ตอนที่ 2 ชู้รักของแม่เลี้ยง

"ไอ้ลูกเวร! ห้าร้อยมันจะไปพออะไร!"

นันญาที่เดินออกมาจากห้อง จนเดินลงมาอยู่ชั้นสองนั้น ก็รีบสบถคำหยาบออกมาด้วยความหงุดหงิดและโมโหปลื้มใจ ที่หาเงินได้ไม่มาก ไม่ดั่งใจนันญาสักนิด ก่อนจะเสยผมยาวที่รุงรังด้วยความหัวเสีย

"นี่กูไม่น่ามาเป็นเมียไอ้ศักดิ์มันเลย แม่งเอ๊ย! ลำบากฉิบหาย ก่อนคบกับมัน ยังมีตังค์ให้กูใช้อยู่เลย ไอ้ผัวเฮงซวย!"

นันญายังคงสบถคำหยาบสีหน้าของเธอเต็มไปด้วยโกรธกริ้ว สองมือกำแน่นด้วยความเจ็บใจและรู้สึกอึดอัดที่ต้องมาใช้ชีวิตในห้องที่เหมือนรูหนูโสโครก ที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าของห้องอื่น ๆ ไหนจะพวกคนไม่เต็มบาท เล่นยาเป็นผีบ้าขี้เหล้าเมายา แต่มันก็ไม่ได้แย่สักทีเดียว

"อย่าอารมณ์เสีย วันนี้ต้องไปเจอพี่ดิน แต่งตัวสวย ๆ ไปหาพี่ดินที่ห้องดีกว่า หึ ๆ"

จากที่อารมณ์เสียก็กลายเป็นว่าอารมณ์ดี พูดน้ำเสียงหวานหูเมื่อเอ่ยถึงดิน ชู้รักที่อยู่ชั้น 3 ห้อง 303 คนที่นันญาแอบไปพลอดรักกันเกือบทุกวัน และไม่กลัวว่าใครจะมาเห็นเพราะปลื้มใจก็ต้องไปทำงาน ส่วนศักดิ์ก็ชอบออกไปข้างนอก กว่าจะกลับก็นานหลายวัน

"วันนี้มันวันซวยอะไร กูถึงได้เจอแม่ปลื้มใจ"

"ไอ้สิงห์!"

นันญามองผู้ชายหน้าเถื่อน ผมเกรียน ตามตัวมีแต่รอยสักเต็มตัวจนดูสกปรก แถมมีกลิ่นบุหรี่เหม็นไปหมด ก่อนที่เธอจะแบะปากและมองเหยียดใส่ 'สิงห์'ด้วยท่าทางที่ไม่เกรงกลัว

"จะไปไหนอีกเหรอแม่ปลื้มใจ"

"อย่ามาเสือก!"

"คงได้เงินปลื้มใจมา แล้วไปซื้อของไร้สาระ"

แน่นอนว่าสิงห์นั้นรู้ความเป็นอยู่ของปลื้มใจ ที่ต้องทำงานดิ้นรนหาเงินมาให้นันญาแม่เลี้ยงของตัวเอง รวมถึงพ่อแท้ ๆ อีกด้วย

"มันไม่ใช่เรื่องของมึง"

"หึ ก็กูจะเสือก ทั้งผัวทั้งเมียไม่ทำงาน มีแต่ให้ลูกหาให้กิน วัน ๆ ก็เอาแต่แบมือขอตังค์ลูก ถ้าไม่ให้ก็ทุบตีเหมือนกับหมูกับหมา เป็นคนหรือเหี้ยวะ"

"ไอ้เวรนี่! ไปทำให้ชีวิตของมึงให้ดีกว่ากูก่อน แล้วค่อยมาปากหมาใส่กูอีฆาตกร!"

นันญาเมื่อได้ยินสิงห์พูดออกมาแบบนั้นเธอก็เบิกตากว้างด้วยความโกรธและโมโหก่อนจะพ่นคำหยาบคายใส่สิงห์ และชี้หน้าด่าอย่างไม่เกรงกลัวผู้ชายที่มีประวัติมาก่อน

"แล้วมึงอยากรู้ไหมล่ะ ว่ากูเป็นฆาตกรแบบไหน"

"กูไม่อยากรู้เรื่องของมึงหรอกนะ! มึงมันก็เป็นแค่ไอ้คนขี้คุก! ที่เพิ่งออกมาได้ไม่กี่ปี! "

