เมื่อหมอแต่งงาน (1)

"คิดอะไรอยู่"

"คะ?" ลัลนาหันมองคนข้างๆ ที่บังคับพวงมาลัยอยู่ ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาถาม

"คุณน่ะ อยู่ๆ ก็เงียบไป" ใช่ว่าเขาจะไม่ได้สังเกตว่าที่ภรรยา ที่อยู่ๆ ก็ดูซึมๆ ไปทั้งๆ ที่ทีแรกก็ดูหัวเราะร่าเริงอยู่แท้ๆ

"อ้อ..ไม่มีอะไรค่ะ" เมื่อเห็นเธอตอบแบบนั้นเขาจึงเลือกที่จะเงียบ บางคนก็ย่อมมีพื้นที่ส่วนตัวที่ไม่อยากให้ใครเข้าไป "แล้วนี่เราจะไปไหนคะ"

ลัลนากวาดสายตามองเส้นทางที่ไม่คุ้น ไม่เหมือนทางกลับคอนโดตัวเอง หลังจากที่รับประทานอาหารเสร็จทุกคนต่างแยกย้าย เธอนึกว่าเขาจะพากลับบ้านเลย แต่ดูจากเส้นทางแล้วไม่ใช่

"เพนท์เฮ้าส์" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าตึกสูงใจกลางเมือง ลัลนาแหงนหน้ามองตึกสูงชื่อดังที่คุ้นตา เธอรู้จักคอนโดนี้ดี เป็นคอนโดที่ติดหนึ่งในสามของประเทศที่ขึ้นชื่อเรื่องความปลอดภัย ความลัคชูรี่ และที่สำคัญคือความแพง!

"เดี๋ยวฉันกลับรถไฟฟ้าได้ค่ะ" เธอชี้ไปยังสถานีรถไฟฟ้าที่อยู่ไม่ใกล้คอนโด คิดว่าเขาคงมีธุระด่วน

"ไปด้วยกัน" เขาตอบกลับเสียงนิ่ง เปิดประตูลงจากรถ เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงเดินลงตามเขาไป

"นั่งสองป้ายก็ถึงแล้วค่ะ" ถึงเธอจะเป็นดาราแต่ด้วยสถานการณ์การจราจรของกรุงเทพฯ บ่อยครั้งที่เธอต้องพึ่งขนส่งสาธารณะ เพราะฉะนั้นเธอจึงรู้เส้นทางการเดินรถเป็นอย่างดี

"ขึ้นไปดูด้วยกันมันเป็น...เรือนหอ" เมื่อเขาพูดแบบนั้นเธอจึงได้แต่นิ่งอึ้งไป ไม่รู้ควรจะถามหรือตอบอะไร จนกระทั่งมีเจ้าหน้าที่นำกุญแจมายื่นให้เขาจึงทำลายความเงียบด้วยการเรียกเธอให้เดินตามไป

ลัลนาแอบลอบสำรวจบรรยากาศโดยรอบ ทั้งฟิตเนสส่วนกลาง ลิฟต์โดยสาร และส่วนกลางภายในคอนโด เรียกได้ว่าครบครัน เรียบหรูสมราคาเกือบเก้าหลัก มีเงินอย่างเดียวก็ซื้อห้องที่นี่ไม่ได้ ต้องมีทั้งอำนาจและนามสกุลด้วย ลัลนาลอบกลืนน้ำลายกับความอลังการของห้องเมื่อเขาเปิดประตูเดินนำเข้าไป เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมส่วนกลางที่เธอเดินผ่านแทบไม่มีใครใช้บริการ เพราะทุกอย่างที่ข้างล่างมีรวมอยู่ในเพนท์เฮ้าส์แห่งนี้หมดแล้ว

เธอเหมือนอยู่คนละโลกกับเขาเลย

คิดว่าอาชีพดาราทำให้ตัวเองสุขสบายไม่ลำบากกว่าสมัยก่อนแล้ว แต่ไม่คิดว่าจริงๆ แล้วยังมีอีกโลกที่เธอไม่เคยสัมผัส ก็คงจะเป็นโลกของครอบครัวเขานี่แหละ

"อยู่ได้ไหม" ร่างสูงหันมาถามเธอเสียงเรียบ

อยู่ไม่ได้ก็บ้าแล้ว!

