로그인공유
EPISODE 2 ก็อ้วกไปเลยสิคะ
최신 업데이트:
2025-12-03 17:22:06ทันทีที่มาถึงลานจอดรถ ฉันก็ถูกจับยัดเข้ามายังเบาะข้างคนขับของรถซูเปอร์คาร์สีดำด้าน ถึงแม้จะอยากแหกปากร้องโวยวายเพียงใด แต่คิดว่าทำไปก็ไร้ประโยชน์
นอกจากจะบ้าบิ่นเปิดประตูแล้วพุ่งตัวออกไปนอกรถเพื่อหนี แต่ในความเร็วที่เขาขับคิดว่าน่าจะไม่มีชีวิตรอดกลับไปบ้าน ฉันจึงต้องนั่งเกร็งอยู่ท่ามกลางความเงียบชวนอึดอัดพร้อมขบคิดถึงเรื่องที่ทำให้ฉันตัดสินใจทำเรื่องบ้าบอแบบนี้
ย้อนกลับไปประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อน
‘พี่จะทำอะไรน่ะ’ ทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องนอนของพี่พราว ก็เห็นร่างของเธอกำลังนั่งอยู่บนขอบระเบียงซึ่งหันหน้ามาทางฉันอย่างหมิ่นเหม่ ใบหน้าสวยหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเครื่องสำอางผสานหยาดน้ำตา
‘ฮือ พี่อยากตาย’
‘อย่าทำอะไรบ้า ๆ น่า’
‘พี่อยากตาย’ ยังคงพร่ำเพ้อแต่คำนั้น
‘จะตายได้ยังไงกัน บ้านเรามีแค่สองชั้นนะพี่ ตกลงไปก็แค่เจ็บ ไม่ก็พิการ แต่ถ้าพี่ลงมาคุยกับน้อง พี่ก็จะไม่ต้องเจ็บหรือพิการ’
‘ไม่’
‘งั้นก็แล้วแต่ น้องไปก่อนนะ อยากทำอะไรก็เชิญ ถ้าพี่เป็นอะไรขึ้นมาน้องจะไม่ดูแล!’
‘ฮือ~ ฟึ้ด’ แล้วก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้งพร้อมดึงคอเสื้อยืดมาสั่งน้ำมูก
‘แต่ถ้าพี่ลงมาแล้วบอกว่าเกิดอะไรขึ้น น้องก็จะเป็นผู้ฟังที่ดี ไม่บอกแม่ด้วยว่าพี่คิดจะทำอะไรลงไป’
พี่พราวทำท่าเหมือนกำลังครุ่นคิด ฉันจึงอดที่จะเอ่ยกระแนะกระแหนไม่ได้
‘พี่ไม่ต้องทำเป็นคิด อันที่จริงพี่ก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก’
"ฮือ~ อีตานั่นมันบอกเลิกพี่ หาว่าพี่จอแบนแล้วยังไปควงยัยผู้หญิงนมทะลักอย่างกับแม่วัวมาเย้ยกันซึ่ง ๆ หน้าอีก" ว่าแล้วหันมามองหน้าอกอวบอัดของฉัน
ถึงแม้หน้าตาของเราสองคนจะคล้ายคลึงกันตามประสาพี่น้องและมีอายุห่างกันแค่ปีเดียว แต่พี่พราวชอบแต่งหน้า รักสวยรักงาม แตกต่างกับฉันโดยสิ้นเชิง ทว่าเรื่องทรวดทรงองค์เอวกลับเป็นฉันที่ดูสะดุดตามากกว่า
"หน็อย แบบนี้มันหยามกันชัด ๆ "
"เพราะฉะนั้น น้องต้องไปจัดการอีตานั่นให้พี่นะ ฮือ~ น้องต้องไปกู้ศักดิ์ศรีของพี่กลับมา"
"..."
