ตอนที่ 10 ตัวจริงมาแล้ว

ตอนที่ 10 ตัวจริงมาแล้ว

ตลอดทั้งวันหย่งเล่อแทบไม่ได้หยุดพัก หลังเก็บครัวเรียบร้อย เธอก็ขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ไปขาย เธอเลือกเก็บไว้เพียงห้าชุดสำหรับใช้สลับใส่ในแต่ละวันเท่านั้น

ยังดีที่ในเมืองใหญ่จะมีร้านรับซื้อเสื้อผ้ามือสองอยู่หลายแห่ง เธอสามารถนำไปขายได้ แม้จะรู้ดีว่าเสื้อผ้ามือสอง ต่อให้จะมีสภาพดีสักแค่ไหน แต่ทางร้านก็ไม่ได้รับซื้อในราคาสูง ถึงได้เงินมาไม่มาก แต่สำหรับเธอแล้ว มันคือเงินสดที่จับต้องได้

หลังขายซื้อผ้าเสร็จ เธอก็มุ่งหน้าไปตลาดขายส่งที่มีร้านวัตถุดิบเคมีภัณฑ์ตั้งเรียงอยู่ในซอยเล็ก ๆ มีทั้งหัวเชื้อทำความสะอาด น้ำหอมสังเคราะห์ สารเพิ่มฟอง สารที่ทำให้น้ำยามีความหนืดมากขึ้น เธอสอบถามราคาอย่างละเอียด เปรียบเทียบคุณภาพ เลือกซื้อมาเพียงปริมาณเล็กน้อยให้พอสำหรับทดลองทำสบู่ ยาสระผม น้ำยาซักผ้า น้ำยาล้างจาน

เธอไม่ได้คิดจะผลิตจำนวนมากในทันที ต้องทดลองสูตรก่อน เพื่อปรับกลิ่น คำนวณต้นทุน แล้วจึงค่อยถือของตัวอย่างไปเสนอร้านค้า เมืองใหญ่มีร้านเล็ก ๆ เปิดตั้งแต่เช้า หากสินค้าใช้ดี ย่อมมีคนสนใจ

ถึงอย่างนั้นเธอยังไม่ลืมหน้าที่หลัก เธอแวะตลาดสด ซื้อหมูสด ปลาทะเล กุ้งตัวใหญ่ ผักตามฤดูกาล ผลไม้สำหรับจัดเป็นของหวาน และวัตถุดิบอีกหลายอย่างสำหรับต้อนรับแขก

เมื่อมีสิ่งของจำนวนมาก สุดท้ายเธอต้องเหมาสามล้อเครื่องคันหนึ่งให้ช่วยขนของกลับบ้าน พอถึงหน้าบ้าน คนขับช่วยยกของลงทีละถุง เพราะหากให้เธอขนคนเดียวคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเสร็จ

“วันนี้ใช้เงินไปเยอะเลย... ” พอมองสิ่งของที่ซื้อมาและเงินที่เหลืออยู่ก็ได้แต่ใจแป้ว

“เงินนี่หายาก กว่าจะได้มาแต่ละหยวน แต่เวลาใช้ทำไมมันไหลออกเหมือนสายน้ำเลยล่ะ” ถึงแม้จะรู้ดีว่านี่คือการลงทุน แต่ก็อดปวดใจไม่ได้อยู่ดี

ตกเย็นตงหยางก็กลับบ้านมาพร้อมเพื่อนร่วมงานสามคน เขาได้กลิ่นอาหารลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้าประตู พอเข้ามาถึงก็เห็นโต๊ะอาหารถูกจัดไว้เรียบร้อย กับข้าวร้อน ๆ วางครบ ทั้งจานผัด แกง ต้ม และผลไม้หั่นไว้อย่างสวยงาม

เดิมทีตั้งใจจะคุยงานก่อน แต่พอเห็นโต๊ะอาหารแล้ว ทั้งสี่คนต่างมองหน้ากันเงียบ ๆ อย่างพร้อมเพรียง ดูเหมือนไม่มีใครมีกะจิตกะใจจะทำงานต่อ

