บทที่6

"คุณเป็นบ้าหรือไง!!"ผู้ชายตัวโตดุเข้าให้..มือเล็กนี่ก็อีกเกาะแน่นจนเขาแงะยังไงก็ไม่ออก

"งามไม่ได้บ้า..งามเป็นคนสวย"

"โอ้ยย...ผมจะไม่ไหวกับคุณละนะ"

"งามเข้าใจค่ะคุณพก..งามสวยเกินไปใช่มั้ยคะ..คุณพกเลยไม่ไหวที่จะจ้องมองนานๆ แหม...งามก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันค่ะ เกิดมาก็สวยเลย"เสียงหวานชมตัวเองไม่ได้หยุด

ในขณะที่คนปวดฉี่..มือหนึ่งพยายามแกะยัยดาราตกกระป๋องให้หลุดจากแขน..ขาก็พยายามสาวเท้าไปข้างหน้า

พก จิรมณีได้แต่ภาวนาในใจไม่ให้ใครมาเห็นสภาพอันทุเรศทุรังของเขา

"คุณพกขา"

"คุณปล่อยผมก่อน"

"ถ้างามปล่อยคุณพก...คุณพกต้องสัญญากับงามนะคะ ว่าจะยอมคุยด้วย"

"...."

"นะคะ น้าาา"เสียงหวานยังอ้อนไม่ได้หยุด แต่ผู้ชายหน้าสวยยังคงเงียบไม่ตอบ..หล่อนจึงตัดใจเสนอไปว่า

"งั้นเอาแบบนี้มั้ยคะ เดี๋ยวงามยอมไปเดทกับคุณพกหนึ่งวัน"

"บ้าป่ะ...ทำไมผมต้องอยากไปเดทกับคุณด้วย"

"ต้องอยากซิคะ งามเป็นดาราตัวท็อปเลยนะ มีแต่คนอยากควงไปไหนมาไหนด้วย"

"แต่ผมไม่อยาก!!"พกเถียงทันควัน

ทำไมเขาต้องอยากไปเดทกับผู้หญิงที่ไม่ชอบด้วยล่ะ?

และอีกเช่นเคยยัยผู้หญิงบ้าดูไม่ยอมรับคำปฏิเสธ..เสียงหวานยังเจื้อยแจ้วไม่หยุด...ยังสาธยายสรรพคุณที่ตนเองมี

"ค่าตัวงามตอนออกอีเว้นชั่วโมงละสองแสนเลยนะคะ ถ้าเที่ยวกับคุณพกเช้าจรดเย็น..คุณพกต้องเสียเป็นล้านเลยนะรู้มั้ย!"

"หยุดดดดด คุณงามเลิศ แสนฤทัย"

"แหม...ไหนบอกว่าไม่รู้จักงามไงคะ? ชื่อนามสกุลก็มา"น้ำเสียงรู้ทัน..พาให้คนตัวโตขนลุกซู่ คิ้วเข้มขมวดยุ่ง...รู้ตัวว่าทำพลาดไปแล้ว

"ก็คุณเล่นเสนอหน้าตามติดชีวิตผมทุกวัน ผมก็ต้องไปหาข้อมูลซิ"

"แหม..คุณพกก็ว่าไปนู่น คุณพกไม่ต้องหาข้อมูลเลยค่ะ..อยากรู้อะไรถามงามได้เลย..หาข้อมูลลับหลังแบบนี้งามก็เขินนะคะ"ใบหน้านวลขึ้นสีราวกับว่าที่หล่อนพูดไป คือหล่อนเขินจริงๆ

ดวงตาคมคู่สวยของผู้ชายตัวโตทอดมองยัยตัวเล็กอย่างเหลืออด..สกิลออดอ้อนผู้เหลือจะรับ..ยิ่งเจ้าหล่อนเกาะแกะ หน้าอกนุ่มๆ ก็เสียดสีไปมา...คล้ายตั้งใจ..คล้ายไม่ตั้งใจ..เขาก็ตอบไม่ถูก

อีกอย่างที่เขาหาข้อมูล..ก็แค่ตามข่าวผิวเผิน กับแค่รู้ว่าหล่อนชื่อนามสกุลอะไร..ไม่ได้คิดจะสนใจแม้แต่นิดเดียว

กว่าที่พกจะได้เข้าห้องน้ำก็ถึงกับเหงื่อตก..ส่วนนางร้ายคนสวยยังเกาะหนึบโดยการยืนรออยู่หน้าห้องน้ำผู้ชาย พอพนักงานเดินมาก็เพียงส่งยิ้มหวานไปให้...คนอื่นๆ จึงไม่กล้ายุ่งด้วย

ไม่ว่ายังไงวันนี้หล่อนต้องคุยเรื่องการยกเลิกค่าปรับให้จงได้ สี่ร้อยล้านเชียวนะ..หาทั้งชีวิตก็คงไม่ได้

คนสวยต้องสู้...ต้องสู้ถึงจะชนะ!