"น้องต้องทำให้รู้ว่าความเสียใจมันเป็นยังไง มันเจ็บปวดแค่ไหน"
"แล้วพี่จะให้น้องช่วยอะไร"
"ก็แค่ทำให้มันหลงรักแล้วหักอกเหมือนที่มันทำกับพี่"
"หา!"
"หรือน้องจะไม่ช่วยพี่ ใช่สิ! น้องไม่ได้จอแบนอย่างพี่นี่"
"แต่น้องว่า..."
"ไม่มีตงมีแต่อะไรทั้งนั้นแหละ เพราะถ้าภารกิจนี้สำเร็จ พี่จะพาน้องไปคอนเสิร์ต ดีเจสโมค! เคมั้ย?"
"เค! พี่พูดแล้วห้ามคืนคำนะ" ฉันตอบแบบไม่ต้องคิดครั้นถูกยกเรื่องนี้มาเป็นตัวล่อ
และนั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของแผนการทั้งหมด...
“คุณชื่ออะไรนะ”
จู่ ๆ เขาก็เป็นคนเรียกฉันออกมาจากภวังค์ความคิด
“พริม” ฉันตอบเสียงแผ่วโดยไม่หันไปมองคนข้างกาย
“ผมคงไม่ต้องบอกชื่อตัวเองใช่มั้ย”
“ค่ะ คุณครินทร์ ฉันจำชื่อของคุณได้ขึ้นใจ” ฉันตอบอย่างประชดประชัน เพราะเมื่อหลายวันก่อนได้อ่านข้อมูลคร่าว ๆ ของเขามาจนขึ้นใจ
ธุรกิจหลัก ๆ ของเขาคือคาเฟ่ที่กระจายอยู่หลายจังหวัดในประเทศไทย รวมถึงคาเฟ่ที่ฉันเพิ่งไปเยือนก่อนหน้านี้นั้นก็ด้วย
“อายุเท่าไหร่ล่ะ”
“ยี่สิบสาม”
“หางเสียงหายไปไหน ผมแก่กว่าคุณตั้งเจ็ดปี”
“ยี่สิบสามปีค่ะ”
“เรียนจบแล้วใช่มั้ย”
“เพิ่งจบไม่นานค่ะ”
“แต่ก็จบแล้ว”
“ค่ะ”
“แล้วที่บ้านว่ายังไงบ้าง”
“ก็ดีค่ะ”
“หมายถึงเรื่องที่ท้องสิ”
“เรียนจบปุ๊บ ท้องปั๊บ คงดีใจกันจนน้ำตาไหลเลยละคะ”
“ประชดเก่งนี่”
หลังจากประโยคนั้น ฉันก็นั่งนิ่งไปตลอดทางเพราะเริ่มคิดหาวิธีหนีไปจากเขา มาคิด ๆ ดูแล้ว ถ้าต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลยังไงก็ไม่รอด
ฉันที่กำลังตกอยู่ในความคิดของตัวเองหัวแทบทิ่มเมื่อเขาเหยียบเบรกอย่างแรง ดูเหมือนว่าการใช้รถบนถนนของเมืองหลวงจะเลวร้ายกว่าที่คิดไว้ จนฉันรู้สึกเหมือนอาหารก่อนหน้านี้กำลังจะถูกขย้อนออกมา
“อึก”
“เป็นอะไร”
“ฉันอยาก…”
“อย่าอ้วกในรถนะเว้ย ห้ามเด็ดขาด”
“อึก”
“แม่งไม่มีที่จอด”
“อึก…”
“กลืนมันเข้าไป!”
“จะ โอ้ก”
แล้วฉันก็โก่งคออาเจียนลงที่วางเท้าด้านหน้าของตัวเอง ข้าวมันไก่ก่อนหน้าถูกขย้อนออกมากองอยู่บนพื้นพรมที่เคยสะอาดสะอ้าน
ดูเหมือนว่าวันนี้จะเคี้ยวอาหารไม่ค่อยละเอียดแฮะ ฉันที่กำลังเพ่งพินิศซากอาเจียนของตัวเองค่อย ๆ พึมพำออกมาด้วยความโล่ง
“ค่อยดีขึ้นหน่อย”
เอี๊ยด!