ขณะนั้นเองหย่งเล่อก็เดินออกมาจากครัว ทำให้ทั้งหมดเงยหน้าขึ้น และชะงักไปพร้อมกัน สำหรับตงหยางนั้นไม่ได้ตกใจ แต่รู้สึกอุ่นใจที่ได้เจออีกฝ่าย แต่อีกสามคนนั้นต่างออกไป เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นภรรยาของเพื่อนหรือจะบอกว่าหัวหน้าก็ได้

ที่บอกแบบนั้นเพราะตงหยางไม่ได้จัดงานแต่งงานใหญ่โต อีกทั้งเจ้าสาวนั้นอยู่ต่างเมือง ถึงแม้จะเป็นเพื่อนสนิทก็ไม่ได้เดินทางไปร่วมงาน มีแค่ญาติพี่น้องสายเลือดเดียวกันเท่านั้นที่ไปร่วมงาน

พอได้เห็นใกล้ ๆ ถึงได้รู้ว่าเธอตัวเล็กกว่าที่คิด รูปร่างบอบบาง ใบหน้ากลมเล็ก แก้มอิ่ม ดวงตาใสสะอาด หน้าตาหมดจดน่ามอง ทั้งที่ไม่ได้แต่งแต้มอะไรบนใบหน้า เสื้อผ้าที่ใส่ก็เรียบง่ายธรรมดา แต่กลับน่ามองจนละสายตาไม่ได้ ความน่ารักของเธอไม่ใช่ความฉูดฉาด หากเป็นความสะอาดตา ดูอ่อนโยน และดูมีชีวิตชีวา

“จะกินไหมข้าว” ตงหยางเห็นทั้งสามคนจ้องมองคนตัวเล็กอยู่นานจนเขาต้องเอ่ยปากพูด

ทั้งสามคนถึงได้สะดุ้งกลับมามีสติอีกครั้ง

“สวัสดีครับ ผมอ้าวเทียนครับ” อ้าวเทียนทักทายอย่างสุภาพ

“สวัสดีครับ ผมเฉินคุนครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ วันนี้ขอฝากท้องด้วยนะครับพี่สะใภ้! ” เฉินคุนยิ้มกว้าง

“ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” หย่งเล่อยิ้มรับอย่างสุภาพ กระทั่งคนที่สามก้าวออกมาข้างหน้า และในวินาทีนั้น รอยยิ้มของเธอก็ค้างอยู่บนใบหน้า

“สวัสดีครับพี่สะใภ้ ผม ‘เฟิงตู’ เพิ่งมาใหม่ครับ ฝากตัวด้วยนะครับ” เฟิงตูเพิ่งย้ายมาประจำอยู่ในเมืองนี้ได้ไม่นาน นี่คือครั้งแรกที่เขาได้มาบ้านพักข้าราชการของหัวหน้า

“เช่นกันค่ะ” หย่งเล่อมองชายหนุ่มผิวขาวสะอาดจนเกือบโปร่งแสง ใบหน้าของเขาเนียนละเอียด ริมฝีปากบางได้รูป ดวงตาเรียวยาว ขนตางอนงาม โครงหน้าอ่อนหวานจนแทบทำให้เธอเผลอมองซ้ำ ๆ

เขารูปร่างไม่สูงมาก ไหล่ไม่กว้างนัก ท่าทางสะอาดเรียบร้อย ดูงดงามเกินกว่าจะมองข้ามไปได้ งดงามจนคล้ายผู้หญิงมากกว่าผู้ชายเสียอีก

เธอเข้าใจทันทีว่าทำไมพระเอกในนิยายถึงได้ตกหลุมรัก เข้าใจว่าทำไมเส้นเรื่องถึงพาไปทางนั้น เพราะคนตรงหน้านี้ดูดีจนยากจะละสายตา และในวินาทีนี้เธอก็รู้ว่า ‘นายเอกตัวจริง’ ของเรื่องนี้ปรากฏตัวแล้ว

หลังจากแนะนำตัวเรียบร้อยแล้ว ทั้งสี่คนก็นั่งลงประจำที่โดยไม่ต้องรอชวนซ้ำ หย่งเล่อตั้งสติแล้วตักข้าวให้ครบทุกคน วางกับข้าวเรียงอย่างพอดีมือ เธอใส่ใจแม้กระทั่งจัดจานสำรองเผื่อไว้ด้านข้าง เผื่อไม่พอกินจะได้ไม่ต้องลุกบ่อย ๆ

