ซ้อใหญ่สกุลชาง

ชาง เหว่ยหลงยืนกอดอกสะโพกสอบพิงขอบประตูห้อง นัยน์ตาสีถ่านจ้องมองภรรยาคนสวยคล้ายกำลังประเมินอีกฝ่าย การแต่งงานที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันบ่งบอกแล้วว่าคนทั้งสองไม่ได้รักกันมาก่อน เช่นนั้นเขาก็ไม่จำเป็นที่ต้องอยู่ร่วมหอนอนกับเธอ“เราแต่งกันเพราะอะไร ฉันคิดว่าเธอรู้ดีอยู่แล้ว ฉะนั้นฉันจะไปข้างนอก” เหว่ยหลงเปิดประเด็น เป็นจังหวะเดียวกันที่ผิงผิงหันมาสบตาเขา ใบหน้างดงามดูสงบเสงี่ยม ทรวดทรงเย้ายวนในชุดกี่เพ้าแหวกลึกเดินนวยนาดไปยังเตียงนุ่ม เหว่ยหลงหรี่ตามองเธออย่างจับผิด แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ นอกจากการที่เจ้าหล่อนค่อยๆ โน้มตัวลงถอดรองเท้าส้นสูงสี่นิ้ว และเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาราบเรียบภรรยาคนสวยพยักหน้าตอบรับ เป็นอันตกลง นั่นทำให้มุมปากของเหว่ยหลงกดลงเล็กน้อย เธอดูไม่แยแสมันทำให้เขาหงุดหงิดจากที่จะไม่สนใจกลายเป็นตั้งคำถามใส่เธอ“ทำไมถึงแต่งกับฉัน”ผิงผิงหยุดการเคลื่อนไหวของปลายนิ้วที่กำลังปลดเครื่องประดับต่างๆ ออกจากร่างกาย ใบหน้าสวยมองตรงไปยังเจ้าของร่างสูงที่ยังคงกอดอกมองกันด้วยท่าทางเคร่งขรึมทำไมถึงแต่งกับเขาน่ะเหรอ มีเหตุผลเป็นล้านเลยละ เชื่อว่าหลี่เชียนพ่อของเธอน่าจะตอบไม่หมดด้วยซ

ชางเป็นตระกูลเศรษฐีอันดับต้นๆ ในฮ่องกง ธุรกิจเก่าแก่ที่ทำเม็ดเงินมหาศาลให้ตระกูล มาจากท่าเรือขนส่งสินค้าเป็นที่รู้จักกันในแวดวงพ่อค้ารายใหญ่ที่กระจายสินค้าไปยังประเทศเพื่อนบ้าน ภายใต้การดูแลของชางจู่หลง ซึ่งในเวลาต่อมาได้มีการเปลี่ยนมือมอบอำนาจทั้งหมดให้ลูกชายคนโต นอกจากนั้นชางเหว่ยหลงยังมีธุรกิจกาสิโน LasBos ในมาเก๊าที่ถูกก่อตั้งขึ้นในภายหลัง โดยมีหุ้นส่วนเป็นถึงสองหนุ่มจากตระกูลหยางและเฉิน เหว่ยหลงได้ข่าวว่าพนักงานของเขามีการรับสินบนคู่แข่ง ซึ่งเป็นคนจากตระกูลไหนเขายังไม่ได้คำตอบ หนอนบ่อนไส้ตัวนี้ค่อนข้างแบกรับความเจ็บปวดได้ดี เห็นทีว่าคงจะมีแต่ความตายที่ให้คำตอบทุกอย่างเฉิน ฟูจินกดสายตาดุดันมองร่างบอบช้ำของชายใต้รองเท้าหนังมันวาว ออกแรงบดขยี้ฝ่าเท้ากับใบหน้าปูดโปนจนคนถูกกระทำส่งเสียงครางเจ็บปวด“เขามีครอบครัวหรือเปล่า”“สำคัญด้วยหรือซูเหวิน หนอนก็คือหนอนเก็บไว้ไม่เกิดประโยชน์” ฟู่จินกล่าวเสียงเย็นชาหยาง ซูเหวินถอนหายใจพรืดใหญ่ ปรายตามองไปยังอีกคนที่นั่งดูเหตุการณ์ด้วยท่าทีเฉยเมย “เอาไงหลงหลง ในฐานะที่นาย...” ไม่ทันที่หยางซูเหวินได้พูดจบ ประตูหน้าห้องก็ถูกเปิดด้วยน้ำมือข