แต่เมื่อมองไปที่คนขับกลับเห็นว่าสีหน้าของเขาฉายชัดถึงความรังเกียจแล้วรีบหักเทียบทางเท้าอย่างแรงจนฉันแทบจะลงไปกองอยู่กับอ้วกของตัวเอง
“แม่งเอ้ย!”
ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยความไม่พอใจก่อนจะตะเบ็งเสียงใส่จนฉันสะดุ้งเฮือกสุดตัว
“ลงไป ลงไปเดี๋ยวนี้”
“…”
“บอกให้ลงไปไงว่ะ”
“ไม่ ไม่พาฉันไปโรงบาลแล้วเหรอ”
“ใครมันจะทนนั่งรถไปพร้อมกลิ่นอ้วกแบบนี้”
เขาพูดพร้อมเปิดประตูพาตัวเองออกไปจากรถ แล้วดึงสมาร์ตโฟนในกระเป๋าต่อสายหาใครบางคน จากนั้นจึงเดินมาที่ฉัน สีหน้ายังคงฉายชัดถึงความรังเกียจไม่แปรเปลี่ยน
“มีเบอร์ผมใช่มั้ย”
“คะ? อ๋อ ไม่มี คือพอดี…”
“ก็ไม่แปลก ผมไม่เคยให้เบอร์ใครอยู่แล้ว”
ฉันกำลังยืนงงเพราะอารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วของเขาพร้อมกับรับนามบัตรที่เขายื่นให้
“งั้นฉันกลับก่อนนะ”
“จะกลับยังไง”
“แท็กซี่ไงคะ”
“อย่าไปอ้วกบนรถคนอื่นอีกก็แล้วกัน”
“ขอโทษก็แล้วกันค่ะ ที่ทำรถหรูหราหมาเห่าของคุณแปดเปื้อน” แล้วฉันก็วิ่งออกจากตรงนั้นราวกับตัวเองเป็นนักวิ่งมาราธอนทั้ง ๆ ที่สวมรองเท้าส้นสูงทำเอาแทบล้มหน้าคะมำ
ครั้นพอเข้ามานั่งในรถแท็กซี่ก็เห็นคนที่ยืนอยู่กำลังมองมาทางฉันด้วยสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย
แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแหละ นอกจากคิดไว้แล้วว่า จะไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับผู้ชายคนนั้นอีกเป็นอันขาด จึงทิ้งนามบัตรที่เขาให้มาบนแท็กซี่คันนั้นอย่างไม่ไยดี
최신 챕터
เล่ห์(ลวง)รัก EPISODE 23 ให้หัวใจนำทาง (END)
"ใช่ ใช่จริง ๆ ด้วย""...""แต่เดี๋ยวก่อนนะ"เมื่อพี่สาวของฉันลองสังเกตดี ๆ เธอก็ถึงกับชะงักไปอีกครั้ง ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้แตกต่างกันนักกับภาพที่เห็น ชายหนุ่มสองคนที่หน้าเหมือนกันจนแยกไม่ออกได้พาตัวเองลงมาจากรถหรูลคันนั้น แล้วกดออดหน้าบ้านของเราอย่างไม่ลังเล"มันจะมาด้วยทำไม"สีหน้าของพี่พราวเครียดขึงทันที เห็นได้ชัดว่าเธอโกรธจนถึงขีดสุดเมื่อพบคนที่เธอไม่อยากพบเจอ นั่นก็คือพี่ชายฝาแฝดของครินทร์ส่วนฉันได้แต่ยืนตัวแข็ง หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกอึดอัด ทำอะไรแทบไม่ถูกเลยสักอย่างกระทั่งไม่นานนัก แม่ก็เดินออกไปที่หน้าบ้าน ฉันเห็นเธอคุยกับผู้ชายสองคนนั้นอยู่พักหนึ่ง สีหน้าของแม่อ่านไม่ออกเลยว่ารู้สึกยังไง