บทที่ 6

ขณะที่ฉันจมอยู่กับห้วงความคิดอันเจ็บปวด เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น

สามีกลับมาจากเลิกงาน เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แขวนกระเป๋าให้เรียบร้อย เปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะในบ้าน พอเห็นฉันกลับมาเร็วผิดปกติก็ถามว่า

"วันนี้ทำไมเลิกงานเร็วจัง?"

ฉันไม่กล้าพูดความจริงกับเขา เรื่องนี้มันน่าอับอายเกินไป

"อ๋อ วันนี้บริษัทมีกินเลี้ยงค่ะ ฉันเลยกลับมาก่อนเวลา"

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนจะเดินเข้าครัวไปเตรียมทำอาหาร

จังหวะนั้นเอง จางเหล่ยก็ติดต่อมาหาฉัน นัดให้ออกไปเจอกัน

ฉันจึงบอกสามีแล้วก็ออกไป

พอจางเหล่ยเจอฉัน เขาก็เข้าประเด็นทันที

"ผมตรวจสอบดูแล้ว วิดีโอนั่นถ่ายจากเบาะหลัง มุมกับแสงมันไม่ตรงกับกล้องติดรถเลย กล้องติดรถถ่ายมุมนั้นไม่ได้แน่นอน"

"ดูแล้วน่าจะมีคนติดกล้องซ่อนไว้ในรถ และมีโอกาสสูงมากว่าคนนั้นจะเป็นสามีคุณ"

พอได้ยินว่าเป็นสามี หนังศีรษะฉันก็ชาวาบขึ้นมาทันที

เป็นไปไม่ได้มั้ง? งั้นเขาก็รู้สิ่งที่ฉันทำหมดแล้วงั้นเหรอ?

ตามหลักแล้วเขาน่าจะโวยวายทะเลาะกับฉันสิ แล้วทำไมถึงกลับบ้านมาทำกับข้าวเงียบ ๆ แถมยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก?

จางเหล่ยจุดบุหรี่พลางสบถด่าเสียงขุ่น

"ผมว่าเฉินเฉิงนั่นมันไ