LOGIN“ลุงจะจีบแม่ผมเหรอ” เสียงของภาสวิชญ์เรียกรอยยิ้มจากทุกคน ตนุ ธนายุทธ อัครเดชถึงกับหัวเราะตาม“ทำไม ถ้าจะจีบ เราจะยกให้เหรอ” ธนายุทธรีบถามเจ้าหนูน้อยที่ฉลาดเกินวัย“เปล่าครับ ลุงต้องมีคุณสมบัติสามข้อ” เด็กชายตัวอ้วนตอบอย่างฉะฉาน“อะไรบ้างล่ะ” ตนุเอ่ยถาม หันไปสบตากับติยาพร น้องสาวขำในท่าทีขึงขังของเจ้
อยู่เพียงไม่นานก็จางหาย พร้อมๆ กับแสงสว่างที่เข้ามาแทนที่ให้ชีวิตได้เดินต่อไปสู่จุดหมายชีวิตมีทั้งสุขและทุกข์ปะปนกันไป เมื่อสุขก็อย่าเพิ่งเหลิงกับมัน เมื่อทุกข์ก็อย่าเพิ่งท้อกับมัน เพราะมนุษย์ต้องเผชิญกับเรื่องไม่คาดฝันมากมายจนกว่าจะลาลับจากโลกนี้ไป...บทส่งท้ายย้อนไปเมื่อ 5 ปีก่อน...คุณธรรมมาเยี
กายสาวโอบรัดความเป็นชายไหลรินน้ำหวานออกมาเอ่อล้นชโลมตัวตนที่ฝังกายอยู่ภายใน เสียงหายใจหอบรุนแรง หนักหน่วงแตกพร่า“พี่ขอนะ...” คุณธรรมยังฝังกายแข็งกร้าวที่ไม่ได้ลดทอนความต้องการเอาไว้ในซอกสวาทชุ่มน้ำหวาน กระซิบข้างหูเสียงแหบพร่าแล้วซุกไซ้ซอกคอชื้นเหงื่อที่มีกลิ่นสาบสาวรัญจวนจิต“รัดแน่นอะไรอย่างนี้”
“พี่คุณ ดึกแล้วนะคะ” คนที่บอกว่าดึกแล้วถูกแยกเรียวขาเพรียวออกจากกัน หลังจากที่ผ่านพ้นบทรักไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เขาก็พาเธอไปอาบน้ำ กลับมานอนสลบไสลด้วยความเหนื่อยล้าจากบทรักที่เกิดขึ้นอีกครั้งในห้องน้ำ“ก็ดึกแล้วน่ะสิ” คุณธรรมเลื่อนมือมากอบกุมทรวงอกอิ่มแล้วเคล้นคลึงจนได้ยินเสียงร้องครางผะแผ่วออกมา
“หลับตาก่อนสิ” คุณธรรมกระซิบที่ซอกหูของภรรยาสาว ภัทรวนันต์มองอย่างสงสัยก่อนจะยอมหลับตา เธอสัมผัสได้ว่าเขาสวมสร้อยให้เธอและอุ้มเธอไปที่หน้ากระจก“พี่คุณ” เธอลืมตาโดยที่ไม่ต้องให้เขาบอก เมื่อเขาวางคางที่ไหล่มน จับมือเธอวางที่สร้อยเส้นนั้น“พี่เอาหัวใจของพี่กลับมาไว้ที่เจ้าของ”“สร้อยเส้นนี้” เธอมองสร้
“ไม่อายหรอกครับ ผมสงสารแม่”“แม่ของเราไม่มีเงินซื้อรองเท้าให้เหรอไง” คุณธรรมเสียงแผ่วลงในทันทีที่คิดว่าภรรยาและลูกลำบาก“ไม่ใช่หรอกครับ ผมเป็นคนขอแม่ใส่รองเท้าคู่นี้เอง มีพี่คนหนึ่งเป็นนักกีฬาอยู่ในซอยนั้น เขาให้ผมมา ผมเลยใส่ไปโรงเรียนจะได้ประหยัดเงินไม่ต้องซื้อใหม่ ผมสงสารที่แม่ต้องทำงานหนัก อีกอย่
เขาร่วมรักกับเธอจนเหงื่อตกจึงพากันไปอาบน้ำและกลับมาคลอเคลียเล้าโลมกันใหม่บนเตียง ชญาณิศาเป็นผู้หญิงที่มีความต้องการสูงมาก ครั้งเดียวไม่เคยพอเลยสำหรับเธอ แต่เขายินดีตอบสนองให้ด้วยความเต็มใจไม่เกี่ยงหญิงสาวคลานขึ้นมากางขาคร่อมกายหนา มือหยาบจับบ่าเล็กกลมกลึงของเธอเอาไว้ อีกข้างประคองตัวตนที่ตื่นตัวเต็
แม้จะดูงมงายและไร้ค่าในสายตาใครๆ แต่คนที่กำลังหมดหวังลงไปทุกทีก็ยังแอบหวัง มันเป็นสิ่งเล็กๆ ที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่ พชิราขอให้สามีที่ล่วงลับจงดลบันดาลให้คนที่เธอรอคอยมาหาในเร็ววัน ก่อนที่เธอจะหมดลมหายใจในที่สุดความหวังในชีวิตสุดท้ายของเธอก็ปรากฏเมื่อคุณากร ชายหนุ่มซึ่งเป็นรักแรกปรากฏกายขึ้นพร้อมด้วย
คุณธรรมไม่ค่อยจะเชื่อ มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียน แต่มารยาชายร้อยเล่มเกวียนเขามีเยอะกว่า“เพราะคุณไงคะ เดียร์แอบคิดว่าคุณชอบน้องพัด”ชญาณิศาพูดประโยคที่บังคับอยู่ในทีให้ชายหนุ่มสารภาพออกมาว่าคิดอย่างไรกับภัทรวนันต์ ทั้งๆ ที่เธอเห็นแววตาก็พอจะเข้าใจ คุณธรรมเป็นคนรักษาฟอร์ม อดีตเคยปฏิเสธเสียงแข็งกับบิดาเอ
แต่งเร็วก็ดีสิ ท่านคิดในใจ ไม่คิดว่าบุตรชายจะใจร้อนขนาดนี้“งั้นฉันคงต้องหาฤกษ์เร็วๆ สินะ แกจะได้ทำงานสักที” คุณากรดักคอลูกชาย ก่อนหันมาเลิกคิ้วถามหน้านิ่ง คุณธรรมตีหน้านิ่งกลับไปอย่างมีฟอร์ม ก่อนตอบคล้ายๆ กับว่าไม่ได้สลักสำคัญอะไร“แล้วแต่พ่อเถอะครับ ผมน่ะอะไรก็ได้”บ๊ะ! ไอ้ลูกคนนี้ มันเกิดจะมาอะไร







