใบ้ไปที่สมุดโน๊ตอันเล็กที่โผล่จากกระเป๋าเสื้อบริกรหนุ่ม...พนักงานจำใจยื่นให้ทั้งที่ความตั้งใจเดิมคือเพียงจะสอบถามลูกค้าว่าต้องการสั่งเมนูอะไร

ทว่าภาพที่นางร้ายตกอับกำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นลายเซ็นก็ชวนให้คนที่เพียงแต่ตามข่าวเริ่มรู้สึกดีที่เจ้าหล่อนไม่ถือตัวซะงั้น ยิ่งรอยยิ้มหวานๆ ที่ตั้งใจส่งมาก็ชวนให้ประทับใจ

"เซลฟี่ด้วยมั้ยคะ งามไม่ถือ"เสียงใสเสนอแนะ บริกรหนุ่มหน้าขี้นสีทันที ก่อนที่จะรีบปฏิเสธ

"อะ...เออ พอดีอยู่ในเวลาทำงานนะครับ"

"อ้อค่ะ  จริงๆ งามไม่ใช่แค่สวยแต่ยังใจดีมากด้วยค่ะ ดังนั้นงามฝากไปบอกพี่พนักงานคนอื่นด้วยนะคะ ถ้าใครอยากได้ลายเซ็นหรือถ่ายรูปงามยินดี"

"....."

"ที่เงียบหมายความว่าไงคะ? ไม่ต้องเขินนะคะ งามเข้าใจค่ะ บางทีบรรดาแฟนๆ ก็ไม่กล้าเข้ามาคุยด้วยเป็นเรื่องธรรมดา"ดาราสาวคนสวยยังพูดเองเออเองเสร็จสรรพ ไม่ทันได้สังเกตสีหน้าเหยๆ ของน้องพนักงาน...เมื่อไม่รู้จะรับมือยังไง อีกทั้งกลัวผู้จัดการร้านจะด่า...จำได้แต่ฟังคนสวยอวยตัวเองอยู่หลายนาที

ทั้งคิดในใจว่า

'ไม่น่าทักว่ารู้จักเลยกู'

"เออ....คุณงามครับ พอดีผมจะถามว่าคุณงามจะรับเมนูอะไรดีครับ"พนักงานหนุ่มกลั้นใจตัดบท ยัยคนสวยที่เอาแต่พูดมากจึงส่งยิ้มเขินๆ ชวนน่ารักมาให้...ภาพลักษณ์เจ้าหล่อนช่างแตกต่างจากข่าวลือไปคนละโยชน์

ริมฝีปากอิ่มเคลือบสีหวานเตรียมจะสั่งเมนูกรองด์ควินซีน คู่กับไวน์รสชาติดีๆ สักขวด ทว่าเมื่อนึกถึงเงินในบัญชีใบหน้าสวยจึงเริ่มมุ่ย 

เกือบไปแล้วหล่อน เกือบลืมภารกิจสำคัญไปแล้ว!!!!

"ขอเป็นน้ำแร่สักขวดละกันค่ะ พอดีงามกำลังรอเพื่อนอยู่"เสียงหวานเชิดหน้าตอบออกไป ยังดีพนักงานหนุ่มรู้ความรับงานจบก็เดินถอยหลังออกไปด้วยท่าทางสุภาพ

งามเลิศถอนหายใจเซ็งไม่น้อย....มาร้านหรูแต่สั่งอาหารอร่อยๆ มากินไม่ได้ โคตรจะแย่...แต่คิดอีกทีเสียซะว่าลดน้ำหนักเพื่อแสดงละครละกัน 

คนตัวเล็กหน้าสวยจำใจจิบน้ำแร่ไปด้วย ดวงตาก็เหลือบมองไปที่ประตูร้าน จวบจนอีตาไฮโซพกผู้อยู่ในเสื้อยืดด้านในสีอ่อนด้านนอกสวมสูทลำลองสีน้ำเงินเข้ม..ผมดำสนิทถูกจัดทรงตามสมัยนิยม แตกต่างจากวันแรกที่หล่อนเจอลิบลับเดินเข้ามา

บุคลิกสง่างาม ดูผู้ดีแต่กำเนิด...ออร่าที่สาดส่องออกมา พาให้บรรดาไฮโซคนอื่นหันมามอง ทว่าอาจเป็นเพราะชายหนุ่มไม่ค่อยออกงาน...และเป็นหนึ่งบุคคลลี้ลับของแวดวงสังคม จึงส่งผลให้ไม่มีใครกล้าเข้าไปทักทาย

แน่ละ เขาเดินผ่านโต๊ะเธอไป...แม้แต่หางตายังไม่แล!