แต่สุดท้ายก็เอื้อมมือเปิดประตูเชิญพวกเขาเข้ามา“พวกเขามาทำอะไรกัน” มือทั้งสองข้างของฉันเย็นเฉียบ ความตื่นเต้นแผ่ซ่านอยู่ในอก“ไปน้อง เห็นทีเราต้องไปจัดการด้วยตัวเองแล้วละ” พี่พราวถอนหายใจฮึดฮัดฉันพยักหน้ารับ ทั้งที่หัวใจยังเต้นระส่ำ ก่อนจะก้าวตามพี่สาวไปข้างล่าง พี่พราวจูงมือฉันลงบันไดแทบจะลากกันอยู่แล้ว พอเท้าเหยียบพื้นชั้นล่างและเห็นหน้าคนที่เธอเกลียดที่สุดในโลก ก็ตะโกนลั่นอย่างไม่ไว้หน้า“ม
เล่ห์(ลวง)รัก EPISODE 22 ทุกข์ตรม
หลายวันมานี้ ฉันเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องนอนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นพื้นที่ปลอดภัย ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงกรงแคบ ๆ ที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังดีกว่าการที่ฉันลากสังขารตัวเองออกไปข้างนอกผ้าม่านสีครีมถูกปิดสนิทไว้ตลอดเวลา ปล่อยให้ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วทั้งห้องจนแยกไม่ออกว่าเป็นกลางวันหรือกลางคืนเศษกระดาษทิชชูที่ใช้ซับน้ำตาถูกกองทิ้งไว้เป็นหย่อม ๆ ส่วนโต๊ะหัวเตียงก็เต็มไปด้วยขวดน้ำซึ่งถูกดื่มไปเพียงไม่กี่อึก และจานข้าวที่แม่เอามาวางไว้ให้ยังคงอยู่ที่เดิม ฉันไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรทั้งนั้น นอกจากนอนนิ่ง ปลดปล่อยอารมณ์ให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้าหลังจากตัดสินใจกลับมาบ้านแล้วสารภาพทุกอย่าง พ่อกับแม่ก็แสดงความผิดหวังอย่างที่คาดไว้ และฉันก็ยอมรับความผิดพลาดของตัวเองอย่างเจ็บปวดแต่ผ่านไปไม่กี่วัน ท่านทั้งคู่ก็ค่อย ๆ กลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่มีใครถามถึงพ่อของเด็กอีก อันที่จริงการที่ครอบครัวยอมรับเรื่องนี้ได้ มันควรทำให้ฉันสบายใจ แต่ไม่รู้ทำไม ความโล่งใจนั้นกลับไม่เคยเกิดขึ้นเลยกลับกัน ความเศร้า ความผิดหวังในตัวเอง รวมถึงความสูญเสียบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก กลับค
เล่ห์(ลวง)รัก EPISODE 21 ทุกวิถีทาง
Krinth Talkทันทีที่ผมผลักประตูเข้ามาในห้องผู้ป่วย แล้วพบกับความเงียบสงัด และบนเตียงอันว่างเปล่าก็ทำเอาลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะของกินหลายอย่างที่ตั้งใจแวะซื้อระหว่างทางถูกวางลงบนโต๊ะอย่างลวก ๆ เพราะความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นทีละนิดผมก้าวยาว ๆ ไปยังห้องน้ำ หวังว่าจะพบเธออยู่ภายในนั้น ทว่ากลับปราศจากคนที่กำลังตามหาลางสังหรณ์บางอย่างกดทับอกจนรู้สึกอึดอัด