"กูเป็นคนขี้คุก และที่กูต้องเข้าคุก กูชอบฆ่าคนนิสัยเหมือนมึงไง! "

"อึก มึงจะฆ่ากูหรือไง มึงอย่าทำอะไรกูนะ ไม่งั้นกูกรี๊ดลั่นตึกแน่! แล้วมึงก็จะติดคุกเป็นปี"

เธอสะอึกออกมาด้วยความกลัวทันที แต่ก็ยังมีท่าทีที่ไม่เกรงกลัวสิงห์ แต่สิงห์นั้นดูออกว่าเธอกำลังกลัวเขา ก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างไม่น่าไว้ใจและตลกกับคำพูดของนันญา

"คนที่กูฆ่า ไม่มีใครเงียบสักคน มักจะส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความกลัวตาย"

"ไอ้ผีบ้า! ถ้าแกฆ่าฉันนะ ฉันไม่ปล่อยเรื่องนี้แน่! อีปลื้มใจมันต้องเอาแกเข้าคุกแน่! "

"หึ ๆ คุกมันก็เป็นเหมือนบ้านของกูอีกหลัง ถ้ากูฆ่ามึง ปลื้มใจก็คงจะไม่ต้องเหนื่อย กับแม่เลี้ยงเหี้ย ๆ อย่างมึง"

สิงห์หัวเราะออกมาอย่างสนุกและเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งและมองมาที่เธออย่างน่าขนลุก จนเธอนั้นเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยและหายใจไม่ค่อยออก เพราะรอบตัวเธอนั้นไม่มีใครอยู่สักคน มีเพียงแต่ห้องเช่าที่ดูสกปรกและเงียบสงัด

"มึงนั่นแหละเหี้ย! มึงอย่าเข้ามานะ! ไม่งั้นกูสู้มึงแน่! "

"ล้อเล่นน่ะ กูไม่ฆ่ามึงหรอก แต่อย่าทำตัวน่าหงุดหงิดไปมากกว่านี้ ไม่งั้นกูเอามึงตายแน่"

"ไอ้สิงห์! กูจะทำตัวยังไงมันก็เรื่องของกู แล้วกูไปทำอะไรให้มึงห้ะ!"

"พอดีกูมีปมเพราะลูกสาวของกู"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกู กูไม่รู้จักลูกมึงเลยด้วยซ้ำ! "

"ไม่เกี่ยวหรอก แต่มึงเหมือนคนที่กูเกลียด ลูกสาวกู โดนพ่อเลี้ยงเหี้ย ๆ ข่มขืน จนตาย แล้วแม่ของลูกกูมันรับรู้ แต่มันกลับไม่ช่วย นั่นเป็นคดีแรกของกูเลยนะ"

สิงห์เอ่ยน้ำเสียงเหี้ยมและเล่าเรื่องราวของเขาให้กับเธอฟังที่กำลังถอยหนีเขาจนไกลอยู่มากพอสมควร เขาเกลียดพวกพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงที่ชอบทำร้ายลูกของชาวบ้าน โดยเฉพาะกับลูกสาวของเขา ที่เขาอยากจะรับไปเลี้ยงดูแต่ติดที่แม่ของลูกสาวไม่ยอม นั่นจึงทำให้เขาไม่รู้ถึงเรื่องราวในชีวิตของลูกสาว มีเพียงแต่ส่งเงินไปให้ก็เท่านั้น แต่พอกลับมารู้อีกทีว่าลูกตาย มันก็ทำให้คนอย่างเขานั้นเหมือนกับเป็นคนบ้า

"มึงห้ามเข้ามานะ"

"ได้ กูไม่เข้าไปหามึงหรอก แต่ระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน ขอให้ปลื้มใจทิ้งคนอย่างมึงเร็ว ๆ นะ"

สิ้นน้ำเสียงเรียบนิ่งของสิงห์นั้น เขาก็เดินลงไปด้วยท่าทีที่ดูสนุกและเต็มไปด้วยรอยยิ้มต่างจากแววตาและคำพูดนั้นกับดูน่ากลัวจนนันญาสั่นกลัวไปหมด

"นี่กูต้องมาเจอเรื่องเฮงซวยอะไรเนี่ย! โอ๊ย! กูไม่ไปแล้ว แม่งเสือกลงข้างล่างทำไมก็ไม่รู้ กูจะลงไปซื้อเสื้อผ้า"