ไอ้คนใจร้าย...ไอ้คนไม่สำนึกในบุญคุณ...ทำไมไม่นึกถึงข้าวปลาอาหารที่หล่อนอุตส่าห์ส่งไปให้ทั้งอาทิตย์บ้างนะ

อดีตนางร้ายเบอร์หนึ่งของวงการบ่นอุบในใจ ก่อนจะผุดลุกขึ้นพร้อมกับแอบเดิมตามร่างสูงไปยังโซนvvip ไอ้ขายาวๆ นั่นก็เหลือเกิน จ้ำอ้าวไม่เกรงใจรองเท้าส้งสูงแบรนด์เนมที่หล่อนสวมแม้แต่นิด

งามเลิศได้แต่ร้อนใจไม่กล้าเอ่ยปากเสียงดัง เพราะกลัวเขาจะทิ้งให้ขายหน้ารอบสอง จำใจได้แต่เดินตามหลังจนมาถึงชั้นสอง และน่าเสียดายที่หล่อนไม่รู้ว่าเขาเลี้ยวไปยังทิศทางไหน

ริมฝีปากอิ่มสีหวานถูกกัดด้วยความร้อนใจไม่ใช่น้อย....ในขณะที่ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความลังเล

ซ้ายดี? หรือขวาดีนะ?

ขวาร้าย..ซ้ายดี 

คนตัวเล็กตัดสินใจเลี้ยวซ้าย..นวยนาดจนมายืนอยู่หน้าห้อง vvip สุดหรู ตั้งใจจะแอบดูว่าใช่ห้องที่คุณพกมาใช้บริการมั้ย

แต่ก่อนที่เจ้าหล่อนจะทันได้ทำอะไร ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาซะก่อน

ร่างสูงใหญ่ของชายในวัยใกล้ห้าสิบ บุคลิกสมาร์ตสมกับเป็นผู้บริหารโรงพยาบาลขนาดใหญ่..ข้างตัวเขามีหญิงสาวอายุราวสามสิบต้นๆ หัวจรดเท้าโปะแบรนด์เนมทั้งตัว

นายแพทย์ธนงเกียรติ์ หรือ daddy’s ของบรรดาสาวๆ นั่นเอง

งามเลิศถึงกับหน้าตื่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง

“อ้าว หนูงาม..ไหนผู้จัดการหนูบอกว่าไม่รับงานไง” เสียงนุ่มทอดเสียง...ขณะที่คู่ควรคนสวยยิ่งเกาะแขนแน่น..ดวงตาประกาศสงครามชัดเจน

“คือ...งามนัดเพื่อนไว้ค่ะ”

“ไหนละเพื่อน”น้ำเสียงคนอายุมากกว่าเต็มไปด้วยความรู้ทัน

คนตัวเล็กถึงกับขยับตัวถอยหลัง...สมองพยายามคิดหาข้อแก้ตัว ก่อนจะส่งยิ้มเหยๆ ไปให้

แล้วเหมือนผู้ชายบางคนจะโชคร้าย..เมื่อเขาออกจากห้องส่วนตัว เพื่อจะเข้าห้องน้ำ...ดันมาเจอยัยนางร้ายจอมหลงตัวเองกำลังยืนคุยกับมหาเศรษฐีเครือโรงพยาบาล tgs ท่าทางสนิทสนมที่หนุ่มใหญ่มีให้ก็ดูไม่ธรรมดา

ใบหน้าสวยเกินหญิงถึงกับบิดยิ้มดูแคลน

สมกับฉายานางร้ายมือที่สามที่แท้ทรู 

ทว่าไอ้คนดวงซวยที่ยังไม่รู้ว่าดวงซวย ก็ดันถอยหลังกลับห้องไม่ทัน...เมื่อดวงตาหวานคมของอีกคนช้อนขึ้นมอง...แววตาที่ดูไร้เดียงสา ทว่าก็ดูมีเสน่ห์ล่อลวงคนได้ง่ายๆ 