ผมจึงจ้ำอ้าวกลับมาที่ข้างเตียง ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจทั่วห้องอย่างร้อนรน จนมาสะดุดกับกระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งที่ถูกแจกันทับไว้หัวใจของผมกระตุกวูบทันทีที่เห็น แล้วคว้าขึ้นมาอย่างรีบร้อน นิ้วสั่นระริกขณะคลี่มันออกอ่าน“ขอโทษ”แค่คำแรกก็ทำให้คิ้วของผมขมวดเข้าหากัน ความไม่สบายใจขยายตัวทันที ผมรีบไล่อ่านประโยคถัดมาอย่างรวดเร็ว“ฉันขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ ขอโทษที่หายไปโดยไม่กล่าวคำร่ำลา แต่ฉันอยากให้คุณรู้ว่าตลอดระยะเวลาที่ได้อยู่กับคุณ ฉันมีความสุขมาก มากที่สุด ฉันไม่เคยได้รับสิ่งเหล่านั้นจากผู้ชายคนไหนมาก่อน แต่ฉันกลับได้รับมันจากคุณทุกอย่าง”ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น คำถามมากมายถาโถมเข้ามาพร้อมความสับสน ตัวอักษรพวกนั้นเรียบง่ายแต่บีบหัวใจของผมจน
เล่ห์(ลวง)รัก EPISODE 20 สุขสันต์วันคริสต์มาส
ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าห้องพักผู้ป่วยจะกลายเป็นสถานที่แสนอบอุ่นได้ถึงขนาดนี้จากฝีมือการเนรมิตของเขาภายในห้องถูกประดับประดาด้วยดวงไฟสีทองอร่ามที่พันไว้รอบราวแขวนผ้าม่านและขอบหน้าต่าง ส่องประกายสว่างไสวเสียงกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ จากกระดิ่งขนาดเล็กที่แขวนไว้ปลายสายไฟทำให้เหมือนมีหิมะโปรยปรายลงมา ผืนผ้าห่มสีแดงลวดลายซานตาคลอสถูกคลุมทับผ้าปูเตียงสีขาวดูสะดุดตามิสเซิลโทกิ่งเล็ก ๆ สีเขียวเข้มที่มีผลเบอร์รีสีขาวใสติดอยู่ ถูกติดไว้เหนือหัวเตียงราวกับคำนวณตำแหน่งมาแล้วอย่างดี ภาพเหล่านั้นทำให้ฉันที่กำลังมองอดยิ้มตามไม่ได้“สุขสันต์วันคริสต์มาส”“สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ” ฉันตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มกว้าง“เป็นไง ชอบมั้ย” เขาถามขณะวางถุงกระดาษสองสามใบลงบนโต๊ะข้างเตียง“แน่นอนว่าต้องชอบอยู่แล้วค่ะ ว่าแต่คุณทำทั้งหมดนี้คนเดียวเลยเหรอคะ” ก่อนหน้านี้ฉันต้องไปตรวจร่างกายซึ่งใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะทำทุกอย่างได้อย่างรวดเร็วจนน่าประหลาดใจ“ก็ต้องคนเดียวสิ”ริมฝีปากของเขาปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ พลางเดินไปยกถาดของหวานที่วางอยู่บนโต๊ะมาทางฉันกลิ่นหอมหวานของช็อกโกแลตและอบเชยลอยมาทันที ทำให้ฉันร
เล่ห์(ลวง)รัก EPISODE 19 ท้องกับใคร?
