LOGIN"หอมด้วย" ยังชมอยู่ไม่ขาดปาก เยว่ซินพูดขอบคุณเสียงเบาก่อนจะกล่าวชมเขาไม่ต่างกัน ผลัดกันหอมผลัดกันจูบอยู่สักพักถึงได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากชั้นล่าง "เอาอีกแล้วเจ้าพวกลูกลิง" ฟาหยางผละตัวออกพลางเสยผมตัวเองลวก ๆ เยว่ซินที่ได้ยินเช่นนั้นหลุดหัวเราะก่อนจะเดินตามสามีตัวเองไปชั้นล่างเพื่อไปหาเจ้าลูกลิ
"ได้ เหล่ากงรอเธอเป็นกวางเสียก่อน" "..." "ถึงตอนนั้นแล้วจะเอาให้ขู่ไม่ออกเลย" คนฟังได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ แค่คิดถึงชุดที่ทั้งฟาหยางและเจ้าแฝดเลือกกันให้เมื่อคืนนี้ก็รู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย "ส่วนของขวัญที่อาซินถาม..." หัวข้อสนทนาก่อนหน้านี้ที่ข้ามไปถูกดึงกลับมาพูดอีกครั้ง คราวนี้ฟาหยางก็ถอดเสื้อ
"ปะป๊าไม่กินผัก" "หม่าม๊าดุเลย" แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังตามหลัง เจ้าเด็กแสบทั้งสองดูจะชอบใจที่ได้แกล้งปะป๊าของตัวเอง ผ่านไปสักพักกว่ามื้อค่ำจะเสร็จสิ้น เยว่ซินพาอาเฟยหลงและอาเฟิ่งไปอาบน้ำส่วนฟาหยางก็เคลียร์เอกสารอีกเล็กน้อย กลับมาที่ห้องนอนก็เห็นว่าทั้งสามคนอยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันเสียแล้
ยี่สิบสี่ธันวาคมคือวันที่คฤหาสน์ตระกูลหยางดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษ ได้ยินเสียงถกเถียงของทายาทตระกูลใหญ่ที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการพูดแข่งกันราวกับพูดกับกระจก "เฟิ่งบอกว่าจะให้หม่าม๊าใส่ตัวนี้" "ก็เฮียบอกว่าตัวนี้ไงอาเฟิ่ง" เด็กชายวัยกำลังย่างเข้าหกขวบยื้อแย่งชุดคลุมสีแดงที่ทางห้องเสื้อส่งมาให้นายห
เสื้อยืดกับฟาหยางคือสิ่งต้องห้ามกันจริง ๆ ! อยู่ทักทายและเล่นกับสองเฟยได้ครู่หนึ่งคุณหนูตระกูลจางก็ต้องขอตัวกลับ คราวนี้ก็ได้เวลาที่เยว่ซินต้องเข้าครัวทำอาหารและขนมสำหรับมื้อเย็นในวันนี้ ผ้ากันเปื้อนสีชมพูถูกหยิบยกขึ้นมาสวมดูแล้วน่ารักจนคนมองอดใจไม่ไหวเอ่ยปากชมกันเสียทุกคน "คุณหนูเยว่สวมแล้วน่า
"หม่าม๊า เฟิ่งหยิบลูกบอลไม่ถึงครับ" เป็นเฟยเฟิ่งที่กลับเข้ามาเพื่อจะหยิบของเล่นแต่เอื้อมไม่ถึง เหล่าลูกน้องตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่ถึงได้ตะโกนเรียกหม่าม๊าตัวเองเสียงดัง “คุณหยาง ปะ…ปล่อยซินก่อนค่ะ” ได้ยินเสียงฟาหยางจิ๊ปากแผ่วเบา เขายอมปล่อยเยว่ซินให้ปีนลงจากตักได้ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องไปหาลูกชา
"อ่า..." ฟาหยางหลุดครางยามที่เห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นจากคนตัวเล็กกว่า เขาเก็บทุกท่วงท่าที่เธอกำลังบิดเร้าราวอึดอัดไว้ในสายตา ริมฝีปากเหยียดยิ้ม ในขณะเดียวกันก็เริ่มก้าวเข้าไปใกล้อีกครั้ง "ฮึก...คุณหยางอย่าขะ..ขยับมา" มือเรียวยกขึ้นดันอกแกร่งแต่แรงเพียงแค่นั้นไม่อาจหยุดฟาหยางได้ เขาทอดสายตาลงมองกางเกง
"วันนี้เราทานอะไรกันดีคะ" "คุณหนูเยว่อยากทานอะไร" เยว่ซินขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อโดนอีกคนเรียกกันนำหน้าว่าคุณหนูอีกครั้ง "ฉันถามคุณหยางก่อนนะคะ" "อ้อ..." เสียงทุ้มพูดเพียงแค่นั้นแล้วก้มลงดูงานในไอแพดต่อ อาโปที่เห็นบรรยากาศแปลกๆพลันทำให้รู้สึกกดดันไปด้วย รู้ตัวอีกทีก็กลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหยาง อาโป
"ทำอะไรคะคุณหยาง" เยว่ซินถามอย่างสงสัย เหตุใดฟาหยางถึงมาอยู่ตรงนี้แล้วแอบดึงเธอเข้ามาที่ซอกระหว่างเสาเล็กๆนี่อีก? "แล้วทำไมเพิ่งจะมาคะ ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวตั้งนาน" พอโดนดุเข้าฟาหยางจึงหัวเราะในลำคอ เขาวางแขนไว้ระหว่างศีรษะของคนตัวเล็กกว่า "อาฟามาที่นี่ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ที่ไม่เข้าไปเพราะไม่อยา
"แต่ยังมีอีกหลายอย่างต้องจัดการนะคะ" "เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อแล้วกัน" มือหนาวางแบลงตรงหน้าเป็นสัญญาณให้คุณหนูเยว่จับกันไว้ ดวงตากลมโตมองมือนั้นสลับกับใบหน้าหล่อเหลา สุดท้ายก็ต้องยอมตามใจอีกคนอยู่ดี "เก่งมากครับคุณผู้หญิง" วันต่อมาในหน้าหนังสือพิมพ์และสื่อข่าวเกือบทุกสำนักต่างลงเรื่องการเป็นผ







