เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง

พิมพ์รตา หรือ เพิร์ล หญิงสาววัย 23 ปี กำลังเก็บของลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ นี่เป็นการจากบ้านไกลครั้งแรกแต่เพื่ออนาคตเธอก็ต้องทำ

เดิมทีแล้วพิมพ์รตาทำงานเป็นพนักงานต้องรับอยู่ที่โรงแรมสี่ดาวแห่งหนึ่ง เงินเดือนที่ได้ก็เหมือนกับเงินเดือนเด็กจบใหม่ทั่วไป แม้จะมีความรู้ทั้งภาษาอังกฤษและจีนเป็นอย่างดีแต่มันก็ยังน้อยมากเมื่อเทียบกับเงินเดือนของแฟนหนุ่มที่เป็นวิศวกรอยู่บริษัทเอกชน เธอเลยตัดสินใจไปทำงานโรงแรมในเครือเดียวกันที่ประเทศลาวเพราะเงินเดือนมากกว่าและยังมีที่พักกับอาหารฟรีให้ทั้งสามมื้อ

“ทำงานที่นี่ก็ดีแล้วนะหนูเพิร์ล บ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ” ยายสำเนียงบอกอย่างเป็นห่วง

“แต่เงินเดือนมันได้น้อยนี่คะยาย เพิร์ลกับต้าต้องช่วยกับเก็บเงินเพื่ออนาคตค่ะ ต้าเขาเงินเดือนเยอะกว่าเพิร์ลตั้งเท่าตัว เพิร์ลไม่อยากเอาเปรียบเขาค่ะ” หญิงสาวหมายถึงธนกฤตแฟนหนุ่มที่คบกันมาหนึ่งปีและวางแผนกันว่าจะช่วยกันเก็บเงินสักก้อนเพื่อสร้างเรือนหอ

“แต่ถ้าหนูไปทำงานที่นู่นก็ต้องห่างกันนะลูก”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะยาย พอมีวันหยุดยาวหนูก็จะกลับมาค่ะ หนูไม่อยู่ยายก็ดูแลตัวเองนะ”

“ไม่ต้องห่วงยายหรอกลูก ป้าดวงใจเขาจะให้ยายไปอยู่ที่บ้าน เขาว่าจะปรับปรุงบ้านหลังนี้น่ะ” คุณยายสำเนียงหมายถึงลูกสาวคนโตที่บ้านอยู่รั้วติดกัน

“ก็ดีเหมือนกันนะคะยายจะได้ไม่เหงา แต่เพิร์ลจะโทรหายายบ่อยๆ นะคะ แล้วถ้ามีวันหยุดติดกันก็จะมาหาค่ะ” พิมพ์รตากอดคุณยายอย่างประจบ

“ไปทำงานไกลบ้านดูแลตัวเองนะหนูเพิร์ล พวกยาต่างๆ ที่ยายบอกเตรียมไปครบแล้วใช่ไหม”

“ครบแล้วค่ะยาย”

“จะกินอะไรก็ระวังด้วยนะ เกินท้องเสียขึ้นมาจะแย่”

“ทางโรงแรมมีอาหารให้พนักงานกินสามมื้อเลยค่ะ เพิร์ลคงไม่ท้องเสีย แต่ถึงจะซื้ออาหารกินเองก็คงรสชาติไม่ต่างกันหรอกค่ะยาย” พิมพ์รตารีบอธิบายเพราะรู้ว่าคุณยายเป็นห่วงมาก

“ถึงยังไงก็ไม่ใช่บ้านเราแล้วมีเพื่อนคนไทยทำงานที่นั่นด้วยไหม”

“มีค่ะยาย ไม่ต้องกลัวว่าเพิร์ลจะเหงาหรอกนะคะ”

“ยายรู้ว่าหนูไปอยู่ที่ไหนก็มีเพื่อนเยอะแยะเต็มไปหมดหนูเข้ากับคนอื่นได้ง่าย แต่ก็อย่าไว้ใจคนอื่นนะ”

“ค่ะยาย เพิร์ลจะจำคำสอนของยายค่ะ”

“เอาล่ะ ยายจะเข้าไปนอนแล้ว พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้ามาตักบาตรหน่อยนะลูก”

“ค่ะยาย”

เมื่อคุณยายสำเนียงเข้าห้องนอนไปแล้วพิมพ์รตาก็จัดของต่อ เธอรู้สึกใจหายที่จะต้องไปทำงานที่ประเทศลาวแม้จะว่าจะไม่ไกลจากที่นี่และวัฒนธรรมก็ไม่ต่างกันมากก็ตาม

พิมพ์รตาตรวจความเรียบร้อยของกระเป๋าเดินทางและตั๋วเครื่องบินเสร็จก็ล้มตัวลงนอน

“เฮ้อ....เสร็จซะที คงไม่ลืมอะไรหรอกนะ” เธอบ่นกับตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วก็เห็นว่าคนรักไลน์มาตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

Taaaaa : เก็บของเสร็จหรือยัง

Taaaaa : พรุ่งนี้ผมไปรับนะ

เธอยิ้มก่อนจะตอบกลับ

PeaR : เมื่อกี้เก็บของอยู่เลยไม่เห็นว่าคุณไลน์มา นอนหรือยัง โทรหาได้ไหม

เธอรออยู่พักใหญ่เขาก็ไม่อ่านจึงเก็บโทรศัพท์แล้วเข้านอนเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นนอนแต่เช้าตามที่คุยกับคุณยายไว้

10.00 น.