“น้อง น้องว่าไงนะ!”เสียงของพี่พราวดังลั่นจนฉันสะดุ้งสุดตัว หูแทบชาไปชั่วขณะ“ก็ตามนั้นแหละ”“พูดใหม่อีกทีสิ เผื่อพี่ฟังผิดไป”น้ำเสียงของเธอออกจะสั่นและดูร้อนรนในเวลาเดียวกันจนฉันต้องเป็นฝ่ายสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด พลางมองใบหน้าของอีกฝ่ายตรง ๆ“พี่ไม่ได้ฟังผิดหรอก น้องบอกว่าน้องกำลังท้อง” พูดช้า ๆ ชัด ๆ เน้นยำทีละคำบ่งบอกถึงความจริงจังฉันตัดสินใจติดต่อหาพี่สาวเพื่อให้มาที่โรงพยาบาล หลังจากต้องนั่ง ๆ นอน ๆ ผ่านการตกตะกอนกับตัวเองมาแล้วห้าคืน จนได้ข้อสรุปที่ว่า ควรเผชิญหน้าและบอกเรื่องนี้กับพี่พราวเสียที“ท้อง น้องท้องได้ยังไง น้องมีแฟนตอนไหน แล้วน้องไปทำอีท่าไหนมาถึงท้องได้!”ฉันเป็นคนที่ควรจะสติแตกเสียด้วยซ้ำ แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายช็อกจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ไปเสียแล้ว“พี่ใจเย็นก่อนได้มั้ย”“หรือน้องท้องกับคุณครินทร์”“ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงจะดีกว่านี้” ตอบตามความรู้สึกแท้จริง แม้ฉันจะรู้จักเขาเพียงไม่นาน แต่สัญชาตญาณกลับบอกชัด ว่าเขาเป็นคนดี และคงเป็นพ่อที่ดีให้ลูกได้อย่างแน่นอนดูเหมือนว่าคำพูดของฉันทำให้พี่พราวชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเบาหวิว ทว่าแฝงความกดดันบางอย่างที่มอง
เล่ห์(ลวง)รัก EPISODE 18 ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว
ฉันนั่งเอนกายอยู่บนเตียงด้วยความเบื่อหน่าย สายตาเหม่อลอยผ่านหน้าต่างออกไปยังท้องฟ้าสีสันสดใสในยามบ่ายคล้อยความคิดฟุ้งซ่านก่อตัวภายในหัวเสมือนม่านหมอกเข้าบดบังแถมยังมองไม่เห็นทางออก ทำได้เพียงเดินวนเวียนหลงทิศทางอยู่ในเขาวงกตที่ตัวเองเป็นคนสร้างครืด ๆ ๆ แรงสั่นจากสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะดึงวิญญาณของฉันให้กลับเข้าร่างในทันที หลังจากล่องลอยไปไกลแสนไกลแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีอารมณ์ที่จะเอื้อมมือไปคว้ามากดรับ เพราะรู้ดีว่าคนที่โทรฯ เข้ามาเป็นใคร ซึ่งฉันยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยอะไรในตอนนี้“เสียงมือถือของคุณสั่นหรือเปล่า” คนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำร้องทักพลางเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว“ค่ะ”“ใครโทรฯ มา ทำไมถึงไม่รับล่ะ”“พี่สาวของฉันเองแหละค่ะ”“รับสิ เผื่อมีเรื่องด่วน”ฉันหลุบตาลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่เริ่มบีบเข้าหากันแน่นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้ง“ฉันยังไม่อยากคุยอะไรในตอนนี้” ถึงแม้จะไม่ได้หันไปมองอีกฝ่ายตรง ๆ แต่ก็เห็นทางหางตาว่าเขากำลังมองมาที่ฉัน“ให้ผมรับให้มั้ยล่ะ”“ไม่ ไม่ต้องค่ะ”เสียงสั่นอย่างต่อเนื่องก่อนหน้าหายไปในที่สุด แต่แค่เพียงไม่กี่วินาทีก็เริ่มดังขึ้นใหม่“ผมว่า
다른 추천
ห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน124.4K 조회수รวมเรื่องสั้นสุดสยิว SS2 (NC25+)
Chocolate lily 64.7K 조회수บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า155.2K 조회수เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด124.9K 조회수Always Winner รักที่ถูกใจ
Chorchorwa528 조회수คุณหมอขาเอารักมาเสิร์ฟ (ควีน&หมอบดินทร์)
จางเหมี่ยวเฟิ่ง159 조회수ร้อนรักเลขาส่วนตัว
เจ้าหนอนผีเสื้อ100 조회수โซ่ดอกรัก
เฌอรามิล67 조회수
