ตอนที่ 9 นายจ้าง

ตอนที่ 9 นายจ้าง

สุดท้ายแล้ว หย่งเล่อเลือกใช้เหตุผลมากกว่าความรู้สึก ศักดิ์ศรีอาจสำคัญ แต่ท้องต้องอิ่มก่อน ความเจ็บปวดอาจกัดกินใจ ทว่าหากมีเงินในมือ อย่างน้อยก็ทำให้เธอมีชีวิตที่ดีกว่า การปวดใจนั้นเธอจะยอมกลืนมันลงท้องเอง!

เธอจึงตัดสินใจอยู่ต่อ อย่างน้อยก็ในตอนนี้ เพราะเธอคิดคำนวณแล้วว่าการอยู่ที่นี่ให้ผลตอบแทนมากกว่า

รุ่งเช้าวันถัดมา เธอลืมตาตื่นก่อนนาฬิกาปลุก ก่อนจะสวมเสื้อคลุมแล้วออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

ตลาดในเมืองใหญ่คึกคักตั้งแต่เช้ามืด พ่อค้าแม่ค้าต่างเปิดร้านพร้อมขายของ หย่งเล่อเลือกซื้อวัตถุดิบทำอาหารอย่างคล่องมือ ทั้งผักสด เนื้อหมู เต้าหู้ ไข่ คำนวณในใจไปด้วยว่าเช้านี้จะทำอาหารอะไรบ้าง แต่สายตาของเธอไม่ได้มองแค่ของสด เธอสังเกตทุกอย่าง

ร้านโชห่วยตามหัวมุมถนนเปิดกันตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง เจ้าของร้านกำลังยกถังน้ำยาซักผ้าออกมาวางหน้าร้าน ชั้นวางสบู่ก้อนเรียงแน่น แกลลอนน้ำยาล้างจานขนาดใหญ่ตั้งกองอยู่มุมหนึ่ง

เธอแกล้งหยุดดูของ หยิบขวดขึ้นมาพลิกฉลาก จำราคาคร่าว ๆ ในใจ น้ำยาซักผ้าขวดหนึ่งราคาเท่าไร ขนาดกี่กิโลกรัม กลิ่นอะไรขายดี บางร้านติดป้ายราคาพิเศษ บางร้านวางของบางยี่ห้อที่ไม่คุ้นตา นั่นแปลว่ามีผู้ผลิตรายย่อยอยู่ในเมืองนี้แล้ว

เธอเคยมาซื้อของใช้ แต่ไม่ได้ดูรายละเอียดมากขนาดนี้ ไม่ได้สังเกตว่ามีสินค้าชนิดเดียวกันให้เลือกเยอะไหม เธอซื้อแต่แบบที่เคยเห็นในบ้านสามีเท่านั้น ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมาก

เธอดูราคาสินค้าแต่ละอย่างและคำนวณอยู่เงียบ ๆ ความรู้จากชาติที่แล้วผุดขึ้นมาในความทรงจำ ครั้งหนึ่งเธอเคยเรียนเกี่ยวกับการประกอบวิชาชีพ เคยเรียนทำสบู่ก้อน ผสมน้ำยาซักผ้า ทำยาสระผม เธอรู้ว่าทำอย่างไรให้ฟองนุ่ม รู้ว่ากลิ่นแบบไหนผู้หญิงชอบ รู้ว่าถ้าต้องการให้ต้นทุนต่ำลงควรปรับอะไร ต่างกันเพียงอย่างเดียว ตอนนี้เธอไม่มีทุนมากนัก

เธอเดินสำรวจต่ออีกสองร้าน สังเกตว่าร้านโชห่วยเปิดเช้าทั้งนั้น เพราะต้องขายให้แม่บ้านที่ออกมาจับจ่ายใช้สอย เธอสามารถเดินดูราคาได้หลายร้านโดยไม่เป็นที่สะดุดตา

แต่เวลาก็เดินเร็วเกินไป เธอต้องกลับแล้วไปทำอาหารให้ ‘นายจ้าง’ เสร็จแล้วค่อยวางแผนชีวิตใหม่ เพราะเธอคิดจะหารายได้เสริม ต้องทำตั้งแต่อยู่ในบ้านของเขา เธอจะออกไปก็ต่อเมื่องานเสริมของเธอมีรายได้มั่นคงแล้ว