งามเลิศเชียร์อัพเป็นเพลงกับตัวเองในใจ

เรื่องราววุ่นๆ อยู่ในสายตาม.ร.ว.อารยา จิรมณี ด้วยเห็นหลานชายออกมานานผิดปกติ...ประกอบกับตัวท่านเองก็อยากเข้าห้องน้ำจึงเห็นสองหนุ่มสาวลากถูกันไปได้สักพักใหญ่ๆ แล้ว

หญิงชราวัยเจ็ดสิบกว่าในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนร่วมสมัย ยืนมองดูสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความสนใจไม่น้อย ยังดีที่บริเวณนั้นไร้ผู้คนไม่งั้นคงมีให้อับอาย

ทว่าคนทั้งสองไม่ทันได้สังเกตเพราะมัวแต่ต่อร้อต่อเถียงกันอยู่ จวบจนหลานชายหนีเข้าห้องน้ำ ท่านถึงเดินมาหาอดีตแบรนด์แอมบาสเดอร์ของบริษัท และท่านเป็นคนอนุมัติบอร์ดให้จ้างเจ้าหล่อนด้วยค่าจ้างมหาศาล

“หนูงามเลิศใช่มั้ย?”เสียงราบเรียบเมตตาเรียกให้ดาราสาวตกอับหันไปมอง...ก่อนจะส่งยิ้มหวาน พร้อมพนมมือไหว้อย่างคนรู้กาลเทศะ

“สวัสดีค่ะ คุณยายรู้จักงามด้วยเหรอคะ”

“ใช่จ้ะ ฉันจำหนูได้”

“เขินจัง..บทในละครงามอาจดูร้ายนะคะ..แต่ตัวจริงนิสัยดีมากค่ะ" อวยตัวเองไปหนึ่งกรุป อวยแบบไม่สนลูกใคร

“...”

“แล้วนี่จะถ่ายเซลฟี่ใช่มั้ยคะ มาค่ะ..ถ่ายได้เลยค่ะ” ไม่พูดเปล่าร่างสมส่วนยังย่อตัวไปด้านข้าง ใบหน้าแนบชิด...สกิลการเป็นดาราของหล่อนจัดว่าตัวแม่อยู่แล้ว

“มือถือละคะคุณยาย”คนหน้าสวยหันไปถาม พร้อมกับยื่นมือขอโทรศัพท์เพื่อจะอำนวยความสะดวกแก่แฟนคลับอาวุโส

“เอ่อ...หนูงามจ้ะ ฉันชื่ออารยา..ผู้ถือหุ้นใหญ่จิรมณีกรุปจ๊ะ”

คำตอบของผู้สูงวัยกว่าเล่นเอาคนตัวเล็กหันขวับทันที..ดวงตาคมคู่สวยเต็มไปด้วยคำถาม และท่านก็เหมือนจะรู้

"ใช่จ้ะ..หนูงามตามตาพกมา..เพื่อจะคุยเรื่องค่าปรับใช่มั้ยจ้ะ"

"...."

"แต่ส่วนใหญ่ตาพก...ไม่ค่อยได้เข้าประชุมบอร์ดหรอกจ้ะ..ถ้าหนูจะคุยเรื่องค่าปรับ..คุยกับฉันน่าจะง่ายกว่า..นี่จ้ะนามบัตร"น้ำเสียงนุ่มนวล..พร้อมกิริยาผู้ดีพาให้งามเลิศพูดไม่ออก..ก่อนที่หล่อนจะทันได้รับคำ..ม.ร.ว.อารยาก็ยื่นนามบัตรมาให้

"ไว้ยังไงเราค่อยนัดกันอีกทีนะ"

ดังนั้นตอนที่ไฮโซพกออกจากห้องน้ำชาย..แล้วไม่เห็นนางร้ายหน้าสวย เขาถึงกับถอดหายใจโล่งอก และเข้าใจไปเองว่าตนคงพ้นเคราะห์แล้ว

