สาวน้อยร้อนรุ่ม NC25

สายฝนยามดึกบนทางหลวงสายใต้ ตกกระหน่ำลงมาประดุจฟ้าบวมน้ำแล้วปริแตก ละอองพิรุณกระเซ็นเปรอะกระจกหน้าสิบล้อพ่วง จนที่ปัดน้ำฝนต้องทำงานครืดคราดดุจจังหวะหัวใจสะออนของชายฉกรรจ์

กลด หนุ่มวัยรุ่นไฟแรงวัยยี่สิบสี่ กำพวงมาลัยรถแน่น เสื้อกล้ามเปิดเปลือยเนื้อแขนบูดเบี้ยวตามแรงหักเลี้ยวของเครื่องยนต์ ใบหน้าคมเข้มแบบไอ้หนุ่มภูธรมีหยาดเหงื่อปนไอฝนไหลซาบซึมลงมาตามลูกกระเดือกผ่านลำคอแกร่ง เข้าสู่แผงอกที่มีไรขนอ่อนบางๆ

ส่วนไอ้หนุ่มร่างใหญ่ด้านข้างคือ สิงห์ พี่ชายต่างแม่ผู้มีแผลเป็นตรงหางคิ้ว นั่งหน้าขรึมปานเสือซุ่มจ้องมองสายฝนที่เทลงมาเบื้องหน้า ลำแขนหนามีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ แข็งตึงแน่นเปรี๊ยะเหมือนไม้ซุง

"เหยดเข้...! พี่สิงห์ ดูริมทางนั่นสิ... นั่นมัน น้องก้านตอง นางงามตลาดท่ามะกาหรือเปล่าวะ!"

กลดยกตีนโตกระทืบเบรกจังหวะเดียวจนรถสิบล้อร้องครางลั่น เสียงกระชากลูกสูบถอนลมดัง ฟิ้ววว!

หญิงสาวร่างรัดรึงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงสั้นเปียกโชกจนผ้าเนื้อบางแนบติดกับปทุมถันคู่งามที่พุ่งดันออกมาประดุจส้มโอสองลูกใหญ่ ยืนโงนเงนอยู่ริมทางหลวง

ก้านตอง สาวสวยวัยยี่สิบเอ็ดหยก ๆ อยู่ในสภาพตกอับ ไม่เหลือคราบลูกสาวคนรวยแต่เปลือก

หล่อนหอบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่ข้างในอัดแน่นไปด้วยทองหยองและเงินสดก้อนโตของ เสี่ยเชิด เสี่ยแก่หน้าม่อที่ นายเผือกและนางกล้วย พ่อแม่หน้าเงินของหล่อนประเคนตัวหล่อนให้ไปเป็นเมียขัดดอก

"จะขึ้นก็รีบขึ้นเถอะแม่คุณ... ประเดี๋ยวก็ปอดบวมตาย หงายท้องขึ้นอืดกลายเป็นศพไร้ญาติริมทางหลวงพอดี"

สิงห์เอ่ยเร่งน้ำเสียงเข้มขรึม ทว่าสายตาคมกริบราวกับมีดโกนกวาดมองเรือนร่างเปียกชุ่มหยาดฝนของหญิงสาวอย่างไม่ปิดบังความรู้สึก

ก้านตองไม่มีแก่ใจจะเถียงกับผู้มีพระคุณที่ยื่นมือเข้ามาช่วยในยามคับขัน ร่างอ้อนแอ้นรีบก้าวขึ้นบันไดรถสิบล้อด้วยแข้งขาที่อ่อนแรง

หล่อนพยายามจะปีนข้ามเบาะไปนั่งข้างหลัง ทว่ากลดกลับหัวเราะเยาะในลำคออย่างขัดจังหวะ

"ฝันไปเหอะคุณนายก้านตอง ตรงเบาะด้านหลัง พี่สิงห์เขายัดข้าวของสารพัดอย่างไว้แน่นยิ่งกว่าปลากระป๋อง พวกเราสองพี่น้องกำลังย้ายบ้าน เชิญคุณนายคนสวยนั่งตักหรือเบียดก้นอยู่ตรงกลางระหว่างกูกับพี่สิงห์เนี่ยแหละ!"

ก้านตองจำใจต้องทอดสะโพกงอนงามนั่งแปะลงบนเบาะตรงกลาง อดทนเบียดเสียดกับสองหนุ่มร่างใหญ่ ความกว้างของเบาะสิบล้อดูแคบไปถนัดใจ เพราะที่นั่งด้านหน้าไม่กว้างขวางพอสำหรับสามชีวิต

ความเปียกชื้นทำให้เสื้อผ้าของก้านตองแนบชิดไปกับต้นขาแกร่งของสิงห์ทางฝั่งขวา และไหล่ของหล่อนเสียดสีอยู่กับท่อนแขนกำยำของกลดทางฝั่งซ้าย

กลิ่นอายภายในห้องโดยสารยามนี้ ไม่ได้มีเพียงกลิ่นน้ำมันดีเซลหรือกลิ่นเบาะหนังขัด แต่ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นไอเนื้อหนั่นหนุ่มสาววัยเจริญพันธุ์ กลิ่นเหงื่อลูกผู้ชายพันทางผสมผสานกับหยาดฝนที่ไหลซึมลงมาจากซอกคอของสิงห์และกลด ชายหนุ่มทั้งสองคนที่หล่อนเคยเมินใส่ยามที่สวมสายสะพายนางงามประจำอำเภอ

"เป็นไงมาไงล่ะ... แม่ดอกฟ้าตลาดท่ามะกา?"

กลดตวัดสายตาประชดประชัน ขณะที่มือยังจับพวงมาลัยทว่าศอกขวาตั้งใจเบียดเข้าหาบั้นเอวคอดกิ่วของก้านตอง

"เปียกมะล่อกมะแลกเหมือนกับลูกหมาตกน้ำ... โดนไอ้เสี่ยหื่นกามขย้ำจนเนื้อตัวช้ำเลือดช้ำหนองหรือยังไง? ถึงได้หอบผ้าหอบผ่อนวิ่งตากฝนออกมาแบบนี้"

"ปากเสีย!"

ก้านตองตวาดเสียงสั่น ทว่าหัวใจกลับเต้นตึกตักอย่างตื่นเต้นวาบหวิวจนน่าประหลาด

"ฉัน... ฉันยังไม่ได้เสียตัวให้ไอ้แก่ตัณหากลับนั่นสักนิด! ฉันขโมยเงินมันมา แล้วก็... ยังไม่เคยยอมให้ใครขย้ำ !"

คำว่า “ยังไม่ได้เสียตัว” ลอยว่อนอยู่กลางห้องโดยสารเหมือนสะเก็ดไฟตกใส่กองน้ำมันก๊าด