เข้าสู่ระบบเมื่อซิน หรือ ‘เยว่ซิน’ หลุดเข้ามาในนิยายรักที่ดันมีตัวร้ายชื่อเดียวกับตนเอง แถมตอนจบเธอต้องกลายเป็นคนเสียจริตเพราะถูกพระเอกสั่งสอนเสียอย่างนั้น ดังนั้นเยว่ซินต้องรีบเอาตัวรอดโดยด่วน!
ดูเพิ่มเติม"หอมด้วย" ยังชมอยู่ไม่ขาดปาก เยว่ซินพูดขอบคุณเสียงเบาก่อนจะกล่าวชมเขาไม่ต่างกัน ผลัดกันหอมผลัดกันจูบอยู่สักพักถึงได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากชั้นล่าง "เอาอีกแล้วเจ้าพวกลูกลิง" ฟาหยางผละตัวออกพลางเสยผมตัวเองลวก ๆ เยว่ซินที่ได้ยินเช่นนั้นหลุดหัวเราะก่อนจะเดินตามสามีตัวเองไปชั้นล่างเพื่อไปหาเจ้าลูกลิ
"ได้ เหล่ากงรอเธอเป็นกวางเสียก่อน" "..." "ถึงตอนนั้นแล้วจะเอาให้ขู่ไม่ออกเลย" คนฟังได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ แค่คิดถึงชุดที่ทั้งฟาหยางและเจ้าแฝดเลือกกันให้เมื่อคืนนี้ก็รู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย "ส่วนของขวัญที่อาซินถาม..." หัวข้อสนทนาก่อนหน้านี้ที่ข้ามไปถูกดึงกลับมาพูดอีกครั้ง คราวนี้ฟาหยางก็ถอดเสื้อ
"ปะป๊าไม่กินผัก" "หม่าม๊าดุเลย" แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังตามหลัง เจ้าเด็กแสบทั้งสองดูจะชอบใจที่ได้แกล้งปะป๊าของตัวเอง ผ่านไปสักพักกว่ามื้อค่ำจะเสร็จสิ้น เยว่ซินพาอาเฟยหลงและอาเฟิ่งไปอาบน้ำส่วนฟาหยางก็เคลียร์เอกสารอีกเล็กน้อย กลับมาที่ห้องนอนก็เห็นว่าทั้งสามคนอยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันเสียแล้
ยี่สิบสี่ธันวาคมคือวันที่คฤหาสน์ตระกูลหยางดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษ ได้ยินเสียงถกเถียงของทายาทตระกูลใหญ่ที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการพูดแข่งกันราวกับพูดกับกระจก "เฟิ่งบอกว่าจะให้หม่าม๊าใส่ตัวนี้" "ก็เฮียบอกว่าตัวนี้ไงอาเฟิ่ง" เด็กชายวัยกำลังย่างเข้าหกขวบยื้อแย่งชุดคลุมสีแดงที่ทางห้องเสื้อส่งมาให้นายห
ฟาหยางตะกละตะกลามที่สุดเลย! กว่าเขาจะยอมไปทำงานก็สายโด่ เยว่ซินแวะเข้าที่บริษัทตระกูลหลี่ แม้รู้สึกเพลียไม่น้อยแต่ก็ไม่อยากจะหยุดงาน "เอ่อ...คุณหนูเยว่คะ คือว่าวันนี้มีแขก" ทันทีที่เธอมาถึงเลขาเอินก็เดินเข้ามาหา อีกฝ่ายดูลำบากใจที่จะพูดจนเยว่ซินขมวดคิ้ว "แขกหรือคะ ใครกัน?" เลขาเอินไม่ได้ตอบ เธ
ผ่านไปอีกสักพักใหญ่กว่าเยว่ซินจะเริ่มรู้สึกตัว ร่างบางขยุกขยิกไปมา ฟาหยางเห็นเช่นนั้นจึงพยายามลูบกล่อมอีกคนให้พักอีกสักหน่อยแต่เหมือนว่าเธอจะตื่นแล้ว เยว่ซินขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อลืมตาขึ้นมากลับเห็นหน้าฟาหยางเป็นสิ่งแรก "ต้องอรุณสวัสดิ์อีกรอบไหม หืม?" เสียงทุ้มพูดหยอกเย้า คนเพิ่งตื่นประมวลผลครู่หนึ่งถ
"อ่า..." ฟาหยางหลุดครางยามที่เห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นจากคนตัวเล็กกว่า เขาเก็บทุกท่วงท่าที่เธอกำลังบิดเร้าราวอึดอัดไว้ในสายตา ริมฝีปากเหยียดยิ้ม ในขณะเดียวกันก็เริ่มก้าวเข้าไปใกล้อีกครั้ง "ฮึก...คุณหยางอย่าขะ..ขยับมา" มือเรียวยกขึ้นดันอกแกร่งแต่แรงเพียงแค่นั้นไม่อาจหยุดฟาหยางได้ เขาทอดสายตาลงมองกางเกง
"วันนี้เราทานอะไรกันดีคะ" "คุณหนูเยว่อยากทานอะไร" เยว่ซินขมวดคิ้วน้อยๆเมื่อโดนอีกคนเรียกกันนำหน้าว่าคุณหนูอีกครั้ง "ฉันถามคุณหยางก่อนนะคะ" "อ้อ..." เสียงทุ้มพูดเพียงแค่นั้นแล้วก้มลงดูงานในไอแพดต่อ อาโปที่เห็นบรรยากาศแปลกๆพลันทำให้รู้สึกกดดันไปด้วย รู้ตัวอีกทีก็กลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหยาง อาโป






ความคิดเห็น