LOGINเมื่อซิน หรือ ‘เยว่ซิน’ หลุดเข้ามาในนิยายรักที่ดันมีตัวร้ายชื่อเดียวกับตนเอง แถมตอนจบเธอต้องกลายเป็นคนเสียจริตเพราะถูกพระเอกสั่งสอนเสียอย่างนั้น ดังนั้นเยว่ซินต้องรีบเอาตัวรอดโดยด่วน!
View More"หอมด้วย" ยังชมอยู่ไม่ขาดปาก เยว่ซินพูดขอบคุณเสียงเบาก่อนจะกล่าวชมเขาไม่ต่างกัน ผลัดกันหอมผลัดกันจูบอยู่สักพักถึงได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากชั้นล่าง "เอาอีกแล้วเจ้าพวกลูกลิง" ฟาหยางผละตัวออกพลางเสยผมตัวเองลวก ๆ เยว่ซินที่ได้ยินเช่นนั้นหลุดหัวเราะก่อนจะเดินตามสามีตัวเองไปชั้นล่างเพื่อไปหาเจ้าลูกลิ
"ได้ เหล่ากงรอเธอเป็นกวางเสียก่อน" "..." "ถึงตอนนั้นแล้วจะเอาให้ขู่ไม่ออกเลย" คนฟังได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ แค่คิดถึงชุดที่ทั้งฟาหยางและเจ้าแฝดเลือกกันให้เมื่อคืนนี้ก็รู้สึกหวั่นใจอยู่ไม่น้อย "ส่วนของขวัญที่อาซินถาม..." หัวข้อสนทนาก่อนหน้านี้ที่ข้ามไปถูกดึงกลับมาพูดอีกครั้ง คราวนี้ฟาหยางก็ถอดเสื้อ
"ปะป๊าไม่กินผัก" "หม่าม๊าดุเลย" แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังตามหลัง เจ้าเด็กแสบทั้งสองดูจะชอบใจที่ได้แกล้งปะป๊าของตัวเอง ผ่านไปสักพักกว่ามื้อค่ำจะเสร็จสิ้น เยว่ซินพาอาเฟยหลงและอาเฟิ่งไปอาบน้ำส่วนฟาหยางก็เคลียร์เอกสารอีกเล็กน้อย กลับมาที่ห้องนอนก็เห็นว่าทั้งสามคนอยู่ในชุดนอนแบบเดียวกันเสียแล้
ยี่สิบสี่ธันวาคมคือวันที่คฤหาสน์ตระกูลหยางดูจะครึกครื้นเป็นพิเศษ ได้ยินเสียงถกเถียงของทายาทตระกูลใหญ่ที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการพูดแข่งกันราวกับพูดกับกระจก "เฟิ่งบอกว่าจะให้หม่าม๊าใส่ตัวนี้" "ก็เฮียบอกว่าตัวนี้ไงอาเฟิ่ง" เด็กชายวัยกำลังย่างเข้าหกขวบยื้อแย่งชุดคลุมสีแดงที่ทางห้องเสื้อส่งมาให้นายห
"ม๊า..." คล้ายว่าฟาหยางจะขยับตัวมากไปเป็นผลให้นายน้อยตระกูลหยางปรือตาขึ้นมอง เฟยเฟิ่งที่เห็นมารดายืนอยู่ใกล้ ๆ ก็เอ่ยเรียกพลางชูแขนน้อย ๆ ขึ้น "อาเฟิ่ง" เยว่ซินพูดแล้วขยับตัวเข้าไปหา มือเรียวช่วยเช็ดคราบน้ำลายตรงมุมปากซึ่งเฟยเฟิ่งก็หยีตาลงก่อนที่วินาทีต่อมาจะหัวเราะคิกคักให้หม่าม๊าตัวเอง "หัวเรา
"ก็เธอน่าแกล้ง" คนได้ฟังขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยถามว่าเธอน่าแกล้งตรงไหนแต่ท้ายทอยกลับโดนสามีรั้งกันให้รับจูบที่ทาบลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว "อือ" หลุดครางแผ่วในลำคอยามเอวบางโดนดึงให้ขยับใกล้คนตัวสูงกว่า ฟาหยางชักนำเรียวลิ้นในโพรงปาก ได้ยินเสียงเฉอะแฉะดังคลอไปกับเสียงเสียดสีของเนื้อผ้า เยว่ซินรู้ตัวอีกทีก
"หม่าม๊า เฟิ่งหยิบลูกบอลไม่ถึงครับ" เป็นเฟยเฟิ่งที่กลับเข้ามาเพื่อจะหยิบของเล่นแต่เอื้อมไม่ถึง เหล่าลูกน้องตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่ถึงได้ตะโกนเรียกหม่าม๊าตัวเองเสียงดัง “คุณหยาง ปะ…ปล่อยซินก่อนค่ะ” ได้ยินเสียงฟาหยางจิ๊ปากแผ่วเบา เขายอมปล่อยเยว่ซินให้ปีนลงจากตักได้ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องไปหาลูกชา
“แล้วเหล่ากงอยากเสร็จหรือเปล่า” “ให้มันน้อย ๆ หน่อยอาซิน เวลาอาฟากระแทกแรงก็อย่าร้องไห้แล้วกัน” พูดจบก็อดที่จะกัดแก้มนุ่มอย่างมันเขี้ยวเสียไม่ได้ “อื้อ คุณหยาง” คราวนี้คนมีศักดิ์เป็นภรรยาเริ่มครางในลำคอเมื่อมือหนาเลื่อนปลดตะขอชั้นในออกก่อนจะขยำหน้าอกขาวเนียนพลางโน้มหน้าลงให้ริมฝีปากอยู่เสมอส่วนน






reviews