เสียงขยับหม้อกระทะในครัวดังแว่วตั้งแต่เช้าตรู่ ตงหยางลืมตาตื่นอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งใจฟังอีกครั้ง มันเป็นเสียงธรรมดา แต่กลับทำให้มุมปากของเขาคลี่ออกโดยไม่รู้ตัว เพราะความรู้สึกแบบนี้คุ้นกว่าความเงียบที่เคยสัมผัสเมื่อวันก่อน

เขาลุกขึ้นอาบน้ำทำธุระส่วนตัวจนเรียบร้อยก่อนลงมาชั้นล่าง เขารู้สึกว่าทางเดินระหว่างครัวกับโต๊ะอาหาร วันนี้ดูไม่เงียบเหงาเหมือนวันก่อนแล้ว

บนโต๊ะมีจานกับข้าวจัดวางเรียบร้อย และข้าง ๆ กันมีห่อข้าวหนึ่งห่อวางไว้เหมือนแต่ก่อน ภาพนี้ทำให้เขายิ้มกว้างขึ้นทันที

“อาหารพร้อมแล้วค่ะ ทานเลยไหม” หย่งเล่อโผล่หน้าออกมาจากครัว มองคนที่ยืนยิ้มกับโต๊ะอาหาร

เขาพยักหน้าช้า ๆ เพียงได้กลิ่นก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที

หย่งเล่อเดินออกมา ตักข้าวใส่ชามให้เขาอย่างชำนาญ สีหน้าปกติไม่เผยอารมณ์ใด ๆ ราวกับเมื่อคืนไม่มีบทสนทนาเรื่องสำคัญเกิดขึ้นเลย

“ฉันรับข้อเสนอของคุณ แต่ขอเซ็นเอกสารหย่าไว้ก่อน” ตักข้าวเสร็จเธอก็พูดอย่างตรงไปตรงมา

มือที่กำลังจะรับตะเกียบของตงหยางชะงักเล็กน้อย

“เจ้าหน้าที่ทุกคนต้องยื่นรายงานการแต่งงานใช่ไหมคะ ถ้าหย่าก็ต้องส่งเรื่องเหมือนกัน ขั้นตอนมันใช้เวลา” เธออธิบายอย่างมีเหตุผล ไม่ได้ใช้น้ำเสียงประชด

ในยุคนี้ เจ้าหน้าที่รัฐต้องรายงานสถานภาพสมรสต่อหน่วยงาน การแต่งงานต้องแจ้ง การหย่าก็ต้องแจ้ง และกระบวนการอนุมัติไม่ได้รวดเร็วอย่างใจคิด เธอเพียงต้องการเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้าเท่านั้น

“ครับ” เขาไม่รู้จะพูดอะไร ก็คงได้แต่ตอบรับ

“แล้วฉันจะหารายได้เสริม ขอใช้พื้นที่หลังบ้านทำงาน รับรองว่าจะไม่ให้เกะกะ และหน้าที่ในบ้านจะไม่ขาดตกบกพร่องด้วย” ในเมื่อเขาคือเจ้าของบ้าน เธอจะทำอะไรก็ต้องขออนุญาตเขาก่อน

“จะทำอะไร” เขาเงยหน้ามองเธออย่างไม่เข้าใจ ทำไมภรรยาของเขาถึงมีเรื่องให้เขาแปลกใจอยู่ตลอดเวลา หากมอบโล่ให้ได้ เขาคงมอบโล่ให้แล้ว เพราะเล่อเล่อคือคนแรกที่ทำให้เขาพูดไม่ออกบอกไม่ถูก บางครั้งต้องนิ่งค้างเพราะไม่รู้จะพูดหรือตอบอะไร

“กำลังคิดอยู่ค่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ทำอะไรให้เสียเกียรตินายตำรวจแน่นอน” เธอคิดไว้หมดแล้ว แต่ยังไม่บอก เพราะยังไม่รู้ว่าจะหาซื้อวัตถุดิบได้ไหม

“เงินไม่พอใช้เหรอ ทำไมไม่เรียกให้พอ จะได้ไม่ต้องทำงานเพิ่ม” เขาวางตะเกียบ ถามตรง ๆ ทำไมต้องทำงานให้เหนื่อยด้วย

“ฉันไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่ตลอดไปค่ะ อย่างไรก็ต้องมีงาน มีเงินเป็นของตัวเอง” เธอบอกตามตรง เมื่อถึงเวลาเธอก็ต้องเดินตามทางของตัวเอง

“ตามใจคุณเถอะ แต่ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องฝืน ผมจะเพิ่มเงินให้” ตงหยางมองคนตัวเล็กแต่ดื้อรั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดออกมา ในเมื่ออีกฝ่ายดื้อรั้น เขาก็คงพูดอะไรมากกว่านี้ไม่ได้