"ได้ค่ะ" เธอตอบรับสั้นๆ ไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาพูดได้ดีกว่านี้ เกินคำว่าอยู่ได้ไปเยอะเลย

"ด้านนอกผมตกแต่งไว้หมดแล้วเหลือห้องคุณ เลือกแบบได้เลย ผมจะให้อินทีเรียจัดการให้" เขาพูดน้ำเสียงสบายๆ พาเธอเดินขึ้นสู่ห้องด้านบน "ห้องนี้ของคุณ ส่วนห้องผมอยู่ทางนั้น แต่คุณไม่ต้องห่วง ส่วนใหญ่ผมจะอยู่คอนโดใกล้โรงพยาบาล อันนี้ก็...เผื่อแม่จะมาเยี่ยม ผมก็จะขอกลับมานอนนี่บ้าง" เขาอธิบายถึงแผนการภายในใจ

"คุณไม่ต้องขอหรอกค่ะ คุณเข้าออกได้ตามสบาย" เขาพูดเหมือนตัวเองไม่ใช่เจ้าของต้องมาขออาศัยนอน

"ต้องขอสิเพราะนี่ห้องคุณ"

"อะไรนะ!!"

บ้าไปแล้ว!

"นี่ห้องคุณ" เขาย้ำคำเดิมส่วนเธอตาโตกว่าเดิม

"จะบ้ารึไงจะเป็นห้องฉันได้ไง" รพีภัทรยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ชอบใจหน้าเหวอๆ ของคนที่ปกติจะรักษาฟอร์มตลอดเวลาอยู่ข้างนอก

"ก็เป็นชื่อคุณไง เดี๋ยวจบงานแต่งคุณก็เซนต์รับได้เลย"

"เดี๋ยวๆ ฉันว่าเราต้องคุยกันหน่อย นี่มันเรื่องอะไรกัน" ลัลนาเดินไปนั่งบนโซฟาด้านล่าง ในขณะที่คนตัวสูงเดินลงบันไดมาตามที่ร่างเล็กเรียก

"ผมยกห้องนี้ให้คุณ ทำไมเข้าใจอะไรยาก"

"ฉันไม่ได้เข้าใจอะไรยาก แต่คุณต่างหากที่บ้า อยู่ๆ จะมายกห้องราคาเกือบร้อยล้านให้คนอื่นเนี่ยนะ!" รพีภัทรไม่ตอบอะไร ได้แต่คิดอยู่ในใจว่ารวมเฟอร์นิเจอร์และค่าตกแต่งก็ราคานั้นนั่นแหละ

"คุณไม่ใช่คนอื่นนี่" อย่างน้อยก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

"คุณก็รู้ว่าเราตกลงอะไรกัน" เธอยังเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

"นั่นมันก็ส่วนเรื่องข้อตกลง อันนี้ผมยกให้คุณไม่ว่าอนาคตเราจะอยู่ด้วยกัน หรือเลิกกันมันก็จะเป็นของคุณ"

"มีเหตุผลไหมคะ" เธอถามกลับน้ำเสียงจริงจัง

"เหตุผลคือคุณต้องแต่งงานกับผม อนาคตของคุณก็จะไม่เหมือนเดิม" เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่มันก็คือความยินยอมพร้อมใจของเราทั้งคู่

"พวกเราวินๆ ไงคะ ตามที่คุยกัน"

"ถึงอย่างนั้นคุณเป็นผู้หญิงก็ไม่เหมือนกัน"

"ไม่เกี่ยวค่ะ จะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ไม่ได้วัดกันที่แต่งงานหรือหย่า"

"ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น แต่...ยังไงดีล่ะ" เขายกมือเกาแก้มอย่างอธิบายไม่ถูก "เอาเป็นว่าให้ผมได้รับผิดชอบชีวิตคุณในเรื่องพวกนี้เถอะ"

"เดี๋ยวๆ ไปกันใหญ่แล้วเพนท์เฮ้าส์เกี่ยวอะไรกับรับผิดชอบชีวิตคะ" ลัลนาถามกลับอย่างมึนงง

"ก็เรายังไม่ตกลงกันเรื่องเงินที่ผมจะโอนให้คุณทุกเดือนเลย"