“นี่ไงคะ เพื่อนของงาม” พูดจบ มือเรียวก็รีบคล้องแขนแกร่งทันที เล่นเอาคนโดนกระทำขนลุกซู่ นายแพทย์ธนงเกียรติ์ถึงกับหรี่ตามอง 

เขาไม่เห็นรู้เลยว่าดาราสาวกำลังคั่วกับเจ้าของธุรกิจแบรนด์หรูในประเทศ 

หนุ่มใหญ่เพียงยักไหล่ พร้อมส่งยิ้มสุภาพไปให้คนทั้งคู่...ก่อนจะเดินควงดาราหญิงตัวรองออกไป

ชายหนุ่มผู้ไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วย ได้แต่มองตามโดยไม่ทันได้อธิบายสถานการณ์ 

ใบหน้าคมหันมาดุยัยตัวร้าย ที่ยังเกาะแกะแขนเขาไม่เลิก...เสียงข่มขู่ในคอถูกขู่ออกไป

“ปล่อย”

“ไม่”ยัยหน้าสวยลอยหน้าลอยตาตอบ...มือเรียวเกาะแขนแกร่งแน่นราวกับตุ๊กแกเกาะผนังบ้าน อีกทั้งยังดันหน้าอกนิ่มๆ ใส่เข้าไปอีก

ตบะไม่แตกให้รู้ไป..ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับไปอีกทาง

“อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำ ปล่อย”

“งามก็บอกคุณพกแล้วไงว่าไม่….ไม่ และไม่”

“เหอะ คุณเป็นบ้าหรือยังไง ผมกับคุณเราไม่รู้จักกัน”

“ไม่รู้จักได้ยังไง งามไม่เชื่อหรอก...งามเป็นดาราระดับ sss เลยนะคะ เคยได้รางวัลทั้งสายหนัง สายละคร ช่วงสองปีที่แล้ว cf ปีเดียวสิบตัวเลยนะคะ เอาเป็นว่าคุณพกขึ้นรถ bts ก็ต้องเห็นรูปงามทาครีมกันแดด ถ้านั่งรอรถเมล์จะเห็นหน้างามยิ้มอวดฟันขาว..แล้วก็...” ก่อนที่ยัยตัวร้ายจะทันได้สาธยายอวดอวยผลงานตัวเอง...คนตัวโตกว่ารีบพูดแทรก

“คุณ...ดูหน้าผม...ดูชุดผม...คุณว่าคนอย่างผมจะนั่งรถเมล์..btsมั้ย?” 

เจ้าตัวพูดพร้อมก้มหน้าเข้าใกล้ใบหน้านวลสวยตรงหน้า..ใกล้จนสัมผัสไออุ่นจากลมหายใจ..กลิ่นหอมอ่อนๆ บนตัวของดาราสาวลอยเข้าจมูก

Miss dior blooming bouquet

ก็เหมาะกับชุดที่เธอใส่วันนี้ดี

“นั่นนะซิคะ งามลืมคิดไป...งั้นคุณพกต้องเคยเห็นงามบนขวดยาสระผมแน่ๆ ผู้หญิงสวยๆ ผมยาวสลวยที่ยิ้มหวานๆ อ่ะค่ะ นั่นแหละงามเอง”เจ้าหล่อนพูดพร้อมขยิบตาให้หนึ่งที

“….”

ยาสระผมผู้หญิง? แล้วเขาจะเคยใช้มั้ยถามจริง?

คนตัวโตกว่าชักสงสัยว่าตัวเองใกล้จะบ้าเมื่อคุยกับคนบ้าที่ไม่รู้ตัวว่าบ้า

“คุณพกจะไปไหน คุยกับงามก่อน”เสียงหวานยังคงยื้อแขนเขาไม่ให้ไป...ในขณะที่พกเองยังคงใช้ความพยายามในการดึงแขนออก ทว่าด้วยความเป็นสุภาพบุรุษมาตลอดชีวิต จึงไม่อยากใช้ความรุนแรง

“ผมจะไปเข้าห้องน้ำ คุณปล่อยแขนผมเดี๋ยวนี้”

“งามไปด้วย”

...