ทว่าทุกอย่างกลับเป็นจุดเริ่มต้น 'ความสัมพันธ์ที่คาดไม่ถึง'

ณ คอนโดหรูของนางร้ายตกอับ

เจ้าของห้องคนสวยกำลังนอนเอกเขนกบนโซฟาตัวยาว..ใบหน้าเรียวใสถูกพอกด้วยมาร์กด้วยสูตรสมุนไพร เพิ่มความชุ่มชื่นให้ผิว..ดวงตาคู่สวยจ้องมองนามบัตรในมืออยู่ครึ่งค่อนชั่วโมง

ม.ร.ว. อารยา จิรมณี..เจ้าของจิรมณีกรุป

นังงามหล่อนรอดแล้ว

ตอนตุ้งติ้งเดินหอบของกินเข้าห้องมา.. ดวงตาผู้จัดการคนเก่งอดจะแปลกใจกับท่าทางสบายอารมณ์ของนังตัวแสบไม่น้อย

“ทำไมหล่อนอารมณ์ดีขนาดนั้นนังงาม”

“พี่ตุ้งติ้งดูนี่”เสียงหวานพูดพร้อมกับส่ายนามบัตรไปมา คนอายุมากกว่าวางของบนโต๊ะด้านหน้า ก่อนเอื้อมมือมาหยิบนามบัตรที่ว่าไปดู

“คุณหญิงอารยา? หล่อนเอานามบัตรมาได้ยังไง”เสียงอุทานของคนอายุมากกว่าเต็มไปด้วยความสงสัย

ในแวดวงสังคมต่างก็รับรู้กันว่าคุณหญิงท่านเข้าถึงตัวยากแค่ไหน เอาเป็นว่าเป็นหนึ่งในตระกูล old money ที่ยังติดทำเนียบมหาเศรษฐีในยุคปัจจุบัน

“เพราะงามสวยไงคะ”อดีตนางร้ายหมายเลขหนึ่งตอบกลับทันที เล่นเอาตุ้งติ้งค้อนควัก

ไอ้ความหลงตัวเองนี่ไม่มีใครเกิน

“นังงามฉันจริงจัง”

“งามก็ตอบจริงจัง งามว่านะคุณหญิงท่านต้องเป็นแฟนคลับงามแน่นอน”

เออ...เอาที่หล่อนสบายใจ

ผู้จัดการคนเก่งขี้เกียจขัดจึงเสเปลี่ยนเรื่อง

“สรุปหล่อนไม่ต้องเสียค่าปรับแล้วใช่มั้ย”

“ยังไม่รู้เลยค่ะ แต่คุณหญิงนัดงามไปเจอพรุ่งนี้”

คำตอบของนางร้ายหน้าสวยพาให้ตุ้งติ้งเริ่มแช่มชื่นหัวใจ...หล่อนอาจรอดพ้นการตกงานก็คราวนี้!

ณ บ้านตระกูลจิรมณี

งามเลิศนั่งหน้าเชิดหลังตรงเป็นสง่าอยู่ภายในห้องรับแขกหรู ดวงตาคู่สวยลอบสังเกตด้วยความประหลาดใจไม่น้อย

น่าแปลกที่คุณหญิงนัดหล่อนมาคุยที่คฤหาสน์ของตระกูล แทนที่จะนัดหล่อนไปคุยคาเฟ่ดีๆ สักที่

ทว่าความสงสัยก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อผู้เป็นเจ้าของบ้านเดินเข้ามา...นางร้ายหน้าสวยรีบพนมมือไหว้อย่างรู้ความ 

“ไหว้พระเถอะลูก”เสียงเมตตาพาให้แขกใจชื้นไม่น้อย

นังงามเอ้ยยยยย หล่อนรอดพ้นจากการเป็นบุคคลล้มละลายแล้ว ในใจกระดี๊กระด๊าขั้นสุด

“ค่ะ คุณหญิงคงทราบเรื่อง...เอ่อ”

“ฉันทราบเรื่องทั้งหมดละจ้ะ ฉันจะช่วยหนูเพียงแต่หนูเซ็นสัญญาตามนี้”

สัญญา?

งามเลิศคว้าเอกสารตรงหน้าขึ้นมาอ่าน..ทว่ายิ่งไล่สายตาลงบนเนื้อความด้านในก็ถึงกับทำให้คนสวยต้องอุทานในใจ

สัญญาบ้าอะไรนี่

...