เธอเอ่ยน้ำเสียงด้วยความหงุดหงิดและรู้สึกว่าเป็นวันที่แย่สำหรับเธอ แม้ว่าในทุก ๆ วันจะแย่ก็ตามที แต่แผนที่เธอวางไว้กับล้มเหลวเพราะสิงห์ อยากจะซื้อเสื้อผ้าไปหาชู้รักที่อยู่ชั้น 3 แต่สิงห์นั้นกลับลงไปที่ชั้นล่าง นั่นทำให้เธอไม่กล้าจะลงไปเจอสิงห์อีก

"แล้วมันมาสนใจอะไรกับอีปลื้มใจ นี่มันลูกกูค่ะ ไม่ใช่ลูกมึง อีฆาตกร"

เธอสงสัยกับสิงห์ที่ดูจะสนใจปลื้มใจ ทั้ง ๆ ที่ปลื้มใจไม่ใช่ลูกของสิงห์เลย ทุกครั้งที่เจอสิงห์ เขาก็จะมาพูดเตือนเธอเสมอ และเห็นใจปลื้มใจที่ต้องทำงานดิ้นรนเพื่อหาเงินมาให้เธอกับพ่อแท้ๆ แต่วันนี้สิงห์พูดน่ากลัว ต่างจากทุกวัน มันจึงทำให้เธอไม่กล้าจะลงไปเจอสิงห์

"โอ๊ย! ฉันอยากเจอพี่ดิน ไม่รู้แหละยังไงวันนี้ฉันจะต้องได้ไปเจอพี่ดิน แล้วจะต้องได้ลงไปซื้อเสื้อผ้า ขึ้นไปกินข้าวก่อนแล้วกัน โอ๊ย! น่ารำคาญ!"

นันญาพูดอย่างหัวเสีย ก่อนที่เธอนั้นจะเดินขึ้นบันไดไปชั้น 3 และไปห้องของเธอที่มีลูกเลี้ยงอย่างปลื้มใจกำลังทำกับข้าวอยู่ แต่เธอก็ต้องหยุดชะงักอยู่หน้าประตู เมื่อได้เจอกับใครบาง ที่กำลังออกมาจากห้องของเขาเอง และนั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เธอรักมากกว่าสามีของเธอ

"พี่ดิน!"

ใช่ คนตรงหน้าของเธอนั้นคือชายวัยกลางคนที่ดูดีกว่าผัวของเธอหลายเท่า เธอยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้เจอกับชู้รักที่อยู่หน้าประตูห้องของเขาเอง ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

"อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวปลื้มใจก็ได้ยินหรอก"

"โอ๊ย! มันไม่ได้ยินหรอก"

"ถือว่าพี่ขอนะนันญา เธออยากให้ลูกรู้หรือไง"

"ก็ได้จ้ะพี่ ฉันจะพูดเบา ๆ จ้ะ"

ถ้าทางของเธอนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่มีท่าทางที่หงุดหงิดฉุนเฉียวนั้นกลับเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานจนน่าตกใจ ไหนจะน้ำเสียงที่พูดจาไพเราะอีก ต่างจากที่พูดกับลูกอย่างปลื้มใจ ก่อนที่เธอนั้นจะกอดแขนดินชู้รักของเธออย่างแนบแน่นจนโดนเข้ากับที่หน้าอกของเธอ

"พี่จะไปไหนเหรอจ๊ะ ฉันเห็นออกมาจากห้อง"

"พี่จะไปกินข้าว แล้วนันกินข้าวยัง"

"ยังไม่กินหรอกจ้ะ เพราะอีปลื้มใจยังทำไม่เสร็จ ฉันขอไปกินกับพี่ได้ไหมจ๊ะ"

"อืม เอาสิ ดีกว่าต้องกินอยู่คนเดียว แต่กินที่ห้องพี่นะ รับรองว่านันจะไม่อยากกินข้าวของปลื้มใจแน่นอน"

"อุ๊ย! จริงเหรอจ๊ะ นั้นฉันจะกินให้อร่อยเลยจ้ะพี่"

นันญาเอ่ยน้ำเสียงหวานและมองดินด้วยสายตาที่หวานเยิ้ม สองแขนที่โอบกอดแขนของดินนั้นก็ยังคงกอดเอาไว้แนบแน่น ก่อนที่พวกเขาทั้งสองคนจะเข้าไปในห้อง ที่เข้าเป็นประจำเกือบทุกวัน