“พี่สะใภ้ไม่ทานด้วยกันเหรอครับ” เฉินคุนถามอย่างเกรงใจ

“ฉันทานแล้วค่ะ พวกคุณทานกันเถอะ” หย่งเล่อยิ้มบาง ๆ พอเป็นมารยาท

“มีอะไรเรียกได้นะคะ” พูดจบก็ถอยออกมาจากโต๊ะอย่างเป็นธรรมชาติ

แต่ความจริงแล้ว เธอไม่ได้กลับขึ้นชั้นบน เธอแอบยืนอยู่ด้านหลังฉากกั้นครัว มองผ่านช่องเล็ก ๆ ไปยังโต๊ะอาหาร

“มาแล้วจริง ๆ ” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

นายเอกของเรื่องนี้คือคนรักของพระเอก หรือจะบอกว่าคู่แท้ของสามีเธอปรากฏตัวแล้วก็สามารถพูดแบบนั้นได้

“แล้วเขาจะเริ่มรักกันตอนไหนกันนะ” เธอไม่รู้ เพราะยังไม่เคยอ่านนิยายเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ

“ขาวผ่องเด่นมาแต่ไกลขนาดนั้น... ” สายตาของเธอเลื่อนไปยังเฟิงตูอีกครั้ง

“เข้าใจเลยว่าทำไมพระเอกถึงชอบ” ว่าแล้วก็ชะเง้อคอมองอีกนิด เธอทำตัวเหมือนคนแอบส่องฉากสำคัญในละคร แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย

ตงหยางกำลังเอื้อมมือไปเทน้ำใส่แก้วให้เฟิงตู แล้วยังเลื่อนจานอาหารที่อยู่ไกลให้ด้วย ท่าทางปกติ แต่ดูใส่ใจอย่างเห็นได้ชัด

“โอ้... ” ดวงตาของหย่งเล่อเบิกกว้าง ก่อนจะรีบหดตัวลงทันที หัวใจของเธอเหมือนถูกเข็มเล็ก ๆ นับพันทิ่มลงมา

“อยากจะฟินอยู่หรอก... ” เธอบ่นพึมพำ

“ถ้าเป็นคนอ่านนิยายนะ คงกรี๊ดกระจายไปแล้ว” นี่คือฉากพระนางเชียวนะ!

พระเอกหล่อ นายเอกก็สวยใส ฉากดูแลกันแบบนั้น ใครเห็นก็ต้องใจเต้น แต่ปัญหาคือ ตอนนี้เธอไม่ใช่คนอ่าน เธอคือเมียของพระเอก ถึงจะกำลังดำเนินเรื่องหย่า แต่อย่างว่า ตัวเธอรู้สึกกับพระเอกไปแล้ว พอได้เห็นฉากนี้ความรู้สึกเลยไม่ได้หวานอย่างที่ควรเป็น มันกลับแปลบ ๆ อยู่ลึก ๆ ในอก

ความเจ็บแปลบในอกนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ เหมือนเข็มบาง ๆ ทิ่มแล้วก็ถอนออก เจ็บ แต่ไม่ถึงกับเลือดไหล หย่งเล่อหลับตา สูดลมหายใจหนึ่งครั้ง แล้วปล่อยลมออกช้า ๆ

“พอแล้ว” เธอให้เวลาตัวเองเจ็บปวดเท่านั้น เธอไม่ใช่เด็กสาวที่จะมัวแต่นั่งจมอยู่กับความรู้สึก

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็กลับมานิ่งและมุ่งมั่นดังเดิม

“สู้เขาสิหญิง! ” เธอให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดเคาน์เตอร์ครัวต่อราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ตัวจริงของเรื่องมาแล้ว เส้นเรื่องกำลังจะเดินหน้า เราต้องรีบ! ” เธอไม่ลืมจุดประสงค์ของตัวเอง

ในเมื่อตัวจริงมาแล้ว นางร้ายตัวประกอบอย่างเธอก็ควรถอยออกไปให้ทันเวลา ยิ่งอยู่จะยิ่งพัวพัน ยิ่งช้าจะยิ่งตัดยาก เธอเลยต้องรีบหาเงิน รีบตั้งหลัก รีบสร้างทางของตัวเองให้มั่นคง