รถของธนกฤตก็มาจอดที่หน้าบ้านของพิมพ์รตาที่ตอนนี้หญิงสาวเอากระเป๋าเดินทางสองใบใหญ่มาวางรอไว้อยู่แล้วพอได้ยินเสียงรถก็รีบออกมาทันที

“มีสองกระเป๋าเหรอเพิร์ล”

“อื้อ มีแค่นี้ล่ะ”

“ยายอยู่บ้านไหม”

“อยู่ข้างใน”

“ผมไปสวัสดียายก่อนนะ เพิร์ลไปรอในรถเลย ยืนตรงนี้มันร้อน”

พิมพ์รตาเดินเข้าไปนั่งรอในรถไม่นานธนกฤตก็กลับออกมาจากบ้าน

“ยายว่ายังไงบ้าง”

“ก็บ่นว่าไม่อยากให้เพิร์ลไปทำงานไกล แล้วก็บอกผมว่าถ้ามีวันหยุดก็ให้ผมปาเพิร์ลบ้าง” เขาพูดจบแล้วยิ้มก่อนจะขับรถออกจากหน้าบ้านของหญิงสาว

“แล้วคุณจะไปหาเพิร์ลที่นั่นไหมคะ” พิมพ์รตาหันมาถามคนรักอย่างมีความหวังเพราะรู้ว่าคนรักไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่

“ก็ต้องไปสิครับ ผมเป็นห่วงเพิร์ลนะ อันที่จริงไม่อยากให้ไปทำงานไกลเลยนะ”

“เพิร์ลก็ไม่อยากไปหรอกค่ะ แต่เงินเดือนที่นั่นได้เยอะกว่าที่นี่เพิร์ลคงเก็บเงินได้เยอะ เราก็จะมีบ้านเป็นของเราไวๆ” ทั้งสองคนมีความฝันร่วมกันว่าถ้าเก็บเงินได้มากพอก็จะช่วยกันสร้างบ้านเพื่อใช้เป็นเรือนหอ

“ผมรู้แต่พอเพิร์ลจะต้องไปจริงผมก็รู้สึกใจหายนะ เอาเป็นว่าผมจะทำงานให้หนักขึ้นนะ เพิร์ลจะได้ไม่ต้องทำงานที่นั่นนาน”

“อย่าทำงานจนลืมดูแลตัวเองนะคะ แล้วก็ต้องกินข้าวให้ตรงเวลาด้วย” พิมพ์รตากำชับ

“ครับ เพิร์ลก็ต้องดูแลตัวเองด้วยเหมือนกันนะครับ แล้วก็ห้ามมองหนุ่มๆ ที่ไหนนะ ถ้าใครถามก็ต้องบอกว่ามีแฟนแล้วนะ”

“เพิร์ลไม่มองใครหรอกค่ะ คุณก็เหมือนกันนะ อย่าให้เพิร์ลรู้นะว่าแอบคุยกับคนอื่นตอนที่เพิร์ลไม่อยู่”

“ผมรักเพิร์ลขนาดนี้ผมจะมีคนอื่นได้ยังไง ผมอยากให้เพิร์ลเชื่อใจผมนะ” ธนกฤตพูดกับคนรักอย่างจริงจัง

“เพราะเพิร์ลเชื่อใจคุณเพิร์ลเลยยอมไปทำงานเก็บเงินเพื่ออนาคตของเรา”

“ผมอยู่ที่นี่ก็จะตั้งใจทำงานเพื่ออนาคตของเราเหมือนกันครับ ผมรักเพิร์ลนะ”

“เพิร์ลก็รักคุณคะ” เธอยิ้มให้คนรัก

เมื่อมาถึงสนามบิธนกฤตก็ช่วยหญิงสาวจัดการเรื่องตั๋วและโหลดกระเป๋าจนเรียบร้อย

“เดินทางปลอดภัยนะ ถึงแล้วโทรบอกผมด้วยนะ” ธนกฤตดึงคนรักมากอดไว้แน่น

“เพิร์ลต้องขึ้นเครื่องแล้ว” หญิงสาวพูดเสียงอู้อี้เพราะเขายังกอดไว้แน่น

“อยาลืมโทรหาผมนะ งานยุ่งแค่ไหนก็ต้องกินข้าว แล้วก็ต้องพักผ่อนให้เยอะๆ นะ”

“ค่ะ แล้วเพิร์ลจะโทรหานะ รับสายเพิร์ลด้วย”

“ครับ โทรหาผมได้ตลอดเลยนะ”

“ค่ะ บ๊ายบายนะคะ”