บางครั้งเขาก็อยากถามว่าไม่รู้หรือว่าสามีของตัวเองนั้นรวย ไม่รู้หรือว่าเขาได้เงินมรดกจากฝั่งมารดามาเท่าไร แต่ก็เข้าใจได้เพราะน้อยคนที่จะรู้ว่าเขามีเงินมรดก เพราะเขามีเงิน เขาถึงซื้อรถไว้ให้เธอใช้ส่วนตัวได้ และเขาเองที่สอนให้เธอขับรถแล้วยังพาไปสอบจนได้ใบขับขี่ด้วย ก็เพื่อหวังให้เดินทางได้สะดวก หากไม่มีเงินจะทำสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร...

“เรื่องรถ เดี๋ยวผมให้คนที่อู่ดูให้ก่อน ช่วงนี้อาจลำบากหน่อย ต้องเดินทางเองไปก่อน ถ้าผมว่างจะพาไปเลือกคันใหม่” ในเมื่อโอ้อวดตรง ๆ ไม่ได้ เขาเลยต้องบอกเป็นนัย ๆ หากสามีมีเงินซื้อรถให้ใหม่ได้ง่าย ๆ นั่นเท่ากับว่าเขามีเงินมากพอ

แต่ไหนเลยคนที่คิดจะหย่าอย่างหย่งเล่อจะรู้เรื่อง เธอได้แต่หรี่ตาจ้องเขาอย่างจับผิด ในหัวน้อย ๆ ของเธอนั้นไม่ได้คิดเรื่องเงินของเขาเลย เธอแค่ไม่เข้าใจในพฤติกรรมของเขามากกว่า เมื่อก่อนเขาไม่เคยอธิบายละเอียด ไม่เคยเสนอเพิ่มเงิน ไม่เคยถามว่าเธอเหนื่อยไหม แต่วันนี้กลับพูดราวกับกำลังพยายามชดเชยอะไรบางอย่าง

“ถ้าผมให้คุณทำอะไรเพิ่ม ก็คิดเงินเพิ่มได้เลย” ตงหยางถอดใจ ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะไม่รู้ว่าเขากำลังบอกถึงสถานะทางการเงิน

“ทำเพิ่มนี่... หมายถึงเรื่องอะไร งานหรือเรื่องบนเตียง” เธอเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย คำว่าทำเพิ่มนั้นมันตีความหมายได้มากมาย แน่นอนว่าเธอไม่ลืมถามกวน ๆ ว่าให้ทำเรื่องบนเตียงด้วยไหม

คำถามนั้นทำให้ตงหยางถึงกับสำลักน้ำแกงอย่างไม่ทันตั้งตัว

“วันนี้จะมีเพื่อนร่วมงานมาคุยงานที่บ้านสามคน อยากให้คุณช่วยทำอาหารให้หน่อย” พอตั้งสติได้ เขาก็บอกเรื่องที่จะให้เธอทำ เพื่อกลบเกลื่อนว่าเขานั้นเสียอาการกับคำถามของเธอ

“ได้สิ รวมสี่คน... อยากได้อาหารอะไรเป็นพิเศษไหม” เมื่อเห็นว่าเขาจริงจัง หย่งเล่อก็ไม่คิดจะพูดจาก่อกวนเขาอีก

“คุณเลือกเลย คุณทำอะไรก็อร่อยทั้งนั้น แค่มีของหวานเพิ่มหน่อยก็พอ ผลไม้ก็ได้” เขาบอกตามตรงว่าเล่อเล่อนั้นทำอาหารอร่อยและน่ากิน แม้อาหารนั้นจะเป็นเพียงอาหารธรรมดา แต่เชื่อเถอะว่าหากได้ลิ้มลองแล้วจะบอกว่ามันวิเศษมาก ๆ

คำชมตรงไปตรงมานั้นทำให้หย่งเล่อชะงักไปครู่หนึ่ง เธอจ้องเขามากกว่าเดิม ก่อนจะทำท่าขนลุกขนพอง แต่งงานมาหกเดือน เขาไม่เคยชม เธอตื่นตั้งแต่ไก่โห่ออกไปซื้ออาหาร เขาก็ไม่เห็นจะถาม ไม่เห็นจะห่วง ไม่เคยได้พูดอะไรมากความ แต่ตอนนี้เขาพูดกับเธอมากขึ้น และยังรู้จักชมเธออีกด้วย!