All Chapters of เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 2 ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีเช้าวันถัดมา หย่งเล่อให้คนไปส่งข่าวที่บ้านแม่สามีซึ่งอยู่คนละมุมเมือง เธอบอกเพียงว่าเกิดอุบัติเหตุ และต้องนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล เลยไม่สามารถไปพบได้เมื่อจัดการสิ่งที่ควรทำเรียบร้อยแล้ว เธอกลับไม่รู้ว่าควรหัวเราะให้กับโชคชะตา หรือควรร้องไห้ให้กับความจริงตรงหน้าตลอดทั้งวัน ตลอดทั้งคืน เธอนอนอยู่ในห้องพักของโรงพยาบาลคนเดียวตามที่ตั้งใจไว้ ทว่ามันกลับพิสูจน์เรื่องหนึ่งได้ เหมือนตอกย้ำให้เธอยอมรับความจริงนี้ให้ได้ นั่นคือสามีของเธอไม่ได้ใส่ใจถึงขั้นไม่รู้ว่าเธอหายไปไหนทั้งคืน ทั้งที่เราอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน และเวลาปกติเธอแทบไม่เคยออกไปไหน ทว่าตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุจนถึงตอนนี้ ไม่มีใครตามหาเธอเลย“เฮงซวยเอ๊ย! ” เธอกัดฟันด่าเบา ๆ อยู่บนเตียงคนไข้“หายออกจากบ้านทั้งคืนก็ยังไม่คิดจะตามหาเลยสักนิด ถ้าใส่ใจสักหน่อย แค่ตรวจสอบการใช้สิทธิ์การรักษาก็รู้แล้ว” ถ้าจะบอกว่าเธอไม่บอกเองแล้วเขาจะรู้ได้อย่างไร เธอก็อยากจะบอกว่าเธอคือภรรยาของตำรวจ เวลามารักษาที่โรงพยาบาล เธอแค่ยื่นเรื่องเอกสาร ไม่ต้องจ่ายเงินเพราะมันคือสวัสดิการ นั่นหมายความว่าหากเขาอยากตรวจ

ตอนที่ 4 พ่อสามีเช้าวันต่อมา ตงหยางตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เขาเตรียมตัวออกไปทำงานเหมือนทุกวัน ทว่าขณะที่กำลังจะก้าวออกจากบ้านก็เห็นรถยนต์ของพ่อจอดอยู่หน้าบ้านไม่นานนักชายวัยกลางคนก็ลงจากรถ ใบหน้าขรึมเข้มเดินตรงเข้ามาโดยไม่รอให้ใครเชิญ แรงกดดันจากฝีเท่านั้นหนักแน่นจนบรรยากาศยามเช้าเย็นเฉียบขึ้นมาทันที“เมียแกเป็นอย่างไรบ้าง” ‘ตงหยวน’ ถามทันทีที่เห็นหน้าลูกชาย“หมอว่าอย่างไรบ้าง อาการหนักไหม” เขาเพิ่งรู้ข่าวว่าลูกสะใภ้เกิดอุบัติเหตุ ถ้าเขารู้เร็วกว่านี้คงไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลแล้ว“พ่อหมายความว่าอย่างไรเหรอครับ” ตงหยางคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ“อย่าบอกนะว่าแกไม่รู้” ตงหยวนหรี่ตามองหน้าลูกชายความเงียบแผ่ขยายอยู่ระหว่างพ่อกับลูก“เมื่อวาน ‘เล่อเล่อ’ ส่งคนไปบอกว่าเกิดอุบัติเหตุ ต้องนอนโรงพยาบาล” เสียงของตงหยวนเข้มขึ้น“แล้วแกไม่รู้เลยหรือ” ไม่ใช่แค่เสียงที่เข้มขึ้น แม้แต่สีหน้าและท่าทางก็บ่งบอกถึงความไม่พอใจตงหยางเลิกคิ้วเล็กน้อย ความตกใจแวบผ่านดวงตา เพราะเขาไม่รู้จริง ๆ“แกเป็นผัวเขาประสาอะไร เมียเกิดเรื่องถึงขั้นเข้าโรงพยาบาล แต่แกกลับไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง! ” ตงหยวนจ้องลูกชายเข

ตอนที่ 6 แค่นี้ตงหยางนิ่งอยู่นานราวกับกำลังรวบรวมสติ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมาได้ยินอะไรแบบนี้ อีกทั้งไม่เคยได้ยินว่าภรรยาจะขอหย่าจากสามี น้อยคนนักที่แต่งงานแล้วจะหย่าร้างกัน“แค่นี้เหรอ... ที่คุณไม่พอใจผม” เมื่อตั้งสติได้เลยเงยหน้ามองภรรยาอีกครั้งคำว่า ‘แค่นี้’ ทำให้หย่งเล่อหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่แววตาไม่ขำเลยสักนิด“เหรอ... ” เธอเอียงหน้าเล็กน้อย ก่อนจ้องมองเขาด้วยสายตาไม่ชอบใจนัก“แค่นี้ของคุณ แต่มันเกินพอสำหรับฉันแล้ว” เขาใช้คำว่าแค่นี้ เพราะเขาไม่ได้โดนเองกับตัว แต่คนที่โดนอย่างเธอมันใช้คำว่าแค่นี้ไม่ได้หรอก!“เปล่า... ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” ตงหยางชะงัก“ผมแค่อยากรู้ว่าคุณไม่พอใจอะไรผมอีกไหม ถ้ามี... บอกมาได้เลย ผมจะได้ปรับปรุง” เสียงเขาอ่อนลงเล็กน้อย“ไม่ต้อง” เธอส่ายหน้า คิดว่ามันไม่จำเป็นอีกแล้ว“ฉันจะหย่า” นี่คือสิ่งที่เธอต้องการหากจะบอกว่าเธอนั้นเชื่อเนื้อเรื่องเกินไปก็ไม่ถึงกับเชื่อทั้งหมด เพราะเธอไม่ได้อ่านเนื้อหาทั้งหมด รู้แค่ว่าเป็นนิยายวาย และพระเอกไม่ได้รักเธอ ตลอดเวลาที่แต่งงานกับเธอก็ไม่เคยเปิดใจ ทั้งที่เธอพยายามทำตัวให้เหมาะสม ทำหน้าที่ของภรรยาทุกอย่างไม่ใ