เหว่ยหลงกลับจากคฤหาสน์ชางในช่วงหัวค่ำหลังจากที่ได้พูดคุยกับบิดา เขาตระหนักได้ว่าไม่ควรตัดสินภรรยาเพียงเพราะเธอมาจากตระกูลหลี่ เช่นนั้นเรื่องการหย่าร้างที่นั่งทบทวนมาสักพักใหญ่ จึงค่อยๆ หายไปจากความคิด แต่ไม่ได้แปลว่าเขาจะล้มเลิก ใบหน้าหล่อเหลากดลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมเพ่งมองนาฬิกาเรือนหลักล้านที่สวมอยู่บนข้อมือแกร่ง เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้วที่บ้านหลังนี้เงียบสงัด ไม่เห็นร่างเล็กของใครบางคนอย่างที่แล้วมา หรือแม้แต่อาหลางก็ไร้วี่แวว พวกเขาน่าจะยังไม่กลับจากงานเลี้ยงไร้สาระนั่น เหว่ยหลงไม่ได้ติดใจ เขาเตรียมก้าวขาขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง แต่เสียงเครื่องยนต์ที่แล่นเข้ามาจอดในโรงรถทำให้คนตัวสูงหยุดฝีเท้าไว้ จากที่ตั้งใจจะขึ้นไปพักผ่อนกลับกลายเป็นว่าเขาหมุนปลายเท้ากลับไปนั่งโซฟาตามเดิม มือหนาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดดูงานที่ค้างไว้แต่เชื่อเถอะ...เขาไม่ได้โฟกัสที่ตัวอักษรในหน้าจอเลย ผิงผิงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ยามที่เห็นสามีจอมเย็นชานั่งทำหน้าดุอยู่บนโซฟาตัวสวยกลางห้องโถง เขาเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาคมจ้องมองเธอ คนถูกมองรีบก้มหน้างุด เริ่มหายใจไม่ทั่วท้องเนื่องด้วยไม่อยากให้เขาเห็นกันใน

นอกจากหยางซูเหวินจะเป็นเจ้าภาพงานประมูลเพชรครั้งนี้แล้ว เขาก็ยังเป็นเจ้าของห้างจิวเวลรีชื่อดังอีกด้วย ผิงผิงได้รับเกียรติจากคุณชายหยาง เขาพาเธอมานั่งหน้างาน ซึ่งบริเวณหน้างานคับคั่งไปด้วยเหล่านักธุรกิจและข้าราชการระดับสูง สามารถมองเห็นความงามของเพชรน้ำดีได้อย่างถนัดตา ทว่าสิ่งสวยงามตรงหน้ากลับไม่ได้เข้าตาผิงผิงเลยสักนิดเดียว ใจของเธอลอยไปอยู่ที่ใครอีกคนก็ว่าได้ ครั้นเหลียวมองอาเหยียนก็พบว่าน้องสามีกำลังสนทนากับลูกสาวตระกูลอื่น เป็นอีกเรื่องที่เพิ่งรู้ อาเหยียนคนนี้ดูเจ้าชู้เอาเรื่อง จะว่าไปยังมีอาไป๋อีกคน สำหรับอาไป๋ ผิงผิงไม่ค่อยได้เจอเขานัก รู้มาบ้างว่าเขามีธุรกิจอยู่ที่ไทยกับสิงคโปร์ ถ้าจำไม่ผิดอาไป๋ทำบริษัทนำเข้าเครื่องมือแพทย์ แถมเขายังมีหุ้นส่วนในโรงพยาบาลเอกชนหลายแห่งด้วยลูกชายบ้านชางล้วนโพรไฟล์ดีทุกคน แต่จะมีหนึ่งเดียวเท่านั้นที่เป็นมังกร หนีไม่พ้นชางเหว่ยหลง สามีจอมเย็นชาที่ไม่รู้ว่าชาตินี้เขายิ้มเป็นหรือไม่ ก็เพราะเขาอีกนั่นแหละที่ทำให้เธอนั่งกระวนกระวายใจ อาเหยียน บอกว่าเฮียหลงเกิดอุบัติเหตุ คำจำกัดของอุบัติเหตุนั้นรุนแรงแค่ไหนก็ไม่อาจรู้ได้ ผิงผิงอยากกลับบ้าน ไม่มีอารม

เมื่อรู้ว่าลูกสะใภ้เตรียมตัวให้กำเนิดทายาทพ่อสามีอย่างชางจู่หลงก็ดีใจจนเนื้อเต้น แล้วมีหรือคำขอของเธอเขาจะสานต่อให้ไม่ได้...ทริปล่องเรือแสนพิเศษที่เมืองเทียนจื้อจึงเกิดขึ้นในวันถัดไป ขณะที่เหว่ยหลงไม่ทันได้ตั้งตัว “นี่มันเรื่องอะไรกัน ผมไม่ได้มีเวลาว่างมาเที่ยวเล่นนะครับ” เหว่ยหลงทราบข่าวจากคนสนิทเขาต่อสายหาบิดาทันที แถมจู่หลงยังเคลียร์ตารางงานของเขาจนโล่งเพื่อทริปล่องเรือส่วนตัวสามวันสองคืนกับภรรยา มือขาวจัดกำโทรศัพท์จนเส้นเลือดขึ้นเด่นชัดเมื่อปลายสายถูกตัดไปโดยไร้คำอธิบาย ผิงผิงเดินลงมาจากชั้นสองของตัวบ้านพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสีไวน์แดงเม้มเข้าหากันเมื่อถูกสายตาคู่คมปรายมองมา“ผิงจัดกระเป๋าให้เฮียแล้วนะคะ” เหว่ยหลงไม่ได้ตอบรับ แต่ทว่ายามที่ร่างระหงของภรรยาเดินผ่านเขาไป วาจาร้ายกาจก็ถูกเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสนจะเย็นชา“ฉันบอกเธอแล้วนะผิงผิง ไม่ว่าเธอคิดจะทำอะไร...มันไม่มีประโยชน์” ผิงผิงหยุดฝีเท้าการก้าวเดิน เธอหันมองใบหน้าหล่อเหลาของสามี ดวงตาดุดันฉายความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง ตลอดเวลาร่วมเดือนที่อยู่กับชางเหว่ยหลง ผิงผิงไม่อาจหยั่งลึกเขาถึ