ตอนที่ 8 ศักดิ์ศรีกินไม่ได้วันนี้ตงหยางไม่รู้ว่าเขาต้องรู้สึกอย่างไรบ้าง สิ่งที่ไม่เคยรู้ก็ได้รู้ สิ่งที่ไม่เคยได้ยินก็ได้ยิน และไม่คิดว่าภรรยาที่แสนหวานจะกลายเป็นคนที่พูดตรงไปตรงมา เหมือนแมวป่าที่แยกเขี้ยวขู่เขาอยู่ตลอดเวลา และดูเหมือนจะไม่ปล่อยผ่านเรื่องที่ค้างคาใจ ถ้าถามอะไรก็ต้องการคำตอบ แม้เขาจะพยายามเลี่ยงพาคุยไปเรื่องอื่น ตอนแรกเหมือนจะตามเขาไป แต่เล่อเล่อก็จะวกกลับมาหาคำตอบที่ตัวเองอยากได้อยู่ดี“ถ้าวันหนึ่งคุณมีคนใหม่... บอกผมก่อน ผมจะจัดการเรื่องหย่าให้ ไม่เกินสองเดือนทุกอย่างจะเรียบร้อย” เขายอมรับว่าคำพูดนี้ฝืนพูดออกไป เพราะไม่รู้จะยื้ออย่างไรดี สุดท้ายจึงเหลือเพียงการยอมถอยอย่างไร้ทิศทาง“งั้นก็จ่ายค่าจ้างหกเดือนที่แล้วมาด้วย” เธอหัวเราะเบา ๆ คล้ายเย้ยชะตา คนไม่มีเงิน ทางเลือกก็ไม่ได้เยอะ จะหยิ่งในศักดิ์ศรีสักหน่อยก็ไม่ได้!“เท่าไร” คิ้วเข้มของเขายกขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ไม่คิดว่าเธอจะทวงทุกอย่างถึงเพียงนี้ แต่สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับ“ถ้าฉันอยู่ต่อ คุณจะให้เงินเดือนเท่าไร” เธอถามเพื่อที่จะเอาไปคูณหกเดือน จะได้รู้ว่าเขาต้องจ่ายเงินเธอเท่าไร“คุณเรียกมาได้เลยว่าต้องกา

ตอนที่ 10 ตัวจริงมาแล้วตลอดทั้งวันหย่งเล่อแทบไม่ได้หยุดพัก หลังเก็บครัวเรียบร้อย เธอก็ขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ไปขาย เธอเลือกเก็บไว้เพียงห้าชุดสำหรับใช้สลับใส่ในแต่ละวันเท่านั้นยังดีที่ในเมืองใหญ่จะมีร้านรับซื้อเสื้อผ้ามือสองอยู่หลายแห่ง เธอสามารถนำไปขายได้ แม้จะรู้ดีว่าเสื้อผ้ามือสอง ต่อให้จะมีสภาพดีสักแค่ไหน แต่ทางร้านก็ไม่ได้รับซื้อในราคาสูง ถึงได้เงินมาไม่มาก แต่สำหรับเธอแล้ว มันคือเงินสดที่จับต้องได้หลังขายซื้อผ้าเสร็จ เธอก็มุ่งหน้าไปตลาดขายส่งที่มีร้านวัตถุดิบเคมีภัณฑ์ตั้งเรียงอยู่ในซอยเล็ก ๆ มีทั้งหัวเชื้อทำความสะอาด น้ำหอมสังเคราะห์ สารเพิ่มฟอง สารที่ทำให้น้ำยามีความหนืดมากขึ้น เธอสอบถามราคาอย่างละเอียด เปรียบเทียบคุณภาพ เลือกซื้อมาเพียงปริมาณเล็กน้อยให้พอสำหรับทดลองทำสบู่ ยาสระผม น้ำยาซักผ้า น้ำยาล้างจานเธอไม่ได้คิดจะผลิตจำนวนมากในทันที ต้องทดลองสูตรก่อน เพื่อปรับกลิ่น คำนวณต้นทุน แล้วจึงค่อยถือของตัวอย่างไปเสนอร้านค้า เมืองใหญ่มีร้านเล็ก ๆ เปิดตั้งแต่เช้า หากสินค้าใช้ดี ย่อมมีคนสนใจถึงอย